Martini

Έπεσα για ύπνο έχοντας πιει 2 ή 3 martini με πάγο. Η γλυκερή γεύση που αφήνει στο στόμα μου θυμίζει εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που οδηγώντας μέχρι τις Σέρρες, (μεθυσμένη, νυσταγμένη, σε ένα δρόμο γεμάτο ομίχλη με κατεβασμένα τα παράθυρα) η Μ. μου μιλούσε συνέχεια και μου έβρεχε το πρόσωπο.

Τελικά φτάσαμε σπίτι της, ξεκαρδισμένες στα γέλια στην ιδέα ότι είμαστε η μοναδική παρέα που έφυγε από Θεσσαλονίκη το Σάββατο το πρωί, έφαγε μεσημεριανό τοστ στην άδεια κεντρική πλατεία των Σερρών και όλα αυτά για να βγει το βράδυ στην Θεσσαλονίκη και να γυρίσει πάλι πίσω στις Σέρρες. Και αν υπήρχαν τα πατρικά μας σε απόσταση 15 λεπτών από το μαγαζί που ξενυχτάγαμε, δεν είχε σημασία. Έπρεπε να κοιμηθούμε στο φοιτητόσπιτο. Και να ξοδέψουμε τζάμπα τόση βενζίνη.

Θυμάμαι επίσης την Αγγελάκη άδεια, το κινητό της Μ. να χτυπά για SMS, ήταν πάλι ο άγνωστος που τώρα της ζητούσε συγνώμη και αν μπορούν να βρεθούν. Εγώ της φώναζα "πες του μαλάκα τώρα" η Μ. έλεγε να αδιαφορήσει και εγώ επέμενα "πάμε τώρα να τον βρούμε, τι θα μας κάνει; αλλά μάλλον χέστης θα είναι, να δεις που αμα του πεις θα λακίσει με τη μία".

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ανάσκελα χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το στομάχι χάλια. Και ήθελα να σηκωθώ και να τα γράψω, έτσι όπως κατέβαιναν οι λέξεις σταγόνα - σταγόνα από το μυαλό στον οισοφάγο.

Αλλά ήταν πολύ αργά και έπρεπε σήμερα να ξυπνήσω πολύ πρωί. Και έτσι οι λέξεις ξεθύμαναν σαν να άφησα ανοιχτό το μπουκάλι του ποτού και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα.