Tomboy's tool box

More skull n beads

2011-12-15T22:54:00.001+02:00

see even more here

Skulls and beads

2011-12-12T21:10:00.003+02:00

Howlite skulls - tourmaline and wooden beads

Και αυτό, εγώ το έφτιαξα!

2011-11-08T11:44:00.001+02:00

2011-09-27T14:49:00.001+03:00

Από το blog της ταινίας "Εδώ δεν υπάρχει άσυλο"

Η ελληνική ροκ σκηνή έφτασε πλέον τις 5 δεκαετίες ύπαρξης. Σ΄αυτό τον μισό αιώνα υπήρξε μονάχα μία δεκαετία όπου η ελληνική σκηνή συγχρονίστηκε απόλυτα με την αμερικάνικη, την αγγλική και γενικότερα την ευρωπαϊκή μουσική πραγματικότητα –η δεκαετία του ’80. Πράγματι, σ΄εκείνη τη δεκαετία η μουσική που έπαιζαν τα συγκροτήματα της ανεξάρτητης σκηνής στα κλαμπ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης δεν διέφερε από όσα παίζονταν στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο ή το Παρίσι. Οι ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες της Αγγλίας, της Αμερικής, της Γερμανίας και της Γαλλίας φιλοξενούσαν ελληνικά συγκροτήματα στις συλλογές τους, όντας σε πλήρη συνεργασία με τις ελληνικές ανεξάρτητες εταιρείες. Η ψηφιδωτή αποτύπωση αυτού του φαινομένου είναι ο σκοπός του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ.

Μέσα από συνεντεύξεις μελών των σημαντικότερων συγκροτημάτων της ανεξάρτητης σκηνής του ΄80 αλλά και ανθρώπων που συμμετείχαν στη διαμόρφωση του συγκεκριμένου ρεύματος, μέσα από φωτογραφίες, ακουστικό και οπτικό υλικό, μέσα από διαδρομές σε ιστορικά μουσικά στέκια θα καταγραφεί η ιδιότυπη ιδιοσυγκρασία αυτών των ανθρώπων, η επαναστατική πρακτική DIY (Do It yourself) η οποία οδήγησε τα συγκροτήματα στην αυτοδιαχείριση του καλλιτεχνικού τους έργου, η απευθείας επίθεση στην διαστρεβλωμένη εμπορικά εικόνα του ροκ (what you see is what you get) και φυσικά η (ακόμα και σήμερα επιδραστική) μουσική τους δημιουργία.
Η ανεξάρτητη μουσική σκηνή του ’80 θα εξεταστεί μέσα από την ιστορική της διαδρομή με ορόσημα:

τη συναυλία των Police στο Σπόρτιγκ και το Τριήμερο Ανεξάρτητου Ροκ (1980-1981),
το διήμερο Rock in Athens στο Καλλιμάρμαρο (1985).
τις καταλήψεις σχολών στο κέντρο της Αθήνας και τη δολοφονία Καλτεζά (1984-1985),
την αποκέντρωση που ακολούθησε το κλείσιμο των μαγαζιών στα Εξάρχεια και την διάχυση-διάλυση του μουσικού ρεύματος στις συνοικίες (1988-1989).
τη συναυλία στο Πεδίο του Άρεως (Triffids, PIL, Gun Club) που διακόπηκε βίαια από το κοινό και σήμανε το τέλος της αθωότητας για τη γενιά του 80.
την έξοδο των έγκλειστων διαμαρτυρόμενων του Πολυτεχνείου μετά την αθώωση Μελίστα (1990) η οποία σηματοδοτήθηκε από την συμβολική νίκη των «300 μέτρων πορείας χωρίς μπάτσους» κι από το συνταρακτικά χλευαστικό πανό «Είμαστε ο ανθός της νεολαίας».

Τα παραπάνω σηματοδοτούν την δημιουργία, την άνοδο και την απότομη κατάρρευση της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής αλλά και ενός κινήματος της νεολαίας που καταπνίγηκε υπόγεια και βίαια.
Ο συσχετισμός του μουσικού-κοινωνικού αυτού ρεύματος της δεκαετίας του ’80 με την προηγούμενη και την επόμενη δεκαετία θα αποδοθούν μέσα από την μυθοπλαστική απεικόνιση της διαδρομής μιας κασέτας (χαρακτηριστικό μέσο διάδοσης της μουσικής για την δεκαετία του ’80) την οποία προσπαθεί να παραδώσει για γυναίκα-φάντασμα (σύμβολο της δεκαετίας του ’70) και να παραλάβει μια γυναίκα-οδοστρωτήρας (σύμβολο της δεκαετίας του ’90). Η διαδρομή της κασέτας θα ολοκληρωθεί ξεπερνώντας την άρνηση των συγκροτημάτων της δεκαετίας του ΄80 να συνδιαλλαγούν τόσο με το πεθαμένο παρελθόν όσο και με το ομογενοποιημένο μέλλον.

Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι παρμένος από την παρακάτω φράση, του Αστυνομικού Δ/ντη Αττικής: ««Απαγορεύεται η πορεία αλλά και συγκέντρωση στο χώρο της πλατείας, η οποία εξάλλου δεν σας προσφέρει άσυλο. Και εφ' όσον τολμήστε να φωνάξτε συνθήματα όπως - μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι - τότε θα συλληφθείτε και θα ισοπεδωθείτε!!» η οποία ειπώθηκε στις 9 Μαϊου 1985 στην πλατεία Εξαρχείων και πυροδότησε ένα ολόκληρο κίνημα καταλήψεων και συγκρούσεων. Φυσικά ο τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι αμφίσημος, εφόσον υπονοεί την πλήρη έλλειψη φιλικού-προστατευτικού κοινωνικού περιβάλλοντος που αντιμετώπισαν (και κόντρα στην οποία συσπειρώθηκαν) τα ανεξάρτητα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80.

Έτσι κι αλλιώς, η γενιά του ΄80 αντιμετωπίστηκε με τόση εχθρότητα από τους κομματικοποιημένους μεγαλύτερους (δεξιούς αλλά και αριστερούς) ώστε το μόνο άσυλο στο οποίο της επιτράπηκε να κρυφτεί ήταν το ψυχιατρικό άσυλο.

Έχουν προσεγγιστεί και θα συμμετάσχουν στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ μέλη των παρακάτω συγκροτημάτων: Antitroppau Council, Metro Decay, Magic De Spell, Cpt. Nefos, Libido Blume, Villa 21, Yell-o-Yell, Headleaders, Παρθενογένεσις, Stress, Auschwitz, Αρνάκια, ΑΝΤΙ, Ανυπόφοροι, Last Drive, Χωρίς Περιδέραιο, Γενιά του Χάους, Panx Romana, Ex Human, Not 2 without 3, South of no North.
Επίσης ο Πέτρος Κουτσούμπας (ιδιοκτήτης του ΑΝ και συνιδιοκτήτης του ΠΗΓΑΣΟΥ), ο Χρήστος Μανωλίτσης (ηχολήπτης και παραγωγός των περισσότερων συγκροτημάτων της εποχής), ο Νέστορας Ηλιάδης (dj στο ΙΡΙΣ, το ΑΛΛΟΘΙ και το ΡΟΔΟΝ, δημιουργός της ομάδας EXODUS), ο Παναγιώτης «Κάιν» Παπαδόπουλος (αναρχικός, δημιουργός του εντύπου τοίχου ΣΠΑΣΤΗΣ κ.λ.π.)

H σελίδα της ταινίας στο Facebook εδώ

Δουλειά δεν είχε ο διαολός...

2011-08-16T15:24:00.000+03:00

Τα τελευταία χρόνια, με έχει πιάσει ένα θέμα με τα κηπευτικά. Βαρέθηκα τα λευκά πλακάκια του μπαλκονιού, τα μέτρησα, τα ξαναμέτρησα, τα ίδια βγήκαν, είπα να σπάσω τη μονοτονία και να βάλω λίγη πρασινάδα στη ζωή μου.

Δηλαδή να κάνω πλούσιο το Praktiker.

Τα φυτά όμως δεν είναι παίξε γέλασε, πήραμε εκεί ένα φτυάρι, λίγο χώμα, γλάστρες και 2 ψωροπετούνιες και την είδαμε ο Μαμαλάκης της κηπουρικής! Όοοοοχι κυρία μου. Θέλει δουλειά το θέμα.

Καταρχάς θέλουν πότισμα. Έχουν αυτό το κακό συνήθειο. Άμα δε σου έχουν χαρίσει Μπρουγκμάνσια, φυλάς σκοπιές με το ποτιστήρι.

Δεύτερο κακό μαζεύουν ζωύφια. Ψείρες, τετράνυχος, κοκκοειδή και κάμπιες, μπλιάχ θέε μου, κάμπιες. Γιατί τα έντομα παίρνεις μια χαρτοπετσέτα, τα σκοτώνεις και ούτε που νιώθεις κάτι. Τις κάμπιες τι να τις κάνεις; Θα κάνουν κλατς και θα γίνουν μια αηδία πράσινη βιοχλαπάτσα.

Τρίτο κακό. Αρρώστιες. Αν έχεις παιδί παθαίνει σκολίωση, αν έχεις γαρυφαλλιά σκωρίαση.

Με τα πολλά, εκείνος ο μύθος περι κηπουρικής και ζεν χάθηκε. Το άχγος μου εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Γιατί ξεράθηκε η μολόχα; Γιατί δεν ανθίζει το μπούζι; Τι έχουν και ψοφάν τα έρμα;

Κάπου εκεί λοιπόν, απόγνωσης και απελπισίας γωνία, ανακάλυψα το Κηπολόγιο. Χαρά, ευτυχία, καθησυχασμός. Δεν είμαι η μόνη με προβληματικά φυτά. Έχουν και άλλοι ψευδόκοκκο. Και υποφέρουν και αυτοί όπως και εγώ. Και υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σου πει με απλά λόγια τι να κάνεις.

Διάβασα και εγώ όλο το Κηπολόγιο και ενημερώθηκα. Έλυσα τα κηποπροβλήματά μου (εντάξει αυτό με το νερό και τη Μπρουγκ θα λυθεί μόνο όταν να πληρώνω την ΕΥΔΑΠ με δόσεις) και ησύχασα.

Χα! Έτσι νόμιζα... Γιατί εμένα με τρώει ο διάολος. Ωραία όλα αυτά που γράφει η σελίδα αλλά γιατί έχει βάλει τέτοια κεφαλίδα; Τα χρώματα ποιος τα διάλεξε; Και γιατί δεν έχει ένα μπανεράκι βρε αδερφε; Και επειδή δε θα ησύχαζα ούτε τώρα αποφάσισα να βάλω το χέρι μου στο Κηπολόγιο.

Η ιδιοκτήτρια του blog είναι ευτυχώς ένα πολύ πολύ υπομονετικό κορίτσι και έτσι, μετά από 3,5 μήνες το νέο Κηπολόγιο, πήρε νέα μορφή. Δεντράκια, κουμπάκια, λαμπάκια, τέλειο σου λέω!

Εγώ δεν έχω άλλα κηποπροβλήματα να λύσω και ευτυχώς η "πρασινάδα" του Κηπολογίου είναι αειθαλής.

Και το κυριότερο. Δε χρειάζεται πότισμα!

Ιδού το νέο Κηπολόγιο!

Άφραγκο αγόρι

2011-07-12T12:38:00.001+03:00

Όταν το 2003 κατέβηκα Αθήνα, έψαχνα απεγνωσμένα κοινά σημεία με τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη. Τους ανθρώπους που βλέπεις κάθε μέρα στο δρόμο όταν πας στη δουλειά, τη ραδιοφωνική εκπομπή που ακούς γιατί ξέρεις προσωπικά τον παραγωγό, το μαγαζί που θα βρεις σίγουρα κάποιον δικό σου να έχει ξεκινήσει ήδη να πίνει.

Κατά καιρούς, και για λίγο χρονικό διάστημα, τα βρήκα όλα αυτά. Με πολύ κόπο βέβαια.

Η Αθήνα μου μοιάζει με πόλή πνιγμένη στην ομίχλη. Κάπου κάπου ξεθολώνει και τα βλέπεις όλα καθαρά, γυαλιστερά, νομίζεις ότι έχεις φίλους, το μπαρ είναι πάντα εκεί και σε περιμένει. Για λίγο. Αργά αλλά σταθερά βυθίζεσαι πάλι στους καπνούς και τα χάνεις όλα.

Ήταν νομίζω το 2004, όταν άκουσα πρώτη φορά Spy F. Εν λευκώ, εκπομπή Χωμενίδη. "Άφραγκο αγόρι" Έχω ξαναγράψει γι'αυτό. Στο αυτοκίνητο, πρωί στο λιμάνι του Πειραιά, πηγαίνοντας στη δουλειά. Είχε εκπληκτικό ήλιο και στο loop "πα πα, πα πα τα πα πα..." μα τι γαμάτη μέρα! Είναι αυτό που σου έλεγα πιο πάνω. Καθαρά όλα ρε παιδί μου! Και μετά πάλι βούρκος.

Πρίν κάτι μήνες είδα τον Spy F. Και πριν κάτι μέρες γνώρισα καλύτερα το άφραγκο αγόρι. Και έμαθα πως είναι να ζεις, όχι μέσα στη μουσική αλλά μέσα από τη μουσική.

Τελικά σε ένα δωμάτιο με κλειστά πατζούρια μπορεί να έχει γαμάτο ήλιο.

best time ever

2010-09-12T03:12:00.001+03:00

μετά απο 4 τζιν με τονικ
ψαχνοντας το enter στο pliktrologio
και το ελληνικά αγγλικά επίσης

το Saturday night πρέπει να έχει χορό (να'σαι καλά βρε Νίκο)
ποτό
πολύ ποτό
ok το κατάλαβα πρέπει να κάνω click και μετά enter για να πάει στην απο κάτω γραμμή

ωχ νομίζω ότι νυστάζω τώρα

γάμησέ τα, πληκτρολογώ ότι να'ναι

Καφέ; Τσιγάρο;

2010-06-08T11:53:00.004+03:00

-Θέλεις ένα καφεδάκι;
-Όχι, ευχαριστώ πολυ.
-Σίγουρα;
-Ναι, σίγουρα, ευχαριστώ, δεν πίνω καφέ.

-Τσιγάρο;
-Όχι ευχαριστώ, δεν καπνίζω.
-Δε πίνεις καφέ, δεν καπνίζεις, μα τι άνθρωπος είσαι εσύ!

Στη παλιά μου δουλειά ο διάλογος αυτός επαναλαμβάνονταν γύρω στις 4-5 φορές την ημέρα. Στο χώρο των πωλήσεων, ο καφές και το τσιγάρο είναι στανταράκι. Δεν υπάρχει πωλητής (στη κίνηση τουλάχιστον) που να μην πίνει καφέ ή να μην καπνίζει. Κάτι που σε κερνάει ο πελάτης, κάτι οι ώρες στο αυτοκίνητο στην κίνηση, κάπως πρέπει να περάσει η μέρα. Το τσιγάρο δεν κατάφερα ποτέ να το αρχίσω. Τα τσιγάρα της Μ. τα είχα πάντα στη τσάντα μου (για ξαφνική έφοδο μαμάς), τα Camel και τα PRINCE ήταν πάντα σε κάποιο τραπέζι και οι άνθρωποι που πάντα γούσταρα (φίλοι, ο πατέρας μου, οι φίλοι του πατέρα μου, οι κατά καιρούς γκόμενοι) όλοι κάπνιζαν μανιωδώς. Ειλικρινά προσπάθησα πολύ. Βασικά πάντα τα ρούχα μου μύριζαν τσιγάρο και ήμουν μόνιμη στα καπνιστήρια. Τίποτα, τζίφος. Έλα καλό μου, θα τα καταφέρεις, τόσοι καπνίζουν! Στην απόπειρα κατεβάσματος καπνού, πνιγόμουν στο κάψιμο και το βήχα. Γαμώτο δηλαδή! Πως να βγάλεις φωτογραφία με το τσιγάρο στο χέρι και τον καπνό να μπερδεύεται στα μάτια σου, αν δεν καπνίζεις; Δεν θα είναι αυθεντικό.

Με τον καφέ πάντως, είχα καλύτερα αποτελέσματα. Καλά μη φανταστείς τίποτα, φραπέδες σκέτους απανωτούς. Μισό γάλα, μισό καφέ και φουλ της ζάχαρης! Θα μου πεις είναι καφές αυτός; ε κάτι έχει από καφεϊνη. Ξεκίνησα δειλά δειλά στο μαγαζί του πατέρα μου. Η μαμά ήθελε παρέα στον καφέ και μου έκανε και εμένα. Έτσι έγινε για κάποιο διάστημα συνήθεια, το μεσημεράκι να πίνουμε καφέ. Και πάλι, τους καφέδες απ'έξω δεν μπορούσα να τους πιω. Μου πέφταν δυνατοί. Μετά έφυγα από την πόλη μου, ήρθα στο γκάντεμ σίτυ και έμπλεξα με άλλα. Για καφέ δεν υπήρχε χρόνος. Δε μου'λειπε βέβαια. Ούτε καν στο διάστημα που έκανα την πωλήτρια τραπεζικών προϊόντων στην αγορά αυτοκινήτων και έτρεχα στους δρόμους όλη μέρα (ψέμματα, λίγο έτρεχα). Τη δουλειά την έκανα με μισή καρδιά, ποτέ δε γούσταρα τις τράπεζες (βλ παλαιότερα post) και την έκανα ευτυχώς για καλύτερα.

Στη νέα δουλειά (που πάει να πει 3 χρόνια κοντά, κοίτα να δεις) αρχικά επανήλθα στα κανονικά μου. Έναν καφέ την εβδομάδα. Και άμα. Τους τελευταίους μήνες βέβαια έχω πήξει στα γραφιστικά και στα λογικά διαγράμματα. Πήξιμο μιλάμε κανονικότατο. Καλό πήξιμο μεν αλλά το μυαλό χυλός. Λένε ότι ο καφές σε τσιτώνει. Μήπως να έπινα έναν το πρωί μπας και ανήξει το μάτι; Και να σου η καλή μου που αν δεν έχω καφέ δίπλα στο πληκτρολόγιο δεν μπορώ να συντονιστώ!Και το χειρότερο; Αν αδειάσει η κούπα, δε γεμίζει μόνη της ρε γαμώτο!

Εθισμός γραφείου, 1/2.
Ποσοστό επιτυχίας 50%
Τι σου είναι ο άνθρωπος άμα βάζει στόχους ε!

Εκεί έξω

2010-06-07T13:07:00.000+03:00

Θάμνος, βραχάκι, θάμνος.
Θάμνος με κίτρινα λουλούδια, χωράφι, βράχος, θάμνος σκέτος. Πράσινος.
Ταμπέλα μικρή, 256 χιλιόμετρα.

Προσπαθώ να βγάλω το θερμός από τη βάση καφέ αλλά το γαμήδι έχει τρέξει και κολλάει. Πρέπει να έχει γύρω στους 1750 βαθμούς κελσίου εκεί έξω και κάτι παραπάνω εδώ μέσα. Το air condition δε δουλεύει, όχι δε δουλεύει, δεν υπάρχει. Το αμάξι δεν έχει.
Από τους αεραγωγούς βγαίνει ένα μείγμα σκόνης, νεκρών εντόμων και ζέστης. Σφυρίζει κιόλας. Μα το Θεό σου λέω, η ζέστη σφυρίζει.

Αυτός συνεχίζει να οδηγεί, κοιτώντας μπροστά. Δε μιλάει ποτέ. Έχει ιδρώσει και τα μαλλιά του κολλάνε στον λαιμό του. Δεν έχει και πολλά, έτσι μούσκεμα όπως είναι, το κρανίο διαγράφεται σε διάφορα σημεία. Αηδία.

-Δε μπορώ να το βγάλω ρε συ. Έχει πέσει καφές και δε ξεκολλάει με τίποτα.
-Νερό έχει μείνει;
-Μπα…

Κοιτάω πάλι έξω. Θάμνος, βραχάκι, θάμνος. Από κάποια στιγμή και μετά, σταματάω να βλέπω τι έχει εκεί πέρα, το τοπίο αλλάζει αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι.
Όλα είναι κατάξερα.
Καταπίνω με δυσκολία.

Επανάληψη

2010-06-01T12:20:00.002+03:00

Όλα θα πάνε καλά. Προσπαθώ να το λέω κάθε μέρα.

Το έβαλα στο τηλέφωνό μου, να το βλέπω όταν θυμάμαι να το ανοίξω. Το επαναλαμβάνω από μέσα μου, όταν αγχώνομαι στη δουλειά. Όταν νευριάζεις. Όταν νιώθω την θλίψη να κινείται κάτω από τα βλέφαρα, έτοιμη να ξεσπάσει σε γοερό κλάμα.

Όλα θα πάνε καλά.
Σε επανάληψη, γύρω γύρω, σαν τους Ινδιάνους που καλούν την βροχή.

Stand by me

2009-09-29T10:22:00.000+03:00

Όταν παίρνω το μετρό κάθομαι πάντα δίπλα σε παράθυρο. Μετράω τις σήραγγες με τα φώτα. Αγιος Ιωάννης – Συγγρού, δεκαέξι λαμπτήρες. Οι τρεις είναι κίτρινοι. Ψέμματα. Δεν θυμάμαι πόσοι είναι. Κάθε φορά τους μετράω και κάθε φορά υπνωτίζομαι. Και λεω να μια άχρηστη πληροφορία, ίσως πρέπει να μπει σε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια με ερωτήσεις, πόσες λάμπες έχει η σήραγγα Άγιος Δημήτριος – Δάφνη; 23; Και μετά το ξεχνάω, γιατί το κούνημα του συρμού, ο ήχος που κάνει τρέχοντας στις ράγες και η εναλλαγή λάμπα – σκοτάδι – λάμπα – σκοτάδι – λάμπα… κάνουν το μυαλό μου να χάνει εστιάση. Άραγε μετράει κανείς άλλος τέτοια πράγματα;

Αυτές τις μέρες μου λείπει η επαφή. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό; Να σε θυμούνται σε γιορτές ή να σε ρωτήσει κάποιος αν είσαι καλά; Πόσες φορές κάλεσα κάποιον, απλά για να μάθω τι κάνει; Λυπάμαι που δεν είμαι καλή στα τυπικά, δε θυμάμαι γενέθλια αλλά θα έρθω να σε βοηθήσω όποτε το έχεις ανάγκη. Μπορείς να με καλέσεις τα ξημερώματα, θα είμαι εκεί . Μη παρεξηγηθείς αν δε σου ευχηθώ για το πρώτο σου παιδί. Μετράω αλλιώς.

Λέγαμε χθες για εκείνον που κλείστηκε σπίτι του, που βαρέθηκε τις προσποιήσεις φιλίας, την έλλειψη βάθους, τον τρόμο στα μάτια αυτών που βλέπουν ότι εννοείς κάτι περισσότερο από το κοινό και εξαφανίζονται. Τελικά υπάρχουν ελάχιστοι δικοί μας. Και δε μου φτάνουν. Ξόδεμα. Επενδύεις πολλά μου λες. Και περιμένεις πολλά. Και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι. Είναι τόσο δύσκολο τελικά; Γιατί εξακολουθώ να χρειάζομαι κάποιον στο πλάι μου.

The Wrestler ή Δε μας χέζεις ρε Αρανόφκσι!

2009-02-16T11:03:00.002+02:00

Μπαίνω κατευθείαν ψητό. Ο Παλαιστής (The Wrestler) δεν μου άρεσε. Ο Mickey Rourke θεός, η Marisa Tomei επίσης καλή. Σκηνοθεσία; Μπερδεμένη. Η ταινία; Μια μεγάλη συλλογή από κλισέ. Η πουτάνα που μιλάει για τη ζωή του Χριστού ημών, ενόσω κουνάει τον κώλο της στον πελάτη. Το δράμα της παρατημένης από πατέρα κόρης , όπου το casting πρωτοτυπεί βάζοντας ακόμα μια Jennifer Connelly– λευκό δέρμα, μαύρο μαλλί, γαλάζιο βλέμμα - και ο σκηνοθέτης πρωτοτυπεί με τα ανάλογα κοντινά αλά Jenifer – τρεμάμενο χείλι και οργή στο υγρό μάτι. Προβλέψιμο; Όσο δε πάει. Το καταλάβαμε ρε Αρανόφσκι με τόσα κοντινά στη μηχανή του ζαμπόν, θα το κόψει το χέρι του ο ήρωας . Ο χορός δε στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, βρωμιά στο πάτωμα, γκράφιτι στους τοίχους, στιγμές πατέρα-κόρης αξία ανεκτίμητη, συγκρίνονται μόνο με Παπακαλιάτη (στα άσχημά του).

Το θέμα, ωραίο δε λέω. Ο πάλαι πότε μύθος του wrestling, αυτό ξέρει να κάνει στη ζωή του και να το αλλάξει τώρα είναι αργά. Οκ, καλά μέχρι εδώ. Γιατί αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα ήθελε να θίξει ο αγαπητός μας σεναριογράφος. Το άλλο είναι η ζωή του wrestler γενικότερα. Τα αναβολικά, το στήσιμο του αγώνα, οι σχέσεις μεταξύ των παλαιστών. Ένα τρίτο θέμα είναι "καταραμένη Αμερική που δέρνεις τα παιδιά σου". Φτώχια, τροχόσπιτα για σπίτια, μπαλωμένα μπουφάν με κολλητική ταινία. Ένα τέταρτο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Και ξαναλέω, όλα αυτά καλά. Αποφάσισε όμως ρε άνθρωπα τι θέλεις να μας πεις. Όλα μαζί δε γίνεται. Κάπου θα το χάσεις. Ο πάμφτωχος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή και στην Αμερική του no money no honey, νοσηλεύεται σε μια χαρά νοσοκομείο. Και φυσικά με τη σκηνοθεσία το χάνει επίσης. Η κάμερα κουνιέται ακολουθώντας τον πρωταγωνιστή (βλέπε εδώ το κάνω ντοκυμαντερίστικο), μας γαμεί τα μάτια, μετά σταματά να τον ακολουθεί και αρχίζει τα ανφάς. Το «δε ξέρω μάνα μου από φωτογραφία» παρουσιάζεται ως «σας δείχνω την ωμή αλήθεια». Ρε σκηνοθέτα, το καταλάβαμε ότι κακοπερνά ο ήρωας μας, άμα του χώσεις και τη λάμπα μες τη μούρη δε το κάνεις κουλτουριάρικο το έργο. Μαλακία το κάνεις. Και το πόσο μαλάκας είναι ο τύπος το καταλαβαίνει κανείς και μόνο με την πρώτη του επιλογή για τον 1ο ανδρικό. Nicolas Cage. Ξεράσω τώρα;

Σε γενικές γραμμές το σενάριο και σκηνοθεσία υπογράφουν οι ίδιοι του Requiem for a dream. Αυτό σημαίνει standard πουτάνα στο σενάριο. Ο σεναριογράφος άλλωστε το συνηθίζει να βάζει πουτάνες που ερωτεύονται τους πελάτες τους (βλ. Last exit to Brooklyn). Προς θεού δεν έχω τίποτα με τις πουτάνες αλλά έπρεπε να μου κόψει ότι η ταινία είναι Ξανθόπουλος.

Πραγματικά, το μόνο πράγμα που αξίζει είναι ο Mickey Rourke, ο οποίος βάζοντας τα δικά του βιώματα φτιάχνει τον ρόλο και του δίνει ότι δεν μπορεί σενάριο και σκηνοθέτης. Οποιοσδήποτε άλλος ηθοποιός θα το έκανε γελοίο.

Αφού λοιπόν έβρισα με την ησυχία μου, θα σας παραθέσω κάποια highlights που βρήκα στο internet.

[…Ας μην παρασυρθούμε από τη γνωστή νοσταλγία: ο Ρουρκ ποτέ δεν υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Ένας ποζέρ ήταν, που πούλαγε τις λάγνες ματιές και τη μωρουδίστικη μαγκιά του και έπειθε τον κόσμο που είδε στο πρόσωπό του τον νέο Μπράντο πως ήταν ηθοποιός κλάσης και απαιτήσεων. Είχε την τύχη να παίξει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς και να ταυτιστεί με καλούς σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, αν και όχι στην πιο δημιουργική τους φάση. Η φούσκα έσκασε γρήγορα, κατά σύμπτωση μετά την πιο καλή του ερμηνεία, στο Δαιμονισμένο Άγγελο - οι υπόλοιπες ήταν στο The Pope of Greenwich Village και στην Έξαψη…] […Ο Ρουρκ είναι επιτέλους ξύπνιος και πονάει ή τουλάχιστον βρήκε τα αποθέματα ηθοποιίας που έκρυβε τόσα χρόνια. ..] […Μια θλιβερή ιστορία τελειώνει αμφίσημα…] Θ.Κουτσογιαννόπουλος

Αυτά θυμάται ο Κουτσογιαννόπουλος. Rumble Fish ίσως; Johnny Handsome; Francesco; Barfly; Μπα όχι, τα 5 λεπτά της Έξαψης του έμειναν του Θοδωρή. Μετά βέβαια, του Rourke του ήρθε η επιφοίτηση και έγινε στα 56 του ηθοποιός. Όσο για το αμφίσημα, yes sure man. Τελειώνει ή νεκρός ή πεθαμένος. Πιο από τα 2 απλά δεν ξέρουμε.

[…Κάποια στιγμή μάλιστα, όταν έπειτα από μεταμόσχευση καρδιάς…] Ν.Φενέκ Μικελίδης

Για ποια ταινία μιλάμε; Α ναι, τότε που μετά ήρθαν και οι εξωγήινοι.

Και το κορυφαίο!

[…Τον παίρνει από πίσω καθώς εκτελεί τα καθημερινά του καθήκοντα, χωρίς ποτέ να δείχνει το πρόσωπο του...] Δέσποινα Παυλάκη

Φτού σου κοπέλα μου, γράφεις και κριτικές!

Martini

2009-01-15T16:14:00.004+02:00

Έπεσα για ύπνο έχοντας πιει 2 ή 3 martini με πάγο. Η γλυκερή γεύση που αφήνει στο στόμα μου θυμίζει εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που οδηγώντας μέχρι τις Σέρρες, (μεθυσμένη, νυσταγμένη, σε ένα δρόμο γεμάτο ομίχλη με κατεβασμένα τα παράθυρα) η Μ. μου μιλούσε συνέχεια και μου έβρεχε το πρόσωπο.

Τελικά φτάσαμε σπίτι της, ξεκαρδισμένες στα γέλια στην ιδέα ότι είμαστε η μοναδική παρέα που έφυγε από Θεσσαλονίκη το Σάββατο το πρωί, έφαγε μεσημεριανό τοστ στην άδεια κεντρική πλατεία των Σερρών και όλα αυτά για να βγει το βράδυ στην Θεσσαλονίκη και να γυρίσει πάλι πίσω στις Σέρρες. Και αν υπήρχαν τα πατρικά μας σε απόσταση 15 λεπτών από το μαγαζί που ξενυχτάγαμε, δεν είχε σημασία. Έπρεπε να κοιμηθούμε στο φοιτητόσπιτο. Και να ξοδέψουμε τζάμπα τόση βενζίνη.

Θυμάμαι επίσης την Αγγελάκη άδεια, το κινητό της Μ. να χτυπά για SMS, ήταν πάλι ο άγνωστος που τώρα της ζητούσε συγνώμη και αν μπορούν να βρεθούν. Εγώ της φώναζα "πες του μαλάκα τώρα" η Μ. έλεγε να αδιαφορήσει και εγώ επέμενα "πάμε τώρα να τον βρούμε, τι θα μας κάνει; αλλά μάλλον χέστης θα είναι, να δεις που αμα του πεις θα λακίσει με τη μία".

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ανάσκελα χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου, με το στομάχι χάλια. Και ήθελα να σηκωθώ και να τα γράψω, έτσι όπως κατέβαιναν οι λέξεις σταγόνα - σταγόνα από το μυαλό στον οισοφάγο.

Αλλά ήταν πολύ αργά και έπρεπε σήμερα να ξυπνήσω πολύ πρωί. Και έτσι οι λέξεις ξεθύμαναν σαν να άφησα ανοιχτό το μπουκάλι του ποτού και τώρα δεν θυμάμαι τίποτα.

It takes more than milk...

2008-12-30T15:52:00.001+02:00

...to get rid of the taste.

Αυτό είναι το τελευταίο post του έτους.
Ίσως όχι μόνο του έτους.
Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να πω με σιγουριά ακόμα.
Ναι, δεν είναι και much of a post που θα έλεγα αν ήμουνα αγγλίδα.
Αλλά δεν το λέω.
Δεν είναι καν post.
Απλά δεν θέλω να μείνει αυτό με την σαχλή ταινία των Κοέν.
Έχω πάθει κάτι σαν νεύρα, κάτι σαν μούχλα, κάτι σαν.
Κάτι σαν Cutty Shark με στρέβλωση στα 2 τελευταία γράμματα.
Αυτά.

Άντε και καλή χρονιά.

Burn after reading

2008-09-29T12:59:00.001+03:00

Ο Harry Pfarrer υποψιάζεται ότι τον παρακολουθούν. Ό,τι κι αν κάνει , ένα αυτοκίνητο βρίσκεται στο κατόπι του. Όταν είναι σε σπίτι, το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο στο δρόμο. Όταν κάνει jogging, το αυτοκίνητο φαίνεται να τον ακολουθεί. Δεν είναι όμως 99% σίγουρος. Όταν βρίσκει τον Chad Feldheimer, ένα κουστουμαρισμένο νέο, μέσα στη ντουλάπα του υπνοδωματίου της ερωμένης του να του χαμογελάει, η εικόνα τον σοκάρει και χωρίς δισταγμό τον στέλνει στον άλλο κόσμο με μια σφαίρα στο κεφάλι. Δεν έχει καταλάβει τι έχει γίνει, πανικόβλητος κατεβαίνει στη κουζίνα, αρπάζει ένα μαχαίρι και ανεβαίνει σιγά σιγά στο υπνοδωμάτιο για να βρει τον εισβολέα. Είναι τρομοκρατημένος, δεν ξέρει ποιος είναι ο άντρας της ντουλάπας, ούτε τι μπορεί να θέλει. Όταν φτάνει κοντά του, με διστακτικές κινήσεις (και πάντα με το μαχαίρι ανά χείρας) κινεί το πτώμα, συνειδητοποιεί ότι ο νέος είναι νεκρός και ψάχνει για στοιχεία. Δεν υπάρχει τίποτα. Το πορτοφόλι δεν έχει κανένα αναγνωριστικό στοιχείο και όλες οι ετικέτες του κοστουμιού είναι ξηλωμένες. Ο Harry Pfarrer είναι σίγουρος ότι μόλις σκότωσε έναν πράκτορα.

Harry Pfarrer: [after shooting Chad] What the fuck? I just killed a fucking spook!

Ο George Clooney, που υποδύεται τον Harry Pfarrer, στην ταινία των αδελφών Κοέν, πασχίζει να φανεί ηθοποιός. Και η συγκεκριμένη στιγμή είναι η καλύτερη. Πρέπει να αποτυπώσει αγωνία, πανικό, φόβο. Δε τα καταφέρνει καλά. Και σαν επιβράβευση, οι Κοέν τον βάζουν να επιβεβαιώσει και λεκτικά τους φόβους που μόλις έγιναν πραγματικότητα.

Το κοινό ξέρει ότι ο Chad Feldheimer είναι απλά ένας χαρούμενος, γεμάτος ενέργεια γυμναστής που έχει εισβάλει στο συγκεκριμένο σπίτι ψάχνοντας να υποκλέψει περισσότερες απόρρητες πληροφορίες από τον πρώην πράκτορα της CIA ιδιοκτήτη του σπιτιού. Αυτό όμως δε μειώνει καθόλου τη σοβαρότητα της σκηνής αφού όλοι θα έπρεπε βλέπουν την αγωνία που διακατέχει τον Harry.

Η τελευταία ταινία των Κοέν, Burn after reading, είναι… ανέκφραστη. Οι Κοέν είχαν μια καλή ιδέα που φάνηκε να βαριόταν απελπιστικά να την υλοποιήσουν. Διαβάζοντας ότι έγραψαν τον ρόλο του πρώην πράκτορα Osbourne Cox έχοντας στο μυαλό τους τον John Malkovich καταλαβαίνεις ότι η επιλογή τους είναι σκέτη αποτυχία. Ο Malkovich υστεριάζει με τον ίδιο τρόπο που το κάνει σε όλες του τις ταινίες και έχει μονίμως πόζα συνέντευξης. O Clooney παίζει ακόμα μια φορά τον «ό,τι βρω το πηδάω». Και στις στιγμές που ο ρόλος απαιτεί κάτι πιο βαθύ, ο Clooney είναι ανύπαρκτος. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το κοινό γελάει σε όλη τη διάρκεια της παραπάνω σκηνής. Από την άλλη η Frances McDormand ως Linda Litzke αποτυπώνει καταπληκτικά την εμμονή μιας γυναίκας που θα κάνει τα πάντα για να πετύχει την είσπραξη του επιθυμητού ποσού, που θα της εξασφαλίσει τις πλαστικές που ονειρεύεται. Από ρομαντική σαραντάρα σε αναζήτηση αρσενικού, μεταμορφώνεται από τη μια στιγμή στην άλλη σε απαιτητική εμπόρισσα top secret υλικού και το αντίθετο. Ο Brad Pitt επίσης εκτελεί τον ρόλο του άψογα. Ίσως η ηλικία του πια ξενίζει, καθώς ο Chad Feldheimer είναι ένας super active, super positive, ποδηλάτης γυμναστής με βαμμένο μαλλάκι, που μάλλον ο ρόλος ανταποκρίνεται σε κάποιον αρκετά νεότερο. Οι Κοέν υποστηρίζουν ότι και αυτόν τον ρόλο τον έγραψαν πάνω στον Pitt, πράγμα εκ διαμέτρου αντίθετο με την εικόνα του συγκεκριμένου ηθοποιού. Highlight, η σκηνή που ξεφεύγει των Κοέν με τον Pitt να έχει ξεμείνει στo φυσικό του στήσιμο. Ικανοποιητική πάντως ήταν και η Tilda Swinton.

Η σκηνοθεσία των Κοέν δεν μας εκπλήσσει δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό και οι σεναριακές αναφορές σε άλλες ταινίες είναι δοσμένες σαν αλεσμένη τροφή σε μωρό π.χ. ο Pitt συστήνεται στον πρώην πράκτορα της CIA με το ψευδώνυμο Joe Black.

Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, η ταινία με άφησε αδιάφορη και τα 7,5 ευρώ δεν άξιζαν με τίποτα. Το πολύ €2 για το video club της γειτονιάς.

Kalifornia (1993)

2008-08-07T13:04:00.004+03:00

Από χθες έχει κολλήσει στο κεφάλι μου αυτή η ταινία.

Adele Corners: Will you tell me more about California?

Early Grayce: Yeah, I guess so. Let's see. One thing, people think faster out there on the account of all that warm weather. Cold weather makes people stupid. That's a fact.

Adele Corners: I guess that explains why there's so many stupid people around here.

Early Grayce: It sure does. You know what else? You never have to buy no fruit on account it's all on the trees everywhere you turn. And they ain't got no speed limits. I hear your first month's rent is free, state law. So I'm thinking till we get settled we'll just move around from month to month. How will that be with you, momma?

Adele Corners: What are we going to do out there, Early?

Early Grayce: By God the first thing we're going to do is get us! A couple of six-packs of Lucky Lager and we're going to climb up to that famous Hollywood sign. We're going to howl at the moon, goddamn it.

[howls]

Early Grayce: Yeah, just like that.

Adele Corners: I heard once that there ain't nothing on that old moon except some little golf balls the astronauts left behind.

Early Grayce: Nah, that ain't right. That's bullshit. The government be sending people there all the time. Just don't want us to know about it.

Early Grayce: What is that?

Adele Corners: That's Lucy. Hey, that's mine.

Early Grayce: Adele, what kind of cuckoo-brain carries a cactus in her purse? Huh?

Adele Corners: I don't know.

Early Grayce: Straighten up.

Adele Corners: Oh Jesus, Early, they look kinda weird.

Early Grayce: Will you just smile and let me do the talking.

Adele Corners: How many times are you going to tell me that?

Early Grayce: As many times it takes, Adele.

Brian Kessler: How many people have you killed, Early?

Early Grayce: Well, now, how many people have you seen me kill, Bri?

Brian Kessler: None.

Early Grayce: That's how many I killed. Brian

Kessler: If you say so.

Early Grayce: Damn right I do. Shut up! Eat your food. You ain't never killed no one, have you, Bri?

Brian Kessler: No.

Early Grayce: No. Ain't seen nobody killed either, have you?

Brian Kessler: No, I haven't.

Early Grayce: No. Tell me something, big time. How are you going to write a book about something you know nothing about?

Μυστήρια πράματα

2008-07-30T09:48:00.002+03:00

Μου δημιουργήθηκε μια απορία σήμερα. Σε ένα όνειρο μπορείς να ζήσεις καταστάσεις που δεν έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου. Ένα θάνατο συγγενικού σου προσώπου, που στην πραγματικότητα ζει ακόμα. Μια καταδίωξη με σκοπό το θάνατό σου -εκτός και αν είσαι στ’ αλήθεια ο James Bond. Όμως τα συναισθήματα που νιώθεις έχουν την ίδια ένταση με αυτά που θα είχες, αν πραγματικά ζούσες κάτι ανάλογο;

Ήμουν λέει σε ένα μέρος σαν εξοχή, δηλαδή το μέρος που πάντα βλέπω σαν τόπο διακοπών μάλλον γιατί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια από τα 10 μου μέχρι τα 18. Τώρα όμως ήμουν μεγάλη και είχα αγκαλιά τη Φ. που ήταν ξυπόλητη μη πατήσει κανένα αγκάθι. Έβλεπα από μακριά μια προβλήτα και έναν ουρανό γαλάζιο, καθαρό χωρίς σύρματα και κολώνες, όταν ξάφνου πέρασε χαμηλά ένα αεροπλάνο, μεγάλο, Jumbo Jet λέμε, πήρε ύψος και έκανε μια μεγαλειώδη τούμπα. Εντυπωσιάστηκα! Είπα στη Φ. κοίτα, κάνουν ασκήσεις επιδείξεων, αλλά η Φ. δεν μπορούσε να καταλάβει που της δείχνω. Μετά πέρασε ένα δεύτερο αεροπλάνο, πιο μακριά από το πρώτο. Μεγάλο επίσης, λευκό με κόκκινη ουρά. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι πως θα ένιωθε ο κόσμος αν ήταν μέσα, ίσως σαν εκείνα να παιχνίδια που σε γυρίζουν ανάποδα στα Luna park. Το αεροπλάνο γύρισε ανάποδα και πήγε να εκτελέσει μια ακόμα πιο δύσκολη τούμπα, δεν τα κατάφερε και έσκασε στη γη. Θυμάμαι να βλέπω τις λάμψεις, κομμάτια να πετάγονται στον αέρα, δεν έχω ήχο, είναι μια έκρηξη βουβή. Κρύβω τη Φ. με το σώμα μου, είμαστε πολύ μακριά τελικά και δε μας φτάνει τίποτα, αλλά και πάλι φοβάμαι και είναι τρομερά απίστευτο κάτι τόσο τεράστιο να γίνεται κομμάτια.

Ξύπνησα νιώθοντας μια απέραντη θλίψη για τον πιλότο που σκοτώθηκε. Λες και τον ήξερα. Και ένα δέος για το μέγεθος του αεροπλάνου και το γεγονός της συντριβής του. Μυστήρια πράματα.

Όσο έλειπες

2008-07-08T22:00:00.001+03:00

Άσε με κάτω ρε! - Παράνομες εξαγωγές ζώων

2008-06-27T15:23:00.003+03:00

Στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 είχε γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια από bloggers ευαισθητοποίησης του κοινού για το θέμα της κατάφορης καταπάτησης του νόμου 3170/2003, ειδικά στο κομμάτι μετακινήσεων ζώων σε τρίτες χώρες, με όλες τις συνέπειες που αυτή έχει.

Τα κύρια σημεία της κινητοποίησης ήταν τα παρακάτω

[…]
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:
-Να φροντίζουν
για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη
χώρα.
-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των
αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες
τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο
παρά επιλύει το πρόβλημα.
-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη
δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές
μηνύσεις.
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:
-Να καλύψει το νομικό κενό του ν.
3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες
του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003
(βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Αγκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες
στη Δικαιοσύνη).
-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της
χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.
-Να
βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση
και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Έξι μήνες μετά, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ανακοινώνει εγκύκλιο που μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥΑθήνα,

24/6/2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Κωνσταντίνος Κιλτίδης με αφορμή τεκμηριωμένες καταγγελίες και στοιχεία της Γενικής Διεύθυνσης Κτηνιατρικής και της Διεύθυνσης Υγείας των Ζώων του Υπουργείου για παράνομη διακίνηση αδέσποτων ζώων σε μεγάλη κλίμακα από πολλά αεροδρόμια, λιμάνια και χερσαίες εξόδους της χώρας απέστειλε εγγράφως ειδικές οδηγίες στις αρμόδιες Κτηνιατρικές Αρχές της χώρας στις οποίες εφιστά την αυξημένη προσοχή όλων των φορέων σε τέτοιου είδους φαινόμενα και τις καλεί να εφαρμόζουν πιστά την κείμενη κτηνιατρική νομοθεσία.

Το σχετικό έγγραφο κοινοποιείται και στα ΣΥΚΕ της χώρας, στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών – Διεύθυνση Τελωνειακών Διαδικασιών, στο Υπουργείο Εσωτερικών, στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας – Διεύθυνση Λιμενικής Αστυνομίας, στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας - Διεύθυνση Αερολιμένων, στη Διεύθυνση Αστυνομικών Συνοριακών Ελέγχων, στην ΚΕΔΚΕ και στον Πανελλήνιο Κτηνιατρικό Σύλλογο.

Σας επισυνάπτεται το έγγραφο του κ. Υφυπουργού προς τις Αρμόδιες Αρχές.

***ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ KAI TΡΟΦΙΜΩΝ ΓΕΝ. ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΤΜΗΜΑ:Υγειονομικού Κτηνιατρικού Ελέγχου

ΔΙΕΥΘ: Αχαρνών 2, 101 76

ΠΛΗΡΟΦ: Μ. ΦωτεινόπουλοςΤΗΛΕΦ: 0030.210.212 5713 ΦΑΞ: 0030.210.8252 673 ΗΛΕΚΤΡ.ΔI: ka6u047@minagric.gr

Αθήνα 24.06.07Αρ. Πρωτ: 258864

ΠΡΟΣ:Tους αποδέκτες του πίνακα διανομής

ΘΕΜΑ: Παράνομη διακίνηση αδέσποτων ζώων

Με βάση πληροφορίες και στοιχεία που διαθέτει η Υπηρεσία μας, γίνεται αντιληπτό ότι πραγματοποιούνται συντονισμένες προσπάθειες για την παράνομη αποστολή αδέσποτων ζώων προς άλλες χώρες της Κοινότητας, σε μεγάλη κλίμακα και από πολλά αεροδρόμια, λιμάνια και χερσαίες εξόδους της χώρας. Συνήθως, τα άτομα αυτά παρουσιάζονται σαν «φιλόζωοι» που αποστέλλουν τα ζώα «προς υιοθεσία για μια καλύτερη τύχη».Η χώρα μας έχει λάβει από καιρό πολλά πρωτοποριακά μέτρα προστασίας των αδέσποτων ζώων και σε συνδυασμό με την κοινοτική νομοθεσία, φροντίζει για την καλύτερη δυνατή διαβίωση τους.Εφιστούμε την προσοχή προς όλους τους φορείς, να μη δίνουν πίστη σε οποιεσδήποτε επικλήσεις φιλοζωικών αισθημάτων, ή απειλές για μηνύσεις λόγω «πρόκλησης κωλυμάτων» και να εφαρμόζουν πιστά την κείμενη νομοθεσία: Να έχετε υπόψη σας ότι ορισμένα από τα ζώα αυτά μπορεί να έχουν ενδεχομένως υπεξαιρεθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Για τη βοήθεια των ελεγκτικών οργάνων που δεν είναι πολύ εξοικειωμένα με την κτηνιατρική νομοθεσία, σας παραθέτουμε εν ολίγοις τα κύρια σημεία των σχετικών διατάξεων:

- Κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί να διατηρεί μέχρι 2 οικόσιτα ζώα συντροφιάς (σκύλους ή γάτες) (Νόμος 3170/2003 άρθρο 6).

- Κάθε ιδιόκτητο ζώο συντροφιάς πρέπει να φέρει ηλεκτρονική ταυτότητα αναγνώρισης, με την οποία ταυτίζεται με το ευρωπαϊκό διαβατήριό του που φέρει κωδικό ISO της Ελλάδας, εφόσον έχει εκδοθεί από Έλληνα κτηνίατρο. Το όνομα του ιδιοκτήτη αναγράφεται στο διαβατήριο. Οι δημόσιοι και ιδιώτες κτηνίατροι κάθε νομού, διαθέτουν τις συσκευές ανάγνωσης των ηλεκτρονικών αριθμών αναγνώρισης που αναφέρονται στο κάθε διαβατήριο, ώστε να ταυτίζεται το ζώο με το διαβατήριο.

- Ένας ταξιδιώτης μπορεί να ταξιδεύσει με τα δικά του 2 (το πολύ) ζώα συντροφιάς.

- Ιδιοκτήτης των ζώων δεν μπορεί να είναι φιλοζωικό σωματείο ή άλλο νομικό πρόσωπο παρά μόνο φυσικό πρόσωπο (Ν. 3170 άρθρο 7).

- Το ταξίδι αυτό δεν μπορεί να έχει σαν στόχο την αλλαγή ιδιοκτησίας των ζώων, είτε για δωρεά, είτε για πώληση (καν 998/2003/ΕΚ, άρθρο 3).Κατά τον έλεγχο του διαβατηρίου του ταξιδιώτη, εάν αυτός μεταφέρει κατοικίδιο, θα πρέπει να ελέγχεται και το διαβατήριο των ζώων που μεταφέρει και το όνομα του ιδιοκτήτη, που πρέπει να συμπίπτει με του ταξιδεύοντος.

- Ένας συνοδός – αναπληρωτής του ιδιοκτήτου, μπορεί να συνοδεύει ζώα που ανήκουν σε άλλον ιδιοκτήτη εφόσον έχει γραπτή εξουσιοδότηση για τη μεταφορά, που θα συμπίπτει με τα στοιχεία του ιδιοκτήτη από το διαβατήριο του ζώου.Η εξουσιοδότηση θα πρέπει να είναι επικυρωμένη από Αρμόδια Αρχή για το γνήσιο της υπογραφής. Εάν Έλληνας ταξιδιώτης ταξιδεύει προς το εξωτερικό θα πρέπει να υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι θα επιστρέψει με τα ζώα του.

- Ιδιοκτήτες ζώων, οι οποίοι αναχωρούν με το 1 ή 2 ζώα του με την απλή χρήση του διαβατηρίου τους, για ταξίδι με τα ζώα συντροφιάς τους και επιστρέφουν χωρίς τα ζώα με τα οποία ξεκίνησαν, πρέπει να ελέγχονται για την παράνομη παραχώρηση του/των ζώων τους σε άλλον ιδιοκτήτη, εκτός εάν πιστοποιήσουν το θάνατο του ζώου τους.Ο έλεγχος γίνεται δειγματοληπτικά μετά από 10 ή 20 ημέρες από την αναχώρηση, με βάση τις υπεύθυνες δηλώσεις που συντάχθηκαν κατά την αναχώρηση.- Τα αδέσποτα ζώα επιτηρούνται από τους Δήμους, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από το Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για την περισυλλογή τους, τη στείρωσή τους και την επανένταξη στο φυσικό τους περιβάλλον (Ν. 3170/03, Άρθρο 7).

- Η υιοθεσία ενός αδέσποτου ζώου πρέπει να αποδεικνύεται με έγγραφα των Δήμων. ΥΑ 280239/2003.Οι Δημοτικές ή Κοινοτικές Αρχές πρέπει να συμπληρώσουν με ευθύνη, προσοχή και υπευθυνότητα, έγγραφα παραχώρησης, εφιστάται δε η προσοχή των υπευθύνων ότι οι πράξεις μεταβίβασης σε ιδιώτες θα ελεγχθούν.

- Ένα άτομο (Έλληνας ή αλλοδαπός) μπορεί να υιοθετήσει μέχρι 2 το πολύ ζώα.

- Η υιοθεσία με σκοπό την περαιτέρω υιοθεσία, είναι πράξη που πρέπει να διερευνάται επισταμένως. Κατά την όποια μετακίνηση τα ζώα πρέπει να συνοδεύονται από το διαβατήριο που προβλέπεται από το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ 998/2003)Σε διαφορετική περίπτωση η εν λόγω μετακίνηση χαρακτηρίζεται εμπορική μετακίνηση και θα πρέπει να τηρείται το άρθρο 10 του ΠΔ 184/1996 (ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ)

Εμπορικές αποστολές

- Έστω και 1 ζώο, εάν ταξιδεύει ασυνόδευτο, (cargo) αποτελεί εμπορική αποστολή και πρέπει να συνοδεύεται από το διαβατήριο και υγειονομικό πιστοποιητικό, εκδοθέν από την αρμόδια νομαρχιακή κτηνιατρική αρχή του νομού αποστολής του ζώου και μήνυμα TRACES (οδ 92/65/ΕΟΚ ΠΔ 184/96 Α 137).

- Αποστολές ζώων που συνοδεύονται από ιδιοκτήτη ή συνοδό, των οποίων ο αριθμός ξεπερνά τα 5, μπορούν να ταξιδεύσουν μόνο σαν εμπορικές αποστολές, οπότε απαιτείται υγειονομικό πιστοποιητικό από την ελληνική κτηνιατρική αρχή του τόπου αποστολής και έμπορο παραλήπτη.Εάν οι παραλήπτες εμπορικών αποστολών είναι περισσότεροι από έναν, τότε απαιτείται ένα πιστοποιητικό για κάθε ένα ξεχωριστό παραλήπτη.Σε περίπτωση που για τα ανωτέρω δημιουργούνται αμφιβολίες, ή εάν ο ελεγκτής υπάλληλος διαπιστώσει δυσκολία στη λήψη απόφασης, παρακαλείται να έρχεται σε επαφή με τις κτηνιατρικές αρχές του νομού, ή των συνοριακών σταθμών, σύμφωνα με το συνημμένο κατάλογο.Εάν η συμβουλή κτηνιάτρου δεν είναι δυνατή εκείνη τη στιγμή, τα ζώα θα πρέπει να κρατούνται μέχρι να διευκρινιστεί η ιδιοκτησία ή η προέλευση των ζώων αυτών και να γίνει δυνατή η παροχή υπεύθυνης γνώμης από κρατικό κτηνίατρο. Τα στοιχεία του φερόμενου ως ιδιοκτήτη πρέπει να φυλάσσονται στη διάθεση των αρχών μέχρι την τελική απόφαση. Οι παραβάτες της ανωτέρω νομοθεσίας, πρέπει να διώκονται με τους όρους του Ν. 2538/97Α΄ 242, άρθρο 13.

Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και ΤροφίμωνΚωνσταντίνος Κιλτίδης

ΠΙΝΑΚΑΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

- Διευθύνσεις Κτηνιατρικής της Ν.Α της χώρας.

- ΣΥΚΕ της χώρας.

- Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας Διευθ. Αερολιμένων 16610 Γλυφάδα ΤΘ 70360.

- Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας Διευθ. Λιμενικής Αστυνομίας Γρ. Λαμπράκη 150 18536 Πειραιάς.

- Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, 19 Διεύθυνση Τελωνειακών Διαδικασιών Καραγεώργη Σερβίας 10.

- Υπουργείο Εσωτερικών, Σταδίου 27 10183.

- Διεύθυνση Αστυνομικών Συνοριακών Ελέγχων.

- ΚΕΔΚΕ

- Πανελλήνιος Κτηνιατρικός Σύλλογος, Χαλκοκονδύλη 15, Αθήνα.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την εγκύκλιο του Υπουργείου αποτέλεσμα της τότε κίνησης ούτε επιθυμώ να την συνδέσω με κάποιο άλλο τρόπο, πέρα του να πω ότι με τη νέα εγκύκλιο φαίνεται ότι ίσως κάποιοι αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του θέματος. Δεν ξέρω κατά πόσο θα αλλάξει κάτι αλλά τουλάχιστον ας γίνει γνωστό ότι όταν δεν τηρείται η νομοθεσία κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τύχη που μπορεί να έχουν τα ζώα. Οι βιαστικοί θα πουν, μα καλά αυτό σε νοιάζει; Η τήρηση του νόμου; Και τι γίνεται με τα αδέσποτα που καθημερινά πεθαίνουν στο δρόμο;
Δεν λέω ότι η εγκύκλιος τα καλύπτει όλα αυτά. Αυτό που βασικά πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία μας σε σχέση με τα κατοικίδια ζώα και αυτό κανένας νόμος δεν μπορεί να το καταφέρει. Αυτό δε πάει να πει όμως ότι δε με ενδιαφέρει να υπάρχει και ένα πλαίσιο που θα προστατεύει τα άμοιρα αυτά ζώα από την ασυνειδησία κάποιων επιτηδείων που με την ταμπέλα του «φιλόζωου» τα εμπορεύονται με άγνωστη τύχη.

Fly away

2008-06-13T15:05:00.003+03:00

Υπάρχουν άπειρα τέτοια στο δίκτυο, αυτό είναι το πρώτο δικό μου. Θα μπορούσε να γίνει πολύ καθαρότερο στις λεπτομέρειες αλλά το ρήμαξα από τη βιασύνη μου :(

Πάει κι'αυτό

2008-06-12T16:10:00.000+03:00

Σκατά. Έπρεπε να πάω για αποτρίχωση. Κερί, κορδέλα, τράβηγμα, άουτς. Πολλές φορές. Πολλές τρίχες , πολλά άουτς. Ο μπαμπάς είναι ψηλός με πράσινα μάτια. Η μαμά κοντή αλλά με καλό σώμα. Αντί για αυτά, εγώ γιατί να πάρω τις τρίχες και των δύο?
Αισθάνομαι πολύ άβολα στα ινστιτούτα αισθητικής. Νομίζω ότι όλες οι κοπέλες εκεί μέσα με βλέπουν με σιχαμάρα. Νομίζω ότι υπάρχουν τεράστια βέλη που κρέμονται από το ταβάνι, οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούν στο κεφάλι μου και λένε

"Ντροπή σου, πως είσαι έτσι!"

"Πότε έκανες μανικιούρ τελευταία φορά?"

"Α χα! Είμαστε σίγουροι ότι αγνοείς τη σπουδαιότητα του solarium. Φτου σου!"

Είναι βλακεία αλλά έχω την εντύπωση ότι σε τέτοια μέρη κανείς μπαίνει τέλειος για να βγει απλά καλύτερος από τέλειος. Όσο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Σχεδόν βλέπω ταμπέλες στην είσοδο

«Απαγορεύεται η είσοδος σε άτομα με κάτω από 15 ώρες περιποίησης την εβδομάδα».

Τα ινστιτούτα αισθητικής με καταπιέζουν αφάνταστα. Με κανένα δεν είμαι ευχαριστημένη, αλλάζω συνέχεια και αν πρέπει να πάω δεύτερη φορά μετά από διάστημα στο ίδιο, με ρωτάνε που χάθηκα και πρέπει να εφευρίσκω δικαιολογίες. Οι αισθητικοί είναι σαν τους γιατρούς. Αν πας σε άλλο προσβάλλονται. Και μου φτάνουν τα βέλη ενοχής του ταβανιού, δεν μπορώ και αισθητικό με μούτρα. Πόσο μάλλον όταν μπορεί να με πονέσει πολύ.

Αναγκαίο κακό. Κάνε ότι το ξεχνάς για τις επόμενες 15-20 μέρες.

Radio Casbah

2008-05-22T14:06:00.003+03:00

Διονυσιακή Νύχτα

2008-04-11T11:13:00.000+03:00

Yoo-hoo!!
Έχω τόσο καιρό να γράψω στο παλιοblog μου! Very long time indeed! Αλλά ρε γαμώτο δεν προλάβαινα. Η νέα δουλειά πάει ρολόι και ασχολούμαι με όλα αυτά τα καλούδια που μ’ αρέσουν, power point, Photoshop, χαρτάκια και έτσι ,που όταν πάω σπίτι δεν έχω άλλη όρεξη για υπολογιστή. Αλλά τρέχω και γενικά. Με καλά πράγματα. Άσε που μετά από πολύ πολύ καιρό χόρεψα! Ναι, ναι κάτι ροκεντρολάκια τέλεια. Βέβαια εξακολουθώ να πιστεύω ότι χορεύω αλά Κωνσταντάρας αλλά who cares. Εμείς και εμείς είμαστε, δε πάμε και για το u think u can dance.
Λοιπόν πήγα θέατρο και είδα το «Διονυσιακή Νύχτα». Μπέτυ Λιβανού, Κατερίνα Τσάβαλου και κάτι Γαβράς, δε θυμάμαι μικρό. Για να καταλάβεις το story, ήταν μια μάνα, μια κόρη με εγκεφαλική ανεπάρκεια και μια απρόσμενη γνωριμία με ένα clean cut νεαρό. Άλλα περιμένει η μαμά από το νεαρό, για άλλους λόγους τους έχει προσεγγίσει αυτός, πολύ λεπτό το σκοινί που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σπάσει. Την κα Λιβανού δεν την είχα πολύ προσέξει. Την είχα ακούσει φυσικά και την θυμόμουν σαν εικόνα μόνο ίσως από κάτι παλιές ταινίες που μυρίζουν seventies και έχουν άσχημα χρώματα. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως να μου έχουν μείνει μόνο τα άσχημα χρώματα. Βγήκα εκτός θέματος. Ήταν εξαιρετική. Μια μάνα γοητευτική αλλά όχι ψεύτικη σαν ντίβα, με μια αισιοδοξία παράταιρη με το παιδί που μεγαλώνει. Η Κατερίνα Τσάβαλου, τι να πω! Δεν της το είχα. Ίσως λόγω τηλεόρασης να την έχουμε συνηθίσει σαν το νεαρό δροσερό κορίτσι με τα έξυπνα μάτια. Στο θέατρο κατάφερε να πείσει ότι είναι πολλά παραπάνω με το να γίνει ένα κουβάρι. Ένα σώμα τσακισμένο σε κομμάτια. Όταν ξεκίνησε το έργο, μου δημιούργησε την εντύπωση ότι δεν θα μπορούσα να το δω όλο. Δεν είμαι εξοικειωμένη με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες. Ίσως επειδή δεν έτυχε να υπάρχει κοντά μου κάποιος. Μου προκαλούν αμηχανία, δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ, φοβάμαι μήπως κάνω κάτι και τους ενοχλήσω. Στη πορεία το έργο όμως μου ανέτρεψε την αρχική μου εντύπωση αφού κατάφερε να πάρει την ένταση από την κοπέλα και να την μεταφέρει στην γενική κατάσταση. Στο τέλος πάντως δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ πώς τα κατάφερε αυτό το κορίτσι να βγάλει όλο το έργο διπλωμένη στα δύο. Χαρά στο κουράγιο της. Έδειξε πάντως ότι το είχε μελετήσει γερά και μπράβο της. Ο Γαβράς ήταν επίσης καλός, άνετος, με ένα ρόλο που μάλλον πήγαινε πολύ και στο physique του. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν έδειξε σώμα εγώ χαλάστηκα. Πολύ φούσκωμα ρε παιδί μου. Αφύσικό. Βέβαια αυτό είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα και δεν επηρεάζει πουθενά το έργο. Βασικά αυτό που χάρηκα περισσότερο από όλα ήταν η σκηνοθεσία αφού we just love Παλούμπη. Ότι έχω δει δικό του μου άρεσε και για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσε το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Και είναι και πιτσιρικάς. Και έχει πολύ γέλιο να κυκλοφορεί συνέχεια μέσα στο κόσμο πριν αρχίσει η παράσταση, με το καπελάκι του και τη ματιά του χαμηλωμένη. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν τα σκηνικά. Με χάλασαν πολύ τα χρώματα. Αλλά και πάλι ίσως να είναι καθαρά προσωπικό κόλλημα. Σιχαίνομαι το φιστικί. Και κάποια φιστίκια επίσης. Και έχω να πω ότι ένα κοινό που αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ηθοποιούς που είναι γνωστοί, είναι απαίσιο. Γελάνε χωρίς λόγο σε άσχετα σημεία και κοιτάν συνέχεια γύρω τους, με κοιτάει κανείς πόσο τέλειος, όμορφος και ταλαντούχος είμαι; Τι ψωνάρες θεέ μου!
Τώρα όμως έπεσε δουλειά και πρέπει να την κάνω. Ελπίζω να ξαναγράψω γρήγορα.

Nick Cave, Tour Dates 2008 Released

2008-01-29T17:58:00.001+02:00

Συγχρονίστε τα ρολόγια σας.

Nick Cave and the Bad Seeds

7 Ιουνίου 2008 στη Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη
6 Ιουνίου 2008 στο Λυκαβηττό, Αθήνα

Που είναι το βιβλίο;

2008-01-21T23:03:00.000+02:00

Η πρώτη μέρα δουλειάς πήγε περίφημα. Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ό,τι μου τα λέγανε στη συνέντευξη, το γραφειάκι μου είναι μια χαρά φωτεινό και οι συνάδελφοι με τους οποίους μοιράζομαι το γραφείο μια χαρά παιδιά. Αλλά το νέο δεν είναι αυτό.

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία και συγκεκριμένα από την συνέντευξη της Ντόρας Γιαννοκοπούλου:

-Ο γιος σας, ο Λένος Χρηστίδης, είναι επίσης συγγραφέας βιβλίων που βρίσκονται στον αντίποδα της δικής σας γραφής: μοντέρνος, σαρκαστικός, ανατρεπτικός. Πώς ...επικοινωνείτε;

«Αλλη γενιά, νοοτροπία, αντίληψη. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Εκείνος με χιούμορ αποδομεί τα πάντα. Είναι η παρηγοριά, η χαρά, η περιουσία μου. Σε δυο μήνες θα βγει το καινούριο του βιβλίο "Μονόλογος". Ο άντρας μου, ο Μηνάς Χρηστίδης, με στηρίζει, αλλά έχω περί πολλού και τους φίλους μου. Χωρίς την καθημερινή σχεδόν επικοινωνία μαζί τους δεν μπορώ να ζήσω».

Ναι κυρίες και κύριοι, ο τρόμος ξαναχτυπά τις βιβλιοθήκες μας. Το έτος 2008 αναμένεται καυτό σαν την καλοκαιρινή άμμο της Φαλάσαρνας σε γυμνή πατούσα. Αυτό ήταν το καλύτερο νέο που θα μπορούσα να ακούσω. Άντε λοιπόν, 11 Νοέμβρη την έδωσε την συνέντευξη η μαμά Χρηστίδη! Που είναι το βιβλίο?

Οι μέρες της ανεργίας σας είναι μετρημένες

2008-01-17T10:56:00.000+02:00

Οι δικές μου πάντως είναι ελάχιστες. Δε φτάνουν ούτε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Είμαι άνθρωπος αγχώδης. Που δεν ευχαριστιέται τα πράγματα που του συμβαίνουν. Έχω μπροστά μου ένα ωραίο φαγητό, οι πρώτες μπουκιές είναι εκπληκτικές αλλά στη μέση περίπου έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσο θα έρθει ο λογαριασμός. Και όταν έρθει, θα χαρώ που θα είναι οκ αλλά θα έχω ήδη να αγχώνομαι για το αν θα βρούμε ένα καλό μέρος για καφέ. Και αν θα έχει πάρκινγκ.

Με τις μέρες της ανεργίας ήμουν κάπως έτσι. Αντί να χαρώ για την πρώτη φορά που θα είχα ελεύθερο χρόνο για να κάνω ό,τι δεν έκανα τα πέντε χρόνια που είμαι στην Αθήνα, είχα αϋπνίες. Αντί να συγχαρώ τον εαυτό μου που πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από μια δουλειά που θεωρεί απαίσια, γλοιώδη και ανήθικη (aka τράπεζα) όταν άλλοι θα έμεναν να γκρινιάζουν και να ξεφυσάνε από φόβο, εγώ έλεγα ότι είμαι μαλάκας που δε βρήκα πρώτα κάτι νέο για να παραιτηθώ μετά. Και παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις φίλων ότι έκανα το σωστότερο και ότι σίγουρα θα βρω κάτι πολύ καλύτερο αφού πήρα τέτοιο ρίσκο (tx Χρίστο!) ήμουν σίγουρη ότι δε θα βρω τίποτα απολύτως.

Οι δύο πρώτες συνεντεύξεις που είχα ήταν πολύ καλές. Χωρίς καμία διάθεση ωραιοποιήσης, οι διευθυντές προσωπικού ήταν πολύ ενθουσιασμένοι μαζί μου. Και με διαβεβαίωναν ότι θα υπάρξει και νέα συνέντευξη γιατί τους ενδιέφερα. Και υπήρξε και δεύτερη συνέντευξη, σε ίδιο κλίμα με τη διαφορά ότι πλέον θα με ειδοποιούσαν το συντομότερο για να δούμε πότε θα ξεκινήσουμε. Από κει και μετά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι. Millenium και Creditcom. Μη χέσω. Που μιλάν για “approval rate” γιατί η λέξη «εγκρισιμότητα» θα τους χαλάσει το μεγαλοτραπεζικό προφίλ τους. Που έχουν “HR manager” γιατί το «Διευθυντής προσωπικού» είναι φαίνεται ποταπό. Ότι οι σωστοί τρόποι διαχείρισης προσωπικού αναφέρουν πως θα πρέπει να ενημερώνεις όλους τους υποψήφιους για την θετική ή αρνητική απόφασή σου, μάλλον ήταν γραμμένο σε αγγλικά που δεν πολυκαταλάβαιναν. Στο μεταξύ μέσα στις βαρύγδουπες αγγελίες για junior, senior, team leader και heads υπήρξε και μια αγγελία καλογραμμένη από μια εταιρία που κάτι μου έλεγε το όνομά της. Έδειχνε ενδιαφέρουσα και τελικά το όνομα το ήξερα γιατί τα γραφεία είναι μόλις πέντε λεπτά από το σπίτι μου! Έστειλα βιογραφικό και με πήραν τηλέφωνο στα γενέθλιά μου, για να συναντηθώ με δύο πολύ συμπαθητικούς κομπιουτεράδες που χαμογελούσαν πολύ και έδειχναν να με συμπαθούν. Με διαβεβαίωσαν ότι θα με καλέσουν όπως και να έχει με το νέο έτος, όποια και αν είναι η απάντησή τους. Τουλάχιστον έδειχναν τυπικοί. Και με πήραν τηλέφωνο να ξαναπάω. Καθίσαμε δύο ώρες για να μου εξηγούν το αντικείμενο(που μου άρεσε πολύ τελικά) και μου είπαν ότι θα με πάρουν πια τηλέφωνο για να μου πουν οριστική απάντηση. Στο μεταξύ με παίρνουν και από την Hellas Finance για μια θέση που έμοιαζε στο αντικείμενο με αυτό που έκανα και στη προηγούμενη δουλειά μου. Οι τύποι ήταν τόσο μαλάκες, με εγωισμούς τόσο φουσκωμένους που φεύγοντας θυμήθηκα γιατί παραιτήθηκα. Για να μην έχω πάρε δώσε με τόσο γλοιώδεις τύπους. Μάλλον όταν διαχειρίζεσαι ξένα λεφτά αποκτάς μια γλίτσα στους τρόπους σου και ξεχνάς ότι αυτό που κάνεις είναι ακριβώς ξένα λεφτά. Ίσως να φταίνε οι στενές γραβάτες στα κοστούμια τους που τους κάνουν τόσο μαλάκες. Το θέμα είναι ότι αν και στιγμιαία χάρηκα που συνειδητοποίησα ότι έκανα το σωστότερο που έφυγα από αυτό το περιβάλλον μετά φυσικά έπεσα, σκεπτόμενη ότι δε θα βρω ποτέ μια δουλειά που να μου αρέσει. Και το απόγευμα με πήραν τηλέφωνο οι κομπιουτεράδες για να πάω για τρίτη φορά, τώρα όμως για να μου κάνουν οικονομική πρόταση. Γιούπιιιιι!!!!

Αποδείχτηκε ότι τα λεφτά είναι καλύτερα από πριν, θα είμαι σε πέντε λεπτά σπίτι μου, θα έχω το γραφείο μου σε χώρο μη καπνιζόντων (σέβονται τους καπνιστές!) και θα δουλεύω με τους κομπιουτεράδες. Δε μπορώ δυστυχώς να γράψω ποια θα είναι η δουλειά μου, γιατί είναι πολύπλοκη - η περιγραφή που μου έδωσαν είναι 2 σελίδες! Μ’ αρέσει πάντως. Και με υποδέχτηκαν όλοι πολύ καλά και έδωσαν την εντύπωση ότι έχουν πολύ καλές σχέσεις μεταξύ τους. Οκ είναι πολύ νωρίς για να κρίνω αλλά συνήθως οι πρώτες μου εντυπώσεις βγαίνουν σωστές.

Δευτέρα ξεκινάω. Άντε να δούμε.

Δάφνη

2008-01-14T12:39:00.000+02:00

Ήταν κάπου στα μέσα του Οκτώβρη, ‘94 ή ‘95 δεν θυμάμαι ακριβώς, με μια διαολεμένη ζέστη και μπόλικη υγρασία. Το τζην είχε κολλήσει για τα καλά πάνω μου μετά από μισάωρο περπάτημα και αν και κατουριόμουν φρικτά, το ανέβαλα για αργότερα που η διαδικασία κατεβάσματος παντελονιού θα ήταν λιγότερο κουραστική. Και αηδιαστική.

Είχα ήδη αργήσει , με αποτέλεσμα η αίθουσα να είναι γεμάτη και να βρω μια θέση μεταξύ θρανίων και χωλ. Εντάξει είχε και μπροστά, αλλά δεν. Αφού πίσω θα είχα άπειρη οπτική πρόσβαση στους συμμαθητές ενώ η καθηγήτρια δεν θα με έβλεπε, σιγά μην πήγαινα μπροστά. Θα μουτζούρωνα ανενόχλητη το τετράδιο μου, μπορεί και να διάβαζα και το βιβλίο που είχα στην τσάντα.

Η διαδικασία ήταν απλή και δε χρειάζονταν και πολύ προσοχή. Είχαμε μαζευτεί για το μάθημα «Ιστορία της μουσικής», η καθηγήτρια ήταν η χειρότερη που θα μπορούσε να μας έχει τύχει -στο μεταδοτικόμετρο δεν έπιανε ούτε βάση, θα μας έλεγε δυό τρεις εισαγωγικές μπούρδες και μετά θα χώριζε τα τμήματα. Θα έπαιρνα την Πέμπτη 7-9 και έβγαλα το τετράδιο για να αρχίσω το μουτζούρωμα. Παράλληλα έριξα μια ματιά στους νέους συμμαθητές, μήπως και υπάρχει κάτι το ενδιαφέρον. Αφού κόλλησα μερικά δευτερόλεπτα σε ένα γιγαντιαίο φιόγκο που διακοσμούσε ένα κεφάλι που αργότερα έμαθα ότι λένε Ευγενία, η εντοπιστική ικανότητα μου, μου απέφερε τα εξής αποτελέσματα. Ένας ψηλός ξανθός, αδιάφορος φυσιογνωμικώς(στα μείον), με περικάρπια και μπόλικα μενταγιόν(στα συν). Αυτό μόνο. Οι υπόλοιποι ήταν από άσχημοι έως σκέτα αδιάφοροι. Οι γκόμενες ήταν ανταγωνίσιμες ακόμα και στα χάλια που είχα. Αφοσιώθηκα στις μουτζούρες μου. Το μαύρο πλαστικό Casio ρολόι δεν έλεγε να πάει πιο γρήγορα όσο απειλητικά και αν το κοίταζα. Τα Casio δε μασάνε.

Κάπου εκεί μπήκε. Άσπρο φανελάκι κολλητό, μαύρο τζην, μαύρα Martins, μαλλί καστανόξανθο καπελάκι (της μοδός τότε). Και κάθισε δίπλα μου. Την εποχή εκείνη η Σ. αλλά και η Τ. και η Φ. μου είχαν φάει τα αυτιά με τον Leonardo και τον River Phoenix και αυτό που είχα δίπλα μου ήταν εξίσου γαμάτο. Αν ο ωραίος κώλος, τα ελαφρώς στραβά πόδια και τα πράσινα μάτια πήγαν στα συν, αυτό που εκτόξευσε τη βαθμολογία στα ύψη ήταν το κράνος. Φυσικά και τσέκαρα και το επίμαχο μέλος αλλά λόγω άγνοιας σε τέτοια θέματα, μόνο αν είχε στύση θα μπορούσα να καταχωρήσω στα συν ή τα πλην το δεδομένο. Έσκυψα και πάλι στο γραπτό μου προσποιούμενη την αδιάφορη αλλά παράλληλα απορροφημένη στην υψηλή τέχνη της ζωγραφικής – ω! εσείς Νταλί και Πικάσο μπορείτε να τρέμετε μπροστά μου.

Το πλάσμα όμως μίλησε. Με φωνή μπάσα.

«Ρε συ κοπελιά, έχει ώρα που άρχισαν;» και χαμογελάκι.

Μου μίλησε. Σε εμένα. Και χαμογέλασε. Εντάξει στη διπλανή του θέση δεν είχε κανένα να ρωτήσει. Μερικά δευτερόλεπτα πέρασαν προσπαθώντας να βρω την κατάλληλη απάντηση.

«Όχι, πριν λίγο αρχίσαμε, πάμε για ένα τσιγάρο;»

Άκυρο, δεν υπήρχε περίπτωση να πω εγώ τέτοιο πράγμα. Ακόμα μερικά δευτερόλεπτα πέρασαν και αφού έστυψα τον εγκέφαλό μου για μια απάντηση που θα ήταν και ενδιαφέρουσα, και περιεκτική, και σύντομη , και sexy, ο άγγελος με πρόλαβε.

«Sorry ρε, σε έκοψα που ζωγράφιζες;»

Ήταν και ευγενικός.

«Μπα…» έδωσα την αφοπλιστική απάντηση που κάλυπτε και τα δύο ερωτήματα.

«Δηλαδή κάτι ζωγράφιζα(τόνος σημαντικότητας) αλλά μπα δεν έχει ώρα που αρχίσαμε» και έτσι τα σκάτωσα εντελώς.

Χώθηκα στις μουτζούρες μου. Ψέματα. Έκανα πως χώθηκα, ρίχνοντας λοξές ματιές στον ιδιοκτήτη της διπλανής καρέκλας. Μύριζε όμορφα, είχε ωραία χέρια με φλέβες που πετούσαν και από το στέρνο του φαινόταν να γυμνάζεται. Δοκίμασα τη τύχη μου.

«Τι όργανο παίζεις;»

Σε ωδείο βρισκόμασταν δηλαδή, τι να ρώταγα, τι έφερε στο μπάσκετ ο Άρης-ΠΑΟΚ; Κόμπλαρε. Έβηξε. Σκατοτσιγάρα.

«Μπουζούκι και τραγουδάω. Έχω ένα συγκρότημα, παίζουμε ρεμπέτικα, στην Επανομή».

Αν στιγμιαίως χαλάστηκα – στην άνω γωνία της σελίδας είχα σχεδιάσει ένα CURE- τα ρεμπέτικα τα είχα σε υπόληψη. Λόγω ξαδέλφης Αθηναίας που κάτι τέτοια έπαιζε στο μουσικό σχολείο που πήγαινε και όταν βρισκόμασταν μου έλεγε ότι είναι γαμάτα. Αλλά τι διάολο έκανε στο ωδείο κλασικής μουσικής ο νέος Τσιτσάνης;

«Sorry κιόλας αλλά εδώ τι κάνεις;»

«Ξεκίνησα ακορντεόν, εσύ;»

Τι να πω; Όλοι οι Μπετόβεν του κόσμου μου φάνηκαν τόσο μικροί μπροστά στη μεγαλειότητα του λαϊκού άσματος.

«Πιάνο».

Ήμουν ερωτευμένη.

Η ώρα είχε περάσει και φτάναμε να χωρίσουμε τμήματα και ώρες. Έλεγες όνομα και ώρα που θέλεις, τα έγραφαν στη λίστα και μετά θα τα χώριζαν. Τον ψηλό ξανθό τον έλεγαν Γιάννη αλλά αυτό το έμαθα πολύ αργότερα. Ήταν συμπαθητικό παιδί τελικά και έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα. Συν ένα. Έφτασε η σειρά μας.

«Δάφνη Καραγεωργίου, Τετάρτη 7-9».

Ποιος ήρθε; Μέχρι και η καθηγήτρια σήκωσε τα μάτια και ξανακοίταξε. Άλλα δεν ξαναρώτησε. Τη Δάφνη. Ρώτησε εμένα που μετά βίας ακούστηκα και αναγκάστηκα να ξαναπώ το ονοματεπώνυμό μου, Τετάρτη 7-9. Και ας τον έλεγαν Δάφνη. Κάτι δε θα είχα καταλάβει σωστά. Μήπως εννοούσε Δάφνις; Δάφνις και Χλόη ένα πράμα. Αυτή τη φορά κοίταξα τη Δάφνη ξεδιάντροπα. Πέρα από το πρόσωπο που είχε αυτό το αγοροκοριτσοπαιδικό βλέπε River Phoenix, γαμώ το κέρατό μου δεν είχε στήθος, δεν είχε λεκάνη, είχε πιο μπάσα φωνή και από του Στόκα και έπαιζε μπουζούκι. Δε μπορεί να ήταν κορίτσι. Δεν ήθελα να είναι κορίτσι. Δε γινόταν να είναι κορίτσι.

«Ώστε Δάφνη λοιπόν;» ρώτησα με την κρυφή ελπίδα ότι θα μου έλεγε κάτι άλλο. Μπάμπης, Γιώργος, Λευτέρης.

«Ναι» χαμογέλασε, «και εσένα είπαμε;»

Το μάθημα τελείωσε και από λίγο λίγο την έκαναν όλοι. Η Δάφνη με ρώτησε αν θέλω να με πάει κάπου με το μηχανάκι. Πήγαινα αντίθετα και δεν την βόλευε. Την κοίταζα να ξεμακραίνει με ένα αίσθημα αλλόκοτο, στεναχώριας, έκπληξης και θαυμασμού. Από τότε την είδα άλλες 2-3 φορές και μια φορά σε ένα τοπικό κανάλι να παίζει με το συγκρότημά της. Πάντα ήταν φιλική αλλά κάπως μονοκόμματη, το πρόσωπό της ήταν πάντα πανέμορφο.

Τα μαθήματα συνεχίστηκαν, η Δάφνη εγκατέλειψε πολύ γρήγορα το ακορντεόν και εγώ είχα μείνει με την λάθος ημερομηνία. Είχα μάθημα πιάνου 5 με 6 και έπρεπε να περιμένω μια ολόκληρη ώρα στο ωδείο μέχρι την «Ιστορία μουσικής».

Ήταν τότε, κάπου στα μέσα του χειμώνα, που είδα τον Τ.Τ. να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια για τα δωμάτια των πνευστών, ο Τ.Τ. που είχε το χαμόγελο του Tommy Lee Jones, που με πήγε την πρώτη βόλτα με αυτοκίνητο και αργότερα έγραψε στη στρατιωτική μου τσάντα την ημερομηνία γέννησης και θανάτου του J.S. Bach. Η Σ. η Τ. και η Φ. είχαν ήδη αρχίσει να μιλάνε για τον Brad Pitt.

Ded City Jetz Live @ Soul Stereo

2008-01-11T12:47:00.000+02:00

Ded City Jetz live @ Soul Stereo
Ευριπίδου 65, Ψυρρή
ώρα έναρξης 22.00, ελεύθερη είσοδος
:)

27 άτομα - ένα βιβλίο

2008-01-03T11:37:00.000+02:00

Είκοσι εφτά άτομα μπόρεσαν μέσα σε ένα μήνα να εκδώσουν βιβλίο. Δηλαδή πριν από ένα μήνα υπήρχε μόνο η ιδέα και σε ελάχιστο χρόνο μαζεύτηκαν κείμενα, σχεδιάστηκε εξώφυλλο, βρέθηκε τυπογραφείο και πήραμε χαρτί στα χέρια μας. Φίλοι συγγραφείς λένε ότι αυτό είναι εκπληκτικό.

Είκοσι εφτά άτομα συμφώνησαν με την μία για το που θα διατεθεί το συνολικό κέρδος από την πώληση του βιβλίου.

Στο εγχείρημα πήραν μέρος άτομα που δεν έχουν τη λόξα να δουν τα blog τους τυπωμένα αλλά άνθρωποι που δούλεψαν χωρίς κανένα κέρδος. Δεν θεωρούμε ότι τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι μια λογοτεχνική επανάσταση για την οποία απαιτούμε να πληρωθούμε έστω και με μέρος των εσόδων. Στόχος είναι όλα τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου να δοθούν στην «Καμπάνια – ένα σχολείο για την Τσιάπας» χωρίς ούτε ένα ευρώ να πάει στη τσέπη μας. Αρκούμαστε στο να κρατήσουμε μερικά αντίτυπα μόνο ως αναμνηστικό της προσπάθειάς μας.

Το βιβλίο πωλείται σε πολύ χαμηλή τιμή, τιμή που δεν καθορίστηκε από εμάς αλλά από την «Καμπάνια». Θεωρήσαμε ότι είναι καλύτερο να αποφασίσουν εκείνοι πόσο θα μπορούσε να πουληθεί ένα τέτοιο βιβλίο, άλλωστε εμείς δεν συμμετέχουμε στο όποιο κέρδος μπορεί να αποφέρει. Για την ακρίβεια έχουμε καλύψει από την τσέπη μας ότι έξοδα προέκυψαν.

Η έκδοση του βιβλίου για μένα σημαίνει ότι οι άνθρωποι πίσω από τα blogs μπορούν να βγουν από την οθόνη και να δημιουργήσουν κάτι πραγματικό και όχι μόνο ηλεκτρονικό.

Οι διαφωνίες μας ήταν καταστρεπτικά πολλές αλλά κανένας μας δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια βάζοντας τον εγωισμό του πάνω από τους άλλους.

Ακόμα και αν δεν θέλει κάποιος να το αγοράσει, μπορεί να το βρει ελεύθερο σε διάφορα μέρη της πόλης, με θερμή παράκληση να το επιστρέψει ή αν θέλει να το κρατήσει, ας το αγοράσει. Το ελάχιστό κόστος του δεν πάει σε bloggers αλλά σε προσπάθεια συνανθρώπων που κατάργησαν τις αποστάσεις και βρήκαν το θάρρος να φτιάξουν σχολείο και νοσηλευτική μονάδα σε εμπόλεμη ζώνη.

Παρουσίαση για το βιβλίο «Καπέλα στα φώτα», σκεφτόμουν μέρες πώς να κάνω. Ήθελα να γράψω όλα αυτά που με κάνουν χαρούμενη που συμμετείχα και πρόσφερα όσο μπορούσα. Αλλά επειδή μπερδεύομαι στην λογοτεχνική έκφραση και μου είναι πιο εύκολο να γράφω λίστες μπόρεσα να το αποδώσω με τον παραπάνω τρόπο.

Για όλους αυτούς του λόγους γουστάρω που βγάλαμε βιβλίο.

Κριτικές για το βιβλίο, αναλυτική παρουσίαση και μέρη που μπορεί κανείς να το βρει, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Dig, Lazarus, Dig!!!

2008-01-02T13:35:00.000+02:00

Και η συνέχεια του πρώτου video με τον τίτλο "Lest I shiver", έρχεται σαν πρωτοχρονιάτικο δώρο από τον Nick Cave & The Bad Seeds.
Το όνομα του;

"Place your hands upon the table"

Και ιδού

Επιστράτευση τώρα!

2007-12-31T11:13:00.000+02:00

Η τελευταία νύχτα του χρόνου δεν είχε διαφορά από τις προηγούμενες αφού η αϋπνία με έχει ταράξει εδώ και μέρες, επιπλέον μου έχει γίνει σαφές ότι αν δε πάει πέντε το πρωί, ύπνος δεν πρόκειται να έρθει. Χθες ήμουν αποφασισμένη να κοιμηθώ κανονικά, έτσι έκανα τις αναπνοές μου, προσπάθησα να θυμηθώ πράγματα περασμένα μπας και η αναζήτηση θολώσει το μυαλό αλλά το αποτέλεσμα ήταν μια κατάσταση όχι ύπνου αλλά ύπνωσης με πολλά πολλά διαλλείματα. Ωστόσο είχα και όνειρα, λίγο Ε.Φ. (τι το ήθελα το Xmen2;) έβλεπα λέει ότι μπορούσα να φέρω πράγματα κοντά μου, δέντρα για την ακρίβεια, και μάλιστα είχα λέει άχτι μια λεμονιά την οποία και διαμέλισα. Αυτό μου το χάρισμα όμως ήτανε σκέτη κατάρα, δεν ήξερα πως το απόκτησα και ήθελα να τα ξεφορτωθώ. Κάποιοι με κυνηγούσαν, έτρεχα εγώ στην Εγνατία και μάλιστα πάρκαρα με alarm έξω από την στρατιωτική σχολή. Μπροστά στην είσοδο, έτσι, αέρα πατέρα. Μετά είδα την ώρα (όχι στον ύπνο μου) είχε πάει πέντε και έτσι μπόρεσα να κοιμηθώ κανονικά. Είδα πάλι ένα σωρό βλακείες, ρομαντικές αυτή τη φορά, αλλά και ότι η Φ. είχε λέει αγοράσει κότες σε σπόρους και τις είχε μέσα σε ένα φακελάκι! Θα μάθαινα αν πρέπει να φυτέψεις τους σπόρους για να βγουν κοτιές αλλά υπολόγισα χωρίς τον ξενοδόχο. Σήμερα λένε κάλαντα και η είσοδος μας, που είναι πάντα ερμητικά κλειστή για αγνώστους, ανοίγει ως δια μαγείας για όλα τα κουτσούβελα. Έχω όμως την εντύπωση ότι ακόμα και αν εμφανίζονταν ένας μαντράχαλος 2,10 με λοστό, κουκούλα, μαχαίρι και έλεγε ότι απλώς θέλει να πει τα κάλαντα, η «διαχειρίστρία» μας θα του άνοιγε αμέσως. Άσε που θα τον κέρναγε και κανα κουραμπιέ. Το θέμα είναι ότι ξύπνησα από το κουδούνι της εξώπορτας, θεωρώντας ότι είναι οι ταχυμεταφορές των ΕΛΤΑ (πότε θα φέρετε ρε παλιοκαθάρματα τα drums μας;), μπουρδουκλώθηκα ψάχνοντας να βρω να φορέσω την πυτζάμα μου για να ανοίξω και αντί να δω τύμπανα είδα το απόλυτο κενό. Τα παιδάκια είχαν φύγει. Σωστό βέβαια αυτό, αυτές οι δουλειές γίνονται γρήγορα, άμα βλέπεις ότι αργεί να σου ανοίξει ο άλλος καλύτερα να την κάνεις. Μάλλον τον ξύπνησες και αντί για κουραμπιέ θα φας χριστοπαναγία χρονιάρες μέρες. Το θέμα είναι ότι έπρεπε να ξυπνήσω στις έντεκα και όχι στις εννιά. Αλλά η μοίρα μου επεφύλασσε και άλλες εκπλήξεις. Στις 9.30 χτύπησε το τηλέφωνο (για να κοιμηθώ σήμερα ούτε λόγος) και η καλή μανούλα με ενημέρωσε ότι το συστημένο που μου ήρθε στη Θεσσαλονίκη αφορά τη μηχανή μου και όχι εμένα. Για την ακρίβεια, η μηχανή μου επιστρατεύεται! Έτσι λέει και γίνει πόλεμος θα πρέπει να παρουσιαστεί. Ρώτησα τη μαμά μου αν θα πρέπει να την «παρουσιάσω» εγώ αλλά αυτό αφήνεται αδιευκρίνιστο. Όχι γιατί θα κάναμε πολλά γέλια αν ίσχυε κάτι τέτοιο. Ο Moto μου είπε ότι σε τέτοια περίπτωση θα αρνηθούμε την επιστράτευση της μηχανής φέρνοντας ως δικαιολογία ότι η μηχανή φέρει αναρχοκομουνιστικά σύμβολα, είναι ειρηνίστρια και πιστεύει στο Βούδα. Νομίζω ότι θα πιάσει. Επίσης μου είπε ότι αν την πουλήσουμε θα πρέπει να στείλουμε γράμμα στις στρατιωτικές αρχές με τα στοιχεία του νέου ιδιοκτήτη. Δεν χάνει όμως την αξία της έτσι η μηχανή; Δηλαδή θα σου πουλήσω εγώ μια μηχανή αλλά μεγάλε άμα γίνει πόλεμος, βγάλε εσύ άκρη; Κοίτα απορίες που μαζεύτηκαν τέτοια μέρα. Άντε να δούμε πως θα πάει η συνέχεια…

El diablo tun tun

2007-12-30T11:32:00.000+02:00

Το "El diablo tun tun" το έμαθα ως γνωστό Αβανέζικο piano bar. Για την ακρίβεια...

"Since its inauguration in november 2002 this place is a real Hit. El Diablo Tun Tun (its name corresponds to the title of a song performed by the unforgettable Miguelito Cuni) is an unconventional Piano Bar where we enjoyed fantastic music exhibitions and a magic closeness to this cuban artists. Those who love Cuba and its uncomparable night-life almost transformed it in a place of pilgrimage. Calle 20 esquina a 35. Miramar. La Habana Tel: (7) 2040447 "

Μετά έμαθα και το τραγούδι, το οποίο δυστυχώς δεν βρίσκω πουθενά να ακούσω.

Τις τελευταίες μέρες έμαθα ακόμα ένα "Εl diablo tun tun" και είναι blog. Και τι blog! Οι δύο διαχειριστές του η Cocaleca και ο Barrabas χρησιμοποιούν τη σελίδα τους για να δίνουν δωρεάν ολόκληρους δίσκους με λατινοαμερικάνικη μουσική από την δεκαετία του '20 και μετά. Το τι θησαυρούς βρήκα εκεί δε λέγεται. Μπράβο λοιπόν στους ανθρώπους αυτούς που χαρίζουν τέτοια μουσική ελεύθερα.

Nick Cave & The Bad Seeds Strike Back!

2007-12-26T09:59:00.000+02:00

Ολόφρεσκος χριστουγεννιάτικος Νικολάκης Σπηλιάς με τους Σπόρους τους, χτυπά ξανά τη μέρα που γεννήθηκε ο Χριστούλης.
Το όνομα του νέου δίσκου;

Στην παραγωγή του album συμμετέχει ο γνωστός από το Abattoir Blues/Lyre of Orfeus , Nick Launay και το εικαστικό κομμάτι ανήκει στους Tim Noble και Sue Webster. Μπορείτε να ακούσετε το πρώτο διαθέσιμο προς ακρόαση ομώνυμο τραγούδι στη σελίδα του (και είναι και καλό) ενώ ξεκίνησε και το πρώτο video προμοταρίσματος του δίσκου με τίτλο "Lest I Shiver".

Επίσημη παρουσιάση του δίσκου θα γίνει σήμερα στην ραδιοφωνική εκπομπή του ΒΒC-6Music στις 9.00(ώρα Αγγλίας) και θα είναι διαθέσιμη όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ενώ το album θα κυκλοφορήσει στις 3 Μαρτίου του 2008.

Εκδόσεις Ωρόρα.

2007-12-20T17:02:00.000+02:00

Πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα ή έντεκα, λίγο πριν πεθάνει ο θείος μου, όταν στο σπίτι εμφανίστηκαν κάτι περίεργα βιβλία. Ο θείος που πάλευε με τον καρκίνο χρόνια, και είχε καταλάβει ότι δε θα πήγαινε για πολύ ακόμα, είχε αφιερώσει τις τελευταίες του μέρες στην ανάγνωση βιβλίων περί μετενσάρκωσης (καλά, σε αυτή πίστευε από πριν), επαφής με νεκρούς, παραψυχολογία και κάτι λίγο από ανατολίτικες φιλοσοφίες. Αφού λοιπόν η Γλώσσα και τα Μαθηματικά με άφηναν παγερά αδιάφορη, μέχρι τα δώδεκα είχα εξαντλήσει θέματα όπως «Το Τρίγωνο των Βερμούδων», «Το νησί του Πάσχα» και κάτι καταπληκτικά βιβλία των εκδόσεων Ωρόρα όπως «Το Τάο και η φύση». Αυτές οι απίστευτες εκδόσεις Ωρόρα είχαν και το βιβλίο-ορόσημο, Παραψυχολογία το έλεγαν, που είχε και φωτογραφίες με εκτοπλάσματα (που στη συνέχεια της ζωής μου έμαθα πως οι περισσότεροι τα μπερδεύουν με τα καταπλάσματα). Το θέμα είναι ότι μέσα σε όλες αυτές τις μπούρδες που το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν το μυαλό μου πολτό, θυμάμαι ακόμα ένα κείμενο. Υποτίθεται ότι είχε σχέση με το πώς μπορούμε να κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο και κατά συνέπεια τον κόσμο όλο και έχωνε μέσα βουδισμούς, ινδουισμούς, τροπικούς προορισμούς μπορεί και ιονισμούς. Μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι λοιπόν, ο συγγραφέας έλεγε το εξής.

Μόνο όταν ο άνθρωπος μπορέσει να απαλλαγεί τελείως από τον εγωισμό του, όταν μπορέσει να δει το σώμα του σαν να είναι έξω από αυτό, τότε θα έχει φτάσει στο σημείο να επιτύχει την απόλυτη ευτυχία.

Το θέμα του εγωισμού το σκέφτηκα από τότε πολλές φορές σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Τελικά το τεράστιο εγώ μας δεν μας αφήνει ποτέ να δούμε πιο πέρα. Σχεδόν πάντα πιστεύουμε ότι όλα κινούνται γύρω από τον εαυτό μας και αρνούμαστε να ανοίξουμε έστω και ένα μικρό παραθυράκι. Μπορεί να λέω και βλακείες.

Χθες είδα το μισό ντοκιμαντέρ για το Woodstock στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ λοιπόν, οι τύποι που το οργάνωσαν είχαν φαλιρίσει και το ήξεραν από τη πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Και είχαν ένα τεράστιο χαμόγελο επιτυχίας. Χωρίς φράγκο στη τσέπη αλλά με 300.000 κόσμο που τους ενώνει η μουσική. Και αυτό τους έφτανε. Με εντυπωσίασε.

Τα αδέσποτα ζώα ανήκουν σε όλους μας.

2007-12-19T11:20:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!

Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;

Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε οτι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι οτι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε οτι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα.

Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.

-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.

-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).

-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.

-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Inside madness

2007-12-17T09:58:00.000+02:00

Μόλις ξύπνησα. Ευτυχώς ή δυστυχώς για μένα δικαιολογίες «άμα δε πιω καφέ, δεν ανοίγει το μάτι μου» δεν ισχύουν. Δεν είναι ότι σιχαίνομαι τους καφέδες ή κάτι τέτοιο. Μάλλον είμαι φίλη με τα περισσότερα ροφήματα. Δηλαδή, αν το πρωί ξυπνήσω και μου έχεις μια κούπα έτοιμη, εγώ θα τη πιω. Γάλα θα είναι, πορτοκαλάδα θα είναι, ό,τι κέρατο και να είναι θα το τιμήσω. Αυτό με το οποίο έχω πρόβλημα είναι τα σφολιατοειδή μαγαζιού. Έτσι και μου μυρίσει πρωί τυρόπιτα χωριάτικη αναψυκτηρίου, πάει ξέρασα.

Γράφω μαλακίες πρωινιάτικα. Από τότε που είμαι εκτός δουλειάς, σιγά σιγά χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Έχω γίνει υπερευαίσθητη, κάνω τα μικρά μεγάλα, συνθλίβομαι και καταθλίβομαι που λέει μια φίλη. Ή κάπως έτσι. Μιλάω για φαγητά. Αυτό και μόνο είναι τρομακτικό. Μέσα σε όλη τη φρίκη, έχω και τη ζυγαριά που μου κάνει ψυχρό πόλεμο. Αντιπροχθές 65, προχθές 66, χθες 67, χθες βράδυ τίποτα. Ανησυχητικό. Πέρασα το όριο της ζυγαριάς. Μπα… Μάλλον της μετέδωσα τη φρίκη των ημερών και την έκανε για το μέρος εκείνο που πάνε οι μετρητές βάρους όταν πεθαίνουν.

«Τι είναι αυτή; Καινούρια;»

«Ναι ήρθε σήμερα. Δε πάει καλά».

«Ναι ε; Και από τι πήγε;»

«Ψυχολογικά. Είχε πολύ άγχος. Δε βλέπεις; Ο μετρητής της χοροπηδάει σα σεισμογράφημα».

Μάλλον νυστάζω ακόμα. Δεν κοιμάμαι καλά, δεν ξυπνάω καλά. Αν έχεις μάθει να αδειάζεις το κρεβάτι μαζί με τον άλλο και ξαφνικά εκείνος φεύγει πια νωρίτερα, μένεις μαλάκας. Τι να τον κάνεις τόσο χώρο;

Θα τη κάνω όμως τώρα. Θα πάω IKEA να πάρω ένα νέο γραφείο, αφού οι ντραμς που έρχονται χρειάζονται το δικό τους χώρο. Να δω πως θα τα στριμώξουμε όλα, μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Σκέφτομαι ότι το να σπουδάζεις μουσική μπορεί να είναι καλό αλλά σίγουρα σε κάνει σιωπηλό και δε σε βοηθά να εκφραστείς με λόγια. Άμα μαλώνω και να θέλω να βρίσω, απλά δε μπορώ. Θα μου ήταν πιο εύκολο να παίξω κάτι εκνευριστικότατο στο πιάνο να του τσακίσω του άλλου τα αυτιά. Άραγε αυτό συμβαίνει στους πιανίστες μόνο; Π.χ. οι βιολιστές αισθάνονται να θέλουν να τρίξουν τις χορδές μέχρι που να σου σηκωθεί η πέτσα ή απλά θέλουν να σου χώσουν το δοξάρι στον κώλο;

Έγραψα πέτσα και θυμήθηκα. Χθες άκουσα ένα παιδί να λέει ότι η θεία του, του είπε ότι τα πατατάκια τα φτιάχνουν από πέτσα ανθρώπων. Σοβάρα. Μα τι άνθρωποι υπάρχουν...

When the past strikes back.

2007-11-27T11:12:00.000+02:00

Θα έγραφα «ντριιιιν» για να καταλάβεις ότι χτυπάει το τηλέφωνο αλλά όταν με καλεί η μαμά δεν κάνει «ντριιιν» αλλά «του ρου ρου ρου ρου ρου νταν νταν» σε ρυθμό ρούμπας. Άστα να πάνε. Το θέμα όμως δεν είναι πως χτυπάει το τηλέφωνο αλλά ότι κατά τις 10.00 ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.

«Έλα, τι κάνεις;» η μαμά.
«Καλά» εγώ, βαριεστημένα.
«Δε θα το πιστέψεις! Πήρα σήμερα τον αγγελιοφόρο και τι διαβάζω;»
«Τι;» απορημένα αυτή τη φορά.
«Από λάθος του ΙΚΑ τόσοι συνταξιούχοι δεν θα πάρουν το ΕΚΑΣ για 4 μήνες…»
«Και με πήρες για τους συνταξιούχους ρε μαμά; Εσύ δεν είσαι καν του ΙΚΑ!» άντε να σε δω που θα το πας.
«…και έχουν μια φωτογραφία με ένα γέρο που περιμένει μπροστά από ένα κλειστό ταμείο και πιο πίσω έχει μια γριά. Ποιος είναι ο παππούς;»

Ο ντοναλντ ντακ. Με τη γιαγιά ντακ πιο πίσω.

«Ποιος ρε μαμά;»
«Ο παππούς μας!!!»

Gasp

«Ο δικός μας ο παππούς;»
«Ναι, ναι! με το μπεζ το μπουφανάκι του» γέλια.
«Ε, να τους κάνουμε μήνυση τότε. Πέρα από όλα τα άλλα, ο παππούς ΕΚΑΣ δεν έπαιρνε!»

Ο παππούς έχει πεθάνει από το 2003. Ήταν νευρικός, αυστηρός, στριμμένο άντερο, φωνακλάς και τα έβαζε με όλους στις δημόσιες υπηρεσίες. Τον λάτρευα. Πριν από 1-2 εβδομάδες έγινε η οριστική εκταφή του. Σήμερα, he strikes back. Να ’σαι καλά παππού μου, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Ded City Jetz - Videos

2007-11-20T21:21:00.000+02:00

Πήγαμε,

τους είδαμε,

χορέψαμε,

το φχαριστηθήκαμε.

Όσοι δεν ήρθατε, λυπάμαι κύριοι. Χάσατε.
The boys are cool!

Περι Ζωγιανών

2007-11-09T11:01:00.000+02:00

Στην Ξηροκρήνη που μεγάλωσα, το όνομα του μεγαλοκλεφτρονιού σπιτιών της περιοχής είναι ακόμα γραμμένο στους τοίχους των εργατικών κατοικιών. Στην πολυκατοικία μου έμενε ένα πρεζάκι που το σηκώναμε από τις σκάλες και το πηγαίναμε σπίτι του, όποτε ήταν λιώμα. Συνήθως του έπεφταν τα σκουπίδια στις σκάλες και γέμιζε ο τόπος ξινισμένο γάλα. Σε ένα άλλο διαμέρισμα έμεναν Κύπριοι φοιτητές και τα βράδια του καλοκαιριού μυρίζαμε τα ντουμάνια στο μπαλκόνι. Θυμάμαι την μαμά μου να μας φωνάζει, ελάτε να δείτε έχουν γύφτικο πανηγύρι, το πάρκο γέμιζε κόσμο, τα πεντοχίλιαρα γέμιζαν στην κυριολεξία κουβάδες που ήταν αφημένοι μπροστά στα πόδια των μουσικών, οι γύφτισσες χόρευαν τσιφτετέλια και οι γύφτοι καμάρωναν με όπλα να εξέχουν από τα σακάκια τους. Στο πάρκο δεν μέναμε ποτέ βράδυ γιατί είχαν δουλειές κάποιοι «μεγάλοι» και μας έδιωχναν. Κάποτε τρεις γύφτοι έδερναν έναν πιτσιρικά που ήταν ήδη λιώμα, αυτός έσκαγε επάνω τους σαν το σακί και φώναζε Φρόσω. Καμιά αστυνομία δεν ήρθε. Κανείς δεν πήγε να τον βοηθήσει. Μετά από ώρες σηκώθηκε, μάζεψε τα ματωμένα του ρούχα και έφυγε. Όλοι είχαν και από ένα συγγενή στον Δενδροπόταμο. Το γυμναστήριο του σχολείου μύριζε πάντα κάτουρο. Στην αυλή βρίσκαμε κόσμο να κοιμάται. Μετά έγινε ένα γυμνάσιο, άνοιξε ένας νέος δρόμος με πολύ κίνηση και η βραδινή βάρδια χαιρετούσε τις κοπέλες που έκαναν πιάτσα. Δεν μας έκλεψαν ποτέ το αμάξι γιατί ο πατέρας μου ήταν παιδικός φίλος με τον αδελφό του τύπου που είχε «ειδικότητα» στα αυτοκίνητα. Κοντά μας, η μαύρη αγορά, περιοχή Βαρδάρη. Ξέπλυμα ανταλλακτικών που «εισάγονται από Γερμανία». Έντεκα με μία οι δρόμοι γέμιζαν με φορτηγά. Πολύς ελεύθερος χώρος για παρκάρισμα και τα μπουρδέλα λίγο πιο κάτω. Τα βράδια θυμάμαι ότι πήγαινα μόνο από εκεί που είχε φώτα. Αλλά θυμάμαι και τις γυναίκες που κοίταζαν μέσα από το τζάμι και χαμογελούσαν πονηρά στον παππού μου, στον πατέρα μου και μετά στον φίλο μου. Έχω έντεκα χρόνια που έφυγα από εκεί. Τώρα τα μαγαζιά έχουν πινακίδες στα ρώσικα και το βράδυ κυκλοφορούν Mercedes με φυμέ παράθυρα. Πέρυσι ένας κατέβασε την βιτρίνα του πατέρα μου, έτσι χωρίς λόγο. Στην αστυνομία ήρθε ο αδελφός του, ήταν και οι δύο τους κόκκαλο, έχουν κοντά ένα χρόνο στην Ελλάδα και δεν βρίσκουν δουλειά πουθενά. Θέλετε να ασκήσετε μήνυση; Τι μήνυση, σε ποιον; Για ποιο λόγο; Οι παλιοί μας γείτονες παραπονιούνται για τους πυροβολισμούς.
Η γειτονιά είναι η ίδια εδώ και 30 χρόνια. Αλλάζουν μόνο τα πρόσωπα.

Δημήτρης Πουλικάκος-Ζώρζ Πιλαλί (video)

2007-11-05T09:28:00.000+02:00

Έχω χάσει τις φορές που τους έχω δει live μαζί. Και δεν θα τους έχανα ούτε στις 03.11 στο Rodeo. Περιττό να πω πως γινόταν χαμός από κόσμο, ευτυχώς που προνοήσαμε και κρατήσαμε τραπέζι γιατί 3 ώρες όρθιοι δεν έβγαινε το πρόγραμμα.
Το live άνοιξαν οι Almost Funk με την Σοφία Ράπτη με πολύ γνωστά κομμάτια, όπως το Oughta know της Alanis Morissete, Kiss από Prince, Addicted to love από Robert Palmer, Play that funky music των Average White Band και αρκετά άλλα. Προσωπικά η φωνή της μου άρεσε σε λίγα από αυτά (π.χ. σκότωσε το addicted to love) αλλά με κέρδισε η κίνησή της. Θετικό σημείο του group το δέσιμό τους, πολύ καλός ο μπασίστας τους ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και δεν είναι τυχαίο ντράμερ τους είναι ο Κυριάκος Δαρίβας. Σε γενικές γραμμές η ώρα πέρασε εύκολα.
Για τον Δημήτρη Πουλικάκο και τον Ζώρζ Πιλαλί δεν μπορώ να πω τίποτα. Με το που εμφανίστηκαν στη σκηνή έγινε της τρελής. Ο Πούλικας με το στυλ του, ο Πιλάλας με την απίστευτη blues κιθάρα του. Δεν περιγράφονται. Οι μουσικοί που τους συνόδεψαν ήταν οι ίδιοι με εξαίρεση στα πλήκτρα, που ανέλαβε ο Δημήτρης Πολύτιμος (τι να πρωτοπεί κανείς γι'αυτόν!) και το βιολί που προστέθηκε.
Τα βιντεάκια που ακολουθούν ίσως δώσουν μια εικόνα :)

Highlight: η εξυπηρέτηση του μαγαζιού. Γρήγορο και άψογο service στο οποίο δεν μας είχε συνηθίσει το Rodeo.
Σημείωση: Η ημερομηνία στα 2 video είναι μια μέρα μετά το live, όταν κατάλαβα το λάθος ήταν αργά :(

Σε λένε Madison

2007-10-30T12:53:00.000+02:00

Και για να συνεχίσουμε το project που είχε μείνει εδώ

Έχουμε και λέμε. Ένας Τρύφωνας που λίγο θέλει να γίνει είκοσι εκατομμυριούχος, μια Σύλβια με βιασμό πίσω στη πατρίδα, ένας Καζακστανός Μάλαγκ στο Arkham, και μια γραμματέας θεά. Όλοι παρόντες; Ρε παιδιά μας λείπει μία. Η κοκκινομάλλα… Η sex στις τουαλέτες… Η σου γαμώ το γκόμενο; Αυτή. Ε αυτή λοιπόν τη σχόλασε το καμάρι μας. Θα πεταχτώ μια στιγμή να πάρω τα λεφτά honey και μόλις γυρίσω θα σε κάνω βασίλισσα. Το ταξίδι του Τρύφωνα όμως στο αποκρυφιστικό Arkham κράτησε πολύ περισσότερο. Η κοκκινομάλλα βαρέθηκε να περιμένει και το sex του τύπου δεν άξιζε τα λεφτά. Φήμες λένε ότι έγινε ξανθιά και έκανε καριέρα σε κάποιο reality με το όνομα Sylvia. Τόσα εκατομμύρια ήταν αυτά , ήθελε να έχει κάτι να θυμάται.

Πίσω όμως στις τουαλέτες του νάνου μεγιστάνα, όταν ο Τρυφωνάκης, για τους φίλους Άκης, με το μάγουλο κολλημένο σαν βιοχλαπάτσα στο ιταλικό πλακάκι άκουγε τη Madison (όπως τα βερνίκια) Pitsilos ή αλλιώς γραμματέα παύλα θεά να λέει «Δεν πρόκειται να δώσεις το ιερό αυτό μέρος της Αμερικής στο κωλοκουμουνιστή. Αν κάνεις καμιά βλακεία και το πουλήσεις την γάμησαν !!!» αμφιλεγόμενα αισθήματα ξύπνησαν μέσα του. Είχε πλέον φάτσα κάρτα τη θεά (αφού είχε αποφασίσει να τον χωρίσει από το συμπαθέστατο πλακάκι) και από τη μια η χαρά να ακούς ελληνικά τόσα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, από την άλλη ένα αίσθημα οργής για αυτές οι μπηχτές για περί κομμουνισμού λόγω παρελθόντος ήρθε και μπερδεύτηκε. Αν υπολογίσεις στα παραπάνω και το κατούρημα που τον ταλαιπωρούσε κάτι ώρες τώρα, δεν άκουσε παρά μόνο τα τελευταία της λόγια. «Θα μας πάρει και θα μας σηκώσει όλους αν το πουλήσεις, κατάλαβες μαλάκα;» Ο Τρύφωνας ήρθε σε σύντομο τετ α τετ την ελληνική βλακεία που τον δέρνει και είπε εεε? Η Madison τον κοίταξε σταθερά στα μάτια. Ήταν θεά, μιλούσε ελληνικά, έπαιζε γερό ξύλο. Με 700 ευρώ το μήνα που έπαιρνε δεν είχε άλλες εναλλακτικές να τον κάνει να καταλάβει. Με ένα γερό uppercut τον έστειλε να βρει και πάλι το αγαπημένο του ιταλικό πλακάκι και το τελευταίο πράγμα που ένιωσε ο φίλος μας ήταν εκείνη η γλυκιά ανακούφιση ξαλαφρώματος της κύστης.

Γαμώ το κωλοχώρι τους μέσα, έβριζε η Madison καθώς έσερνε τον αναίσθητο Τρύφωνα στους διαδρόμους. Και ας σταθούμε λίγο εδώ για να δούμε το προφίλ της νεαρής γραμματέως. Γενημμένη τον Απρίλιο του 1983 (τη χρόνια των παιδιών με ειδικές ικανότητες, ο Χαρδαβέλας τα λέει αυτά όχι εγώ) από τον Dick Pitsilos και την Emma Soupline ήδη από τα τρία της μιλούσε ελληνικά, αγγλικά και καζακστανέζικα με αξεπέραστη απαλότητα ενώ οι ικανότητες της στο aikido, ninjutsu και Sōjutsu της εξασφάλιζαν απόλυτη σταθερότητα και προστασία. Στα 16 της είχε κερδίσει τον τίτλο Μiss Young Massachusetts, Miss Hawaiian Tropic, Miss Bikini Model και φυσικά Miss Understood στα 17 της. Το τελευταίο το κέρδισε με το σπαθί της αφού ποτέ δεν κατάφερνε να περάσει στον συνομιλητή της ούτε το 50% των όσων του έλεγε (έρμε Τρύφωνα). Το κρυφό της ταλέντο όμως ήταν άλλο. Ήδη από τα 12 της ήταν μέλος στην μυστική οργάνωση αναβίωσης του έργου του Lovecraft. Μέχρι στιγμής είχαν φτάσει τα 400 μέλη και οι ειδικοί τους επιστήμονες είχαν έτοιμο στα σκαριά τον πρώτο αρχαίο. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να ζήσει πουθενά αλλού εκτός από το Arkham. Που να κυκλοφορήσει όμως με μεξικανούς πιστολέρο, ρωσίδες πουτάνες και καζακστανούς μαφιόζους; Θα τον έτρωγαν λάχανο. Άλλο ένας μαλακάκος έλληνας (έχει έστω αρχαίες ρίζες) άλλο το ανατολικό συνδικάτο του εγκλήματος. Δε μπορούσε να το αφήσει έτσι. Τώρα που φτάσανε στο τέλος.

Στο μεταξύ μια ανησυχία πλανιόνταν στο βασίλειο του Arkham και μια Σύλβια με όλο το ελληνικό λόμπυ μεγαλοδικηγόρων ζητούσαν άδεια προσγείωσης.

Την συνέχεια θα την δώσει το φουρφούρι.

Jeopardy!

2007-10-02T14:52:00.000+03:00

Τελευταίες μέρες

+
Παραιτήθηκα μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ίδια δουλειά. Έμειναν μαλάκες.
Φτιάχτηκα με την ιδέα ενός μικρού ροζ πολυελαίου στο παιδικό δωμάτιο.
Η ιστορία των καπέλων επιτέλους συνεχίστηκε.
Ξαναδιαβάζω το Microserfs του Douglas Coupland και νιώθω cool.

-
Είμαι άνεργη – για όσο αντέξω.
Νομίζω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να αλλάξω το παιδικό δωμάτιο.
Δεν έχω καμία απολύτως ιδέα πώς να συνεχίσω την ιστορία -ευχαριστώ ρε άσωτε, με υποχρέωσες.
Δεν έχω τελειώσει ακόμα το Microserfs αλλά το τέλος του μάλλον θα με απογοητεύσει.

Αν ήμουν παίκτρια στο Jeopardy! οι δικές μου 7 κατηγορίες θα ήταν:

Άγχος.
Μικρά εργαλεία.
Οι γονείς μου είναι αλλόκοτοι.
Συνδρομές σε γυμναστήρια που δεν πάω.
Το λένε τρώω βλακείες και αυτό ακριβώς κάνω.
Τακτοποιημένος χώρος εργασίας.
Ακόμα περισσότερο άγχος.

P.S.1Τα πλην πήραν το πάνω χέρι για σήμερα. Μόλις έλαβα λογαριασμό πιστωτικής κάρτας και υπάρχει χρέωση που δεν έχω δεχτεί να γίνει. Εύχομαι να του κάτσει, ο όποιος διάολο έχουν πάνω στα δολάρια τους οι βρωμοαμερικάνοι, στο λαιμό.

P.S.2 Ξεθεώθηκα στα links!

Patti Smith - Λυκαβηττός 22.09.2007

2007-09-23T12:04:00.000+03:00

Dancing Barefoot
Από το χθεσινο καταπληκτικό live της Patti Smith.

Changes

2007-09-21T09:19:00.001+03:00

Τι έλεγα τις προάλλες; Μαύρα χάλια, που πάει αυτός ο τόπος και τα λοιπά; Ε για να μη με χαρακτηρίζει άδικα ο Moto ως κυκλοθυμική, τα παίρνω όλα πίσω. Και έχω τους λόγους μου δηλαδή.

Μετά την 17^η Σεπτεμβρίου εμένα μου πάνε όλα πρίμα. Τι θέλω να πω; Έχω ένα label στο πλάι της σελίδας που λέγεται “I hate my job”. Ε σύντομα δεν θα έχει άλλες καταχωρήσεις και θα όσο περνάει ο καιρός θα μικραίνει. Για να μη σας πολυπρήζω μετά από σχεδόν 5 χρόνια στην ίδια δουλειά, αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής (αφού δε μας έκανε τη χάρη το παιδί της αλλαγής) και μπήκα στη διαδικασία συνέντευξης (κακό και αγχωτικό πράμα αυτό).

Αυτό (η συνέντευξη καλέ) για μένα είναι άθλος. Οτιδήποτε έχει να κάνει με αξιολόγηση σε επίπεδο σπουδών ή δουλειάς εμένα με τρομοκρατεί. Παιδικό τραύμα μάλλον αφού με μαμά δασκάλα ανέπτυξα τελικά μια άρνηση προς της όλη θεωρία της αξιολόγησης. Και όσο και να μου εξηγούσε κάποιος ότι πρέπει να χαλαρώσω και ότι η συνέντευξη δεν είναι εξετάσεις εμένα μου ήταν καρφωμένο ότι θα έχω απέναντί μου κάποιον μαλάκα που θα με βλέπει με μισό μάτι και θα κρατά το βιογραφικό μου σαν λιγδιασμένη λαδόκολλα από μπακαλιάρο τηγανιτό. Και φυσικά χάρη στη μέγιστη αναβλητικότητα που με διακρίνει πάντα έλεγα «α ναι να φτιάξω και το βιογραφικό μου». Τελικά τα πράγματα έφτασαν τόσο σκατά που αν και μου πήρε 5 χρόνια το έφτιαξα.

Για να μη μπω σε λεπτομέρειες, εκεί που σιχτίριζα τους δικούς μου μαλάκες, αφού τους είχα πει εδώ και μήνες ότι δεν μπορώ άλλο σε αυτή τη θέση, έγινε το καταπληκτικό. Με πήραν για συνέντευξη από αλλού, και την ίδια μέρα (ρε λες να είναι συνεννοημένοι) μου πρότειναν άλλη θέση στη τωρινή μου δουλειά!

Γι’ αυτό σου λέω. Μια χαρά μου κάθισε η δεξιά. Βγήκε ο Κωστάκης και άνοιξαν οι δουλειές.

[...στο μεταξύ παίζω με το Photoshop...]

Μαλακίες! Ας μην ήταν ο Zaxarias (παλιός φίλος από το net-ναι υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως φίλοι μέσω διαδικτύου) και η A. και ακόμα θα έφτιαχνα το βιογραφικό μου. Ευτυχώς που ο Moto και ο Zaxarias με σκούντηξαν έως με πήραν από το χεράκι και να ‘ναι καλά η Α. με τις γνωριμίες της, διαφορετικά ακόμα θα σάπιζα. Χρωστάω κέρασμα!

Λεπτομέρειες περί συνεντεύξεως εν καιρώ...

Αποφάσισα ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν.

2007-09-17T13:40:00.000+03:00

Αποφάσισα ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν, σαφώς διαφορετικό από αυτό των ειδήσεων, των exit poll, του μέσου νεοέλληνα.

Βασικά νιώθω εγκλωβισμένη σε μια χώρα με την οποία το μόνο που με δένει είναι, εκτός από κάποιους φίλους και συγγενείς ,ο ήλιος, η θάλασσα, η χωριάτικη σαλάτα και τα γλυκά του Χατζή. Δηλαδή, ότι δένει με την Ελλάδα ένα σουηδό τουρίστα.

Η Μ. και ο Γ. πρέπει να κουβαλάν την ταυτότητα τους πάντα μαζί τους λόγω των συχνών «απλών αναγνωρίσεων» στις οποίες υποβάλλονται λόγω της εμφάνισης τους. Ο Δ. τολμά να δηλώνει την σεξουαλική του ταυτότητα με ρίσκα που κυμαίνονται από αποδοκιμασία έως ξυλοφόρτωμα. Χαρακτηρίζομαι ως πουτάνα γιατί παντρεύτηκα έναν άντρα που χώρισε όταν με γνώρισε και έχει ήδη ένα παιδί από τον πρώτο του γάμο και δουλεύω σε ένα μέρος που κοπέλες στα 24 τους μιλούν με εκφράσεις του τύπου «…η εκκλησία μας λέει ότι η ομοφυλοφιλία είναι ανεπίτρεπτη…». Η R. μια γυναίκα που είχε το θάρρος να αφήσει ένα σύζυγο που την κακοποιούσε και να ξεκινήσει μια νέα ζωή στη χώρα μας, υπομένει τον χλευασμό από υπαλλήλους της εφορίας για το ξένο επίθετο της και βάζει τα κλάματα μόνη της στο σπίτι. Η Ντ. παρακολουθεί την διευθύντρια του νέου δημοτικού της σχολείου να εξαιρεί τους άντρες από την κλήρωση για την ανάληψη της τάξης της Α’ δημοτικού με το πρόσχημα ότι μια γυναίκα θα ήταν καλύτερη για αυτή τη θέση λόγω «μητρικού φίλτρου». Αυτοί είμαστε εγώ και κάποιοι φίλοι ή συγγενείς μου. Και πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω τι γίνεται.

Παρακολουθώντας τη χθεσινή νίκη της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας και την είσοδο ενός έκδηλα φασιστικού κόμματος στη βουλή σκέφτομαι όλους τους παραπάνω. Πως θα συνεχίσουμε τις επόμενες μέρες. Ήθελα πραγματικά να γράψω ένα χαρούμενο post να φύγει αυτή η μαυρίλα, μπας και σκάσει λίγο γέλιο το χειλάκι μας. Αλλά δε μου βγαίνει ρε γαμώτο. Δε μου βγαίνει όταν ξέρω ότι θα έχω φασιστάκια στη βουλή. Δε μου βγαίνει όταν ζω σε μια χώρα που νόμιζε ότι τα τελευταία 3,5 χρόνια κυβερνούσε η αντιπολίτευση. Δε μου βγαίνει που ο αριστερός χώρος πανηγυρίζει όταν η αύξηση των ποσοστών του ελάχιστα έχει επηρεάσει τον δεξιό και ακροδεξιό χώρο ο οποίος παραμένει το ίδιο, ίσως περισσότερο δυνατός.

Δε θέλω να γίνω απαισιόδοξη, αλλά τι μπορεί να πει κανείς όταν ξέρει ότι το μόνο που του μένει είναι το αίσθημα απελπισίας;

τουλάχιστον σήμερα μου κάθεται το photoshop :)

Δευτέρα, ακόμα μια μέρα.

2007-09-10T11:00:00.000+03:00

Δευτέρα. Ακόμα μία εβδομάδα. Ψάχνω τρόπους να την κάνω λειψή. Οι εκλογές μου εξασφάλισαν δύο εργάσιμες εβδομάδες μικρότερες κατα μία μέρα η κάθε μία. Και σχεδόν φάγαμε τον Σεπτέμβη. Και μετά ακόμα μία εβδομάδα άδειας. Κάθε μέρα ανοίγω τη σελίδα με τα μαθήματα φωτογραφίας. Πρέπει να τους στείλω ένα mail. Κάθε μέρα το αποφεύγω με τη δικαιολογία ότι ίσως σήμερα κάτι αλλάξει και δεν χρειαστεί να κάνω τα μαθήματα. Γιατί ξαφνικά θα παρουσιαστεί μια τέλεια ευκαιρία. Γιατί μπορεί να με πάρουν τηλέφωνο για κάποια συνέντευξη. Γιατί μια ο Γιάννης δε μπορεί, μια ο κώλος του πονεί. Δικαιολογίες. Το ξανάπα. Είμαι τόσο γαμημένα τεμπέλα. Αγχώδης και αναποφάσιστη. Με το σύνδρομο του ΚΚΕ. Μη και πετύχω και δεν ξέρω μετά τι να κάνω.
Μεγαλώνω και παθαίνω αυπνίες. Ξαπλώνω το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ. Κλείνω τα μάτια και μου λέω κοιμήσου τώρα. Τα ανοίγω ξανά, σιγά σιγά και βλέπω τις σκιές. Η καρέκλα μεγάλωσε. Είναι κάποιος έξω. Τα ρούχα σχηματίζουν ένα πελώριο στόμα. Είναι σίγουρο.
Τουλάχιστον έχει αυτή την ευχάριστη δροσιά έξω. Ιδιαίτερα το βράδυ που πέφτω για ύπνο και τυλίγομαι με το σεντόνι (από χθες και με πικέ κουβερτούλα) και αφήνω λίγο πόδια έξω να δροσίζονται. Ξύπνησα το πρωι και όταν πήγα να πάρω το αυτοκίνητο, μύριζε αυτή την υγρασία και με κάνει να κοτοπουλιάζω. Το φχαριστιέμαι με το παραπάνω.
Τώρα στο γραφείο περιμένω τη σειρά μου για την εβδομαδιαία αναφορά. Βαριέμαι αφόρητα. Θα πω πάλι ένα σωρό μπούρδες για τα ραντεβού που υποτίθεται ότι έκανα. Αλλά στην πραγματικότητα έκατσα σπίτι και έπαιζα ένα παμπάλαιο παιχνίδι στο pc. Τα σχεδόν 5 χρόνια έντιμης προϋπηρεσίας μου εξασφαλίζουν ένα είδος ασυλίας. Που φυσικά δε θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Αλλά και να με απολύσουν δε με νοιάζει. Θα μου πληρώσουν μια γερότατη αποζημίωση και το πολύ πολύ να γίνω πωλήτρια. Δε θα με χάλαγε καθόλου. Δε θα είχα και άγχος.Είναι ακόμα μια εβδομάδα. Υπομονή και θα περάσει και αυτή.

4 years

2007-09-05T23:59:00.000+03:00

Wake me up when September ends.

2007-09-03T14:26:00.000+03:00

Ο Σεπτέμβρης έρχεται πάντα κάνοντας απολογισμούς και υπολογισμούς. Κολλημένη με τα χρόνια που ο μήνας αυτός σήμαινε περπάτημα 2 χιλιομέτρων και κουδούνι στις 08.15. Φέτος τι; Η «σχολική χρονιά 2006-2007» ήταν από τις δυσκολότερες. Βρίσκομαι να είμαι κολλημένη με μια ηλίθια δουλειά και δε βλέπω τρόπο να ξεπερνάω τον σκόπελo αυτό. Τα ψυχολογικά μου είχαν επίσης την τιμητική τους. Ανα δίμηνο χτυπούσα τιλτ. Μπορώ να ανακυρηχτώ Miss Γκαντέμω διακοπών αφού την πρώτη εβδομάδα ήμουν σε ονειρικό μέρος για μπάνια, αλλά είχα περίοδο. Τη β’ εβδομάδα το μέρος ήταν οκ αλλά για μπάνιο ούτε συζήτηση αφού ο καιρός είχε διαολιαστεί. Τη γ’ εβδομάδα διακοπών την πέρασα μόνη μου, Αθήνα, ασχολούμενη με... ας μη πω καλύτερα, οι φίλοι ξέρουν. Ούτε καν το πιστοποιητικό γέννησης που ήθελα δεν κατάφερα να βγάλω. Συνολικός αριθμός βουτιών, δεν ξεπερνά τις 4! Αλλά δεν είναι μόνο το καλοκαίρι. Είχαμε ξεκινήσει μια γαμημένη προσπάθεια με τα ισπανικά τον Οκτώβρη, η οποία όμως μετατράπηκε σε ασύδωτη κατάπωση μπυρών Πειραϊκής. Το σχολικό έτος τελειώνει με το στόμα ξερό από το αλκοόλ και την αίσθηση αυπνίας.

Δεν ξέρω. Μπορεί να με έχει πιάσει απλώς η γκρίνια γκρίνια γκρίνια. Το γραφείο μου δεν είναι μέρος με καλά vibes. Μια συνάδελφος μιλάει για την ευτυχία να έχεις παιδιά. Ένας άλλος λέει με καμάρι (!!!) ότι παντρεύτηκε αναγκαστικά τη γυναίκα του αφού αλλιώς τον εκβίαζε ότι θα χωρίσουν. Μια Τρίτη μιλάει 1 ώρα στο τηλέφωνο με την νονά της για το χρώμα των πλακακίων του μπάνιου της. Είμαι αντικοινωνικός τύπος γραφείου. Θέλω ένα γραφείο από αυτά με τα μονωτικά χωρίσματα να χώσω κεφάλι και να μη μιλήσω με κανένα.

Θα ψηφίσω για τις 2 μέρες άδεια που μου δίνει ο νόμος. Και για άλλους λόγους αλλά η άδεια είναι ομίζω ο σημαντικότερος .

Summer dream No2

2007-08-23T11:44:00.000+03:00

Νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο με πάτωμα πλαστικό, απομίμηση ξύλου. Τα κουφώματα ήταν παλιά και είχαν ξεφτίσει, νομίζω όχι από τον αέρα ή από τη βροχή αλλά από τη βρωμιά. Μου είπες αυτό είναι το σπίτι σου, πως σου φαίνεται; Περπάτησα όλο το δάπεδο, με μικρά βήματα, πλακάκι πλακάκι και ας ήταν τα χωρίσματα ψεύτικα. Εκεί που τελείωνε, κοντά στη πόρτα, είδα ότι φούσκωνε, σα να μη κόλλησε καλά ο μουσαμάς. Τελικά ήταν νερό. Από την πόρτα έμπαζε νερό που είχε εισχωρήσει κάτω από το πλαστικό. Μετά κατάλαβα γιατί μου μύριζε υγρασία. Πάτησα πάνω στο φούσκωμα. Η αίσθηση της μαλακής υποχώρησης μου θυμίζει παιχνίδι.

Δεν πιστεύω να νομίζεις ότι μπορώ να ζήσω εδώ πέρα;

Δυσανασχέτησες. Μου είπες πως καλό θα ήταν να μείνω μόνη μου, έστω και εδώ. Το έβλεπα πως ήθελες να φύγεις, έβλεπα πεντακάθαρα το μυαλό σου να δουλεύει σε άλλες περιοχές. Είχες ήδη εξαφανιστεί από το σιχαμένο αυτό δωμάτιο με τα υγρά πατώματα.

Μετά βρήκα τη μαμά μου. Μέρος πολύβουο, κόσμος (συγγενείς;) να πηγαινοέρχεται. Χώθηκα στην αγκαλιά της. Τι θα απογίνω; Μου χάιδεψε τα μαλλιά, πάντα με μια δόση αμηχανίας. Πήγα πίσω στα οχτώ μου, η ίδια ακριβώς εικόνα και εκεί. Της τα είπα όλα. Η μοναξιά με τρομάζει, δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δεν με έχουν αγκαλιά. Δεν μπορώ να ζήσω αν δε με αγαπήσει. Αλλά που είναι; Που έχει χαθεί; Αφού εδώ ήταν τόσο καιρό. Η μάνα μου αναστενάζει. Δεν έχει λόγια.

Έλλειψη. Κενό στο στέρνο. Πάντα εκεί. Νομίζω πως αυτό το μέρος του σώματός μου τα νιώθει όλα περισσότερο.

*just testing new brushes and filters*

Summer dream

2007-08-16T10:28:00.000+03:00

Είχα ένα περίεργο όνειρο. Είμαστε παρέα και παίρνουμε το καράβι για Κρήτη. Κάποιοι πέφτουν στο νερό και κολυμπάνε εκεί που το πλοίο αφήνει τα ίχνη του. Μετά ξανανεβαίνουν. Η θάλασσα λένε είναι καλή. Δεν έχω όρεξη και μάλλον φοβάμαι και λίγο. Κάποτε φτάνουμε και κάποιος γνωστός μας πάει σε κάτι ενοικιαζόμενα στη μέση του πουθενά. Όση ώρα οδηγεί παρατηρώ το δρόμο, που στρίβουμε, αν έχει ταμπέλες. Το κάνω ασυνείδητα αφού πάντα φοβάμαι ότι κάποτε θα χάσω το δρόμο. Το δωμάτιο μας μυρίζει καλοκαίρι. Η μυρωδιά του ήλιου που μπαίνει από τις γρίλιες το μεσημέρι. Το μπαλκόνι είναι πάνω από τη παραλία και βλέπω το νερό πεντακάθαρο. Με πιάνει η ανυπομονησία να βουτήξω αλλά εσύ ακόμα κοιμάσαι. Από μια παρέα πετάνε ένα σκαντζόχοιρο στα βαθιά. Φωνάζω ότι θα τον πνίξουν αλλά το ζωάκι κολυμπάει με κάτι μικρά χεράκια. Και μετά όλο και μεγαλώνει. Απορώ και η παρέα γελάει. Ο σκαντζόχοιρος πιάνει με τα χεράκια του το κεφάλι του , το βγάζει, ένας άνθρωπος κρύβεται εκεί μέσα, μου χαμογελάει . Μου δίνει κάτι αλλά δε θυμάμαι τι. Βγαίνεις και εσύ στο μπαλκόνι και με αγκαλιάζεις από το πλάι.

Το απόγευμα όλοι λείπουν και παίρνω ένα ποδήλατο να κάνω βόλτα. Απομακρύνομαι όλο και περισσότερο και φτάνω σε ένα χωριό. Σκέφτομαι ότι είναι αργά και πως αν δεν ξεκινήσω τώρα για πίσω θα με πιάσει το βράδυ. Χάνω τον δρόμο μου, νυχτώνει, αυτό το χωριό μοιάζει να μην έχει έξοδο πουθενά. Ρωτάω μια κοπέλα αλλά αυτή μου λέει ότι καλά να πάθω, έχω κάνει ένα σωρό αμαρτίες, δε μπορεί να με βοηθήσει. Προσπαθώ να την πείσω πως ακόμα και αν πιστεύουμε σε διαφορετικά πράγματα, δε θα χαλάσει ο τόπος να μου πει πως θα φύγω. Αρνείται. Της πιάνω δυνατά τον καρπό και την απειλώ πως αν δε μου πει τότε ότι κακό έχω θα της το μεταφέρω. Μου ψευτοδίνει κάποιες οδηγίες. Έχει νυχτώσει για τα καλά, χάνομαι και πάλι. Υπάρχει μια ταβέρνα, από αυτές με τις εξέδρες πάνω από το νερό, γεμάτη κόσμο. Ντρέπομαι να ρωτήσω, αλλά κάποιος μου λέει ότι ξέρει ακριβώς τι έχω πάθει και θέλει να βοηθήσει. Δε θυμάμαι ούτε το όνομα της ακτής, τα έχω σκατώσει, οι άλλοι θα έχουν πεθάνει από το φόβο τους, δε πήρα ούτε κινητό μαζί μου. Βρίσκομαι να ποδηλατώ στη μέση του πουθενά. Στο βάθος βλέπω κάτι φώτα, ίσως επιτέλους να πηγαίνω σωστά.

Βρίσκομαι να απλώνω βρεγμένες πετσέτες. Είναι όλοι απορημένοι. Δε λέω σε κανένα γιατί έφυγα και ο θυμός μου απλώνει στο στέρνο σαν λάδι που έπεσε σε καθαρό παντελόνι.

photo: ταράτσα γκαζάκι 15.08 01:25

Lucy in the sky with diamonds

2007-08-09T14:19:00.000+03:00

My Lucy in the Sky with Diamonds

Boys are back in town

2007-08-07T00:25:00.001+03:00

Μετά από 15 μέρες εκτός δουλειάς-internet-κινητού, ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Η Δευτέρα κύλησε κανονικά, αν εξαιρέσεις το πρωινό κυνήγι του θησαυρού που παίξαμε με τον Motorcycle να βρούμε που χαντάκωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου. Και τον μαλάκα βενζινά που δε δέχεται πιστωτικές. Εδώ θα κάνω ένα μικρό stop. Οι βενζινάδες ενίοτε είναι πολύ καλοί άνθρωποι. Ενίοτε. Γιατί υπάρχουν και αυτοί με μούτρα ντίβας. Ο πρωινός μου είχε την πεποίθηση ότι μου γέμισε το ρεζερβουάρ με χρυσό 24 καρατίων. Όχι μαύρο χρυσό. Από τον άλλο, τον κιτρινιάρη. Που δείχνουν στις δημοπρασίες τα ξενυχτοκάναλα. Anyway, ο χρυσοχόος, ε βενζινάς ήθελα να πω, είναι ένας της EKO και βρίσκεται στη είσοδο της Αλίμου, προς Ποσειδώνος. Αν περάσετε, δείτε ύφος. Το stop εδώ τελειώνει και συνεχίζω. Στη δουλειά τα βρήκα όλα μπάχαλο. Τίποτα από αυτά που έπρεπε να γίνουν, δεν είχε γίνει. Το ωραιότερο όμως είναι ότι και οι ρυθμίσεις του δικτύου και αυτές μπάχαλο έγιναν. Τις Δευτέρες που είμαι γραφείο συνήθως κόβω φλέβες. Ο λόγος είναι ότι το IT μας αποφάσισε να βάλει ένα φίλτρο στις σελίδες και τα blogs πέφτουν στην κατηγορία “Message boards” και κόβονται. Δεν δίνουν ούτε το λεγόμενο “quota time” της μιας ώρας έτσι για χάζεμα. Άρα αγαπημένη μου ασχολία bye bye. Τώρα που γύρισα όμως, βρήκα ότι τα blogs πλέον ανήκουν στη κατηγορία “Personal websites” και είναι ελεύθερα για μια ώρα. Yuppie! Μετά διαπιστώνω ότι το IT μας τηρεί μια ρατσιστική στάση απέναντι στο BlogSpot. Γιατί; Διότι το wordpress το αφήνει τελείως ελεύθερο. Άκουσον, άκουσον! Καλά μη γκρινιάζω. Τουλάχιστον πέρασα την ώρα μου σαπίζοντας στα blogs.

Το οποίο αποδείχτηκε απολαυστικότατο καθώς μετά από πολύ καιρό αλίευσα blogs που έχουν να πουν πολλά. Και το ευχαριστήθηκα. Είναι θέμα χρόνου να τα βρουν οι δημοσιοσχετίστες και να αρχίσουν τον βομβαρδισμό σχολίων, όπως είναι και θέμα χρόνου οι ιδιοκτήτες τους να «την δουν». Ο κανόνας σπάνια δεν επιβεβαιώνεται. Συνειδητοποιώ ότι έχω το δικό μου blog πάνω από ένα χρόνο. Κοίτα να δεις! Κάπου εκεί στις αρχές είχα γνωρίσει την Mindstripper και θυμάμαι την zen στάση της σε σχέση με τα blogs. Μετά από αυτό το διάστημα βλέπω ποσο δίκιο έχει. Ένα χρόνο από τώρα και θα είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια πως πάλι στα blogs κάποιοι θα μιλάν για ξεκαθαρίσματα, πάλι αυτοί θα μαλώνουν με άλλους, πάλι κάποιοι θα κατακρίνουν και πάλι κάποιοι θα κατακρίνονται. Τελικά όλοι χρειάζονται μια δόση κατινιάς. Για τον ίδιο λόγο που πάντα το καλοκαίρι αυξάνονται οι πωλήσεις των κουτσομπολίστικων εντύπων.

Έντυπα. Χα! Τις τελευταίες 15 μέρες πέρασαν πολλά από τα χέρια μου. Τι είναι τούτο μάνα μου; Λυπάμαι πολύ που υπάρχει κόσμος που διαβάζει Madame Figaro ή έντυπα όπως το ένθετο του Βήματος, αν δε κάνω λάθος Men πρέπει να λέγεται. Λυπάμαι που υπάρχουν άνθρωποι που δεν ντρέπονται να βάλουν το όνομα τους κάτω από άρθρα των παραπάνω. Σύμφωνα με τα έντυπα αυτά, κάθε άντρας είναι ένα γουρούνι που κλάνει ρεύεται και θέλει να γαμεί ίσως και όλα αυτά ταυτόχρονα, τον ενδιαφέρουν μόνο το ποδόσφαιρο, πως θα ρίξει γκόμενες και το πώς αφού βρει γκόμενα, να την ξεφορτωθεί. Δεν θέλει να παντρευτεί, και στο γάμο (που τον οδηγεί με το έτσι θέλω η δολοπλόκα γυνή) είναι πάντα φέσι και την πέφτει σε όποια βρει. Η δε γυνή, είναι σίγουρη ότι τα παραπάνω ισχύουν και έτσι το μόνο που τη νοιάζει στη ζωή της είναι μη της κουβαλήσει ο προκομμένος (που με τόσο κόπο τύλιξαν στα δίχτυα τους) τους φίλους του και της κάνουν το σπίτι κώλο. Γιατί φυσικά τα δικά της ενδιαφέρονται είναι τα ψώνια-μόδα, η μαγειρική, το καθαρό σπίτι και βεβαίως ο αυτοσκοπός, ο λόγος ύπαρξης κάθε μίας από εμάς, ο ΓΑΜΟΣ. Βέβαια είναι παράλληλα και στελεχάρα (των 600ευρώ) και χρειάζεται συμβουλές για τη δουλειά της. Α ναι και τα ζώδια. Τόσα στερεότυπα μαζεμένα μου έπεσαν βαριά. Και ξαναρωτάω. Μαλάκα μου, ΠΟΙΟΣ τα διαβάζει και ταυτίζεται όλα αυτά;

Τέτοιες ανησυχίες είχα τις τελευταίες μέρες. Τουλάχιστον τα κατάφερα και τράβηξα μια δυο φωτογραφίες.

Μy brown eyed girl

Βόλτα στα Χανιά με 3 πόδια.

Away

2007-07-21T11:21:00.001+03:00

This blog is temporarily out of service. Try again after 15 days.

όταν κοιμάσαι

2007-07-11T14:49:00.000+03:00

όταν κοιμάσαι συμβαίνουν τα καλύτερα

photo: Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 2007

Five places which are not.

2007-07-10T09:03:00.000+03:00

Τώρα εγώ δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι πέντε πρέπει να γράψω. Πέντε ιδανικά μέρη διακοπών, πέντε αγαπημένους προορισμούς ή πέντε σιχαμένα σημεία τα οποία πρέπει να αποφύγεις πάση θυσία; Αν κρίνω από τον Moto…boy άκρη δε βγάζω. Whateva. I’ll give it a shot.

Πέντε τραγούδια που μιλάν για ταξίδια. Κάθε τύπου. Κάθε τόπου. Σε μέρη που δεν υπάρχουν. Και όποιος θέλει ας το συνεχίσει.

1. Tracy Chapman – Fast car

You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his
My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
So I quit school and that's what I did

You got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

You got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
You still ain't got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better
You'll find work and I'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs
You got a fast car
And I got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain't going nowhere
So take your fast car and keep on driving

You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way

2. Τhe doors- Crystal Ship

Before you slip into unconsciousness
Id like to have another kiss
Another flashing chance at bliss
Another kiss, another kiss
The days are bright and filled with pain
Enclose me in your gentle rain
The time you ran was too insane
Well meet again, well meet again
Oh tell me where your freedom lies
The streets are fields that never die
Deliver me from reasons why
Youd rather cry, Id rather fly
The crystal ship is being filled
A thousand girls, a thousand thrills
A million ways to spend your time
When we get back, Ill drop a line

3.Jeff Buckley – Lost Highway

'm a rollin' stone all alone and lost
For a life of sin I have paid the cost
When I walk by all the people say
Just another guy on the lost highway

Just a deck of cards and a jug of wine
And a woman's lies makes a life like mine
All the day we met, I went astray
I started rolling down this lost highway

I was just a lad, nearly twenty two
Neither good nor bad, just a kid like you
And now I'm lost, too late to pray
Lord I paid a cost, on the lost highway

Now boy's don't start to ramblin' round
On this road of sin are you sorrow bound
Take my advice or you'll curse the day
You started rollin' down that lost highway
Lost highway

4. The specials – Ghost Town

This town, is coming like a ghost town
All the clubs have been closed down
This place, is coming like a ghost town
Bands won't play no more
too much fighting on the dance floor

Do you remember the good old days
Before the ghost town?
We danced and sang,
And the music played inna de boomtown

This town, is coming like a ghost town
Why must the youth fight against themselves?
Government leaving the youth on the shelf
This place, is coming like a ghost town
No job to be found in this country
Can't go on no more
The people getting angry

This town, is coming like a ghost town
This town, is coming like a ghost town
This town, is coming like a ghost town
This town, is coming like a ghost town

5. Scissor Sisters – Return to Oz

Once there was a man
who had a little too much time on his hands
he never stopped to think that he was getting older.
When his night came to an end
He tried to grasp for his last friend and pretend
That he could wish himself health on a four-leaf clover

He said is this the return to Oz?
The grass is dead, the gold is brown and the sky has claws
There's a wind-up man walking round and round
What once was Emerald City is now a crystal town

Its three o' clock in the morning
You get a phone call from the queen with a hundred heads
She says that they're all dead
She tried the last one on
It couldn't speak, fell off
And now she just wanders the halls
Thinking nothing, thinking nothing at all

She says is this the return to Oz?
The grass is dead, the gold is brown and the sky has claws
There's a wind-up man walking round and round
What once was Emerald City is now a crystal town

The wheelies are cutting pavement
and the Skeksis at the rave meant
to hide deep inside
their sunken faces
and their wild, rolling eyes
But their callous words reveal
That they can no longer feel
Love or sex appeal
The patchwork girl has come to cinch the deal

To return to Oz we've fled the world
With smiles and clenching jaws
Please help me friend from coming down
I've lost my place and now it can't be found
Is this the return to Oz?
The grass is dead, the gold is brown and the sky has claws
There's a wind-up man walking round and round
What once was Emerald City is now a crystal town

Grace

2007-07-06T03:51:00.000+03:00

Πάτησα τη "νέα ανάρτηση" στις 03.50. Ακριβώς. Δεν είμαι ακριβώς ο τύπος που ποστάρει στις 03.50 το πρωι. Ίσως στις 00.45. Αλλά στις 03.00 και μάλιστα και 52, όχι. Σίγουρα όχι.
Άπο τις 19.00 και μετά έχω πιει περίπου στα 2 λίτρα νερό. Και δύο στολίσναγιες με τόνικ.Οκ και λίγο βότκα πορτοκάλι. Ναι, ζαλίζομαι. Ελαφρά.

Άκουσα και είδα μουσική. Ojos de brujo. Και τα μάτια του μάγου έκαναν το θαύμα τους. Τα χέρια της τραγουδίστριας, που έκοβαν τους ρυθμούς. Τα πόδια της χορέυτριας που γεμάτα πείσμα χτυπούσαν τη σκηνή. Αξίζει να ζεις χορεύοντας flamenco.

Υπάρχει μια λέξη που αγάπησα μαζί με τον Jeff Buckley. Τη λέξη "Grace". Και βλέποντας τη χορεύτρια στη σκηνή, αυτή θυμήθηκα. Grace. Και ένα βλέμμα τόσο καθαρό που κόβει σαν ξυράφι λευκό δέρμα.
Αν ήμουν η Candyblue, θα έφτιαχνα όμορφα κολάζ. Και δε θα χρειαζόταν να σου εξηγήσω με λέξεις. Μόνο εικόνες.
Αν ήμουν η Μαρίζα, θα σου έπαιζα τη δεύτερη αγγλική σουίτα του Bach και θα έφτανε για να καταλάβεις τις σκέψεις μου.

Αυτές τις μέρες, βρήκα πάλι τη χαμένη μου αδελφή. Το άλλο μου μισό, την μικρή μου κόρη. Την αγαπάω τόσο πολύ και ας μη το ξέρει. Ας νομίζουν όλοι πως εγώ είμαι η σκληρή.

Δεν μπορώ να σου γράψω άλλο, με κάποια έστω λογική συνέχεια. Όλα είναι εικόνες στο κεφάλι μου, και δεν θα καταλάβεις πια τίποτα. Μυρωδιά φρούτου, το λεύκωμα της Αβάνα Taschen 2006, η Ριβιέρα του Τοny, το Rock and Rose, ένα αεροπορικό που άλλαξε, τι να σου λέω τώρα, το Blues που θα με πας αν χωρίσουμε, μια ιστορία για σκιές, εγώ που ακούω και δεν ακούω. Η γάτα που χαιδεύω, η Βάσω στο Pasha 1984, o παππούς να χορεύει, αναμνήσεις και σκέψεις σκέψεις σκέψεις, τόσες που δάκρυα κυλούν στα μάγουλα μου και δεν έχω μάνα, ούτε πατέρα να με πάρει αγκαλιά να με ηρεμήσει. Το γυμνό μου στήθος ακουμπάει στο γυαλί του γραφείου και κλείνω αυτό το post με τα χέρια στο πρόσωπο.

04.16 Η ώρα περνάει. Σου λέω καληνύχτα, ένα χαμόγελο σχηματίζουν τα χείλια μου αλλά μετά τα σφίγγω μη και καταλάβεις την αλήθεια.

Θλίψη.

Το μισό ουράνιο τόξο.

2007-06-26T09:09:00.000+03:00

Το μισό ουράνιο τόξο.

Ήταν ένα ουράνιο τόξο που ήταν λυπημένο.

Γιατί ήτανε μισό. Ένα κουνελάκι το ρώτησε

"Γιατί κλαίς ουράνιο τόξο;"

"Γιατί είμαι μισό".

"Μη φοβάσαι, δεν πειράζει, τουλάχιστον είσαι ξεχωριστό".

"Αχ! Μεγάλωσα λίγο"
"Κάνε αργές κινήσεις"

"Μεγάλωσα, έγινα κανονικό. Ευχαριστώ!"

Οδηγώ και σε σκέφτομαι (είναι να τρελαίνεσαι δηλαδή).

2007-06-15T11:40:00.000+03:00

Έχω μια εβδομάδα τώρα που σιχτιρίζω. Ο κόσμος δε πάει καλά. Έχει πάθει ένα σύνδρομο ηλίασης σε συνδυασμό με βιασύνη. Ίσως φταίει που οι ζέστες πιάσαν από νωρίς. Στην αγορά αυτοκινήτων λέμε ότι οι πωλήσεις φέτος άργησαν να πάρουν μπρος καθώς, από τα Χριστούγεννα μέχρι του Αγίου Πνεύματος, όλο διακοπούλες και αργίες είμαστε. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί όλοι τρέχουν σαν παλαβοί να κάνουν δουλειές χρωστούμενες από το χειμώνα, αλλά ταυτόχρονα έχουν και ένα από ζαλισμένο κοτόπουλο θες, ένα από χάνομαι γιατί ρεμβάζω, ένα κατιτίς, ένα καλοκαιρινό ωχβρεαδερφέ, σα να λέμε.

Την τελευταία εβδομάδα αυτό το κατιτίς το έχω εντοπίσει στην οδήγηση. Μετά από 8 χρόνια οδήγησης και αρκετές χιλιάδες χιλιομέτρων (κάτι σα ταξιτζής σκέψου) τη προηγούμενη Παρασκευή είχα το πρώτο μου τρακάρισμα. Είμαι σε ένα γαμώστενο, έχω Stop (το σωστό να λέγεται) και σταματάω. Τα παρκαρισμένα όμως στα δεξιά μου, μου κλείνουν κάθε πιθανή ορατότητα έτσι όταν δειλά δειλά πάω να βγω, δε προλαβαίνω τον άσπρο σίφουνα Yaris και ίσα που ακουμπάω στη πόρτα. Η καταπληκτική οδηγός του σίφουνα παθαίνει κρίση. Οοοοχι μη φανταστείτε τίποτα φωνές, βρισίματα και άλλα αβανταδόρικα. Απλά βγάζει τα γυαλιά της (ζώνη δεν είχε να βγάλει, δε φόραγε βλέπεις, να τρέχει όμως ήξερε) και παθαίνει ένα πανικό. Δε μιλάει, έχει λυγμούς χωρίς δάκρυα, σα να της κόβεται η αναπνοή. Καθώς είναι το πρώτο τρακάρισμα μου και δεν έχω καθόλου μέγεθος, θεωρώ ότι την έχω χτυπήσει αρκετά και τη ρωτάω αν πονάει κάπου (τι μαλάκας!! Θα σου εξηγήσω αργότερα). Να μη πολυλογώ, αφού τη βγάζουμε από το αυτοκίνητο και τη καθίζουμε σε μια καρέκλα (ήμασταν και η attraction του απέναντι καφενείου) προσπαθούμε να την ηρεμήσουμε. Τίποτα. Πιάσε εικόνα. Φάση 1: κλειστά μάτια, χέρια στην αναστροφή πάνω στα γόνατα, λυγμοί. Φάση 2: τσιρίδες «Μη μου μιλάαααατεεεεε» «Αφήστε με όλοιιιιι» Φάση 3: άνοιγμα ματιών, αναπνοές. Το πρόγραμμα είχε ως εξής: 1 2 1 3 και μετά σε επανάληψη 2 1 3. Το 2 1 3 παίχτηκε πολλές φορές. Με παραλλαγές. Κάποιες φορές στο 2 δε μίλαγε, μόνο έβγαζε κραυγές. Υπερπαραγωγή σου λέω.

Στο μεταξύ πήγα να δω το αυτοκίνητο. Εκεί τα πήρα. Μαλάκα, το δικό μου δεν είχε ούτε γρατζουνιά! Και μη φανταστείς κανά Hummer! Ένα Renault της κακιάς ώρας. Εντάξει το δικό της ήταν λίγο παραπάνω αλλά όχι και Μάρθα Βούρτση! (ντο-ντο-ντο ντολμάδες, δε καταλαβαίνω, μικρή ιστορική αναδρομή) Μετά ήρθε ο άντρας της. Φιλήσυχος άνθρωπος. ¨

Guest star παππούς «Η σύζυγος δεν είναι και πολύ καλά ε? Πολύ ευαίσθητη. Δεν έγινε και τίποτα»

Σύζυγός «Εεε ναι είναι λίγο παραπάνω»

Τι παραπάνω καλέ μου άνθρωπε; Εδώ ανεβάσαμε αρχαίο δράμα. Κοντέψαμε να τη χάσουμε με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 3 χλμ/ώρα. Αλλάξαμε στοιχεία, η λεγάμενη όμως εκεί. Στη καρεκλίτσα της, με το κλαμματάκι της, το σουξεδάκι της, το μπαγλαμαδάκι της έλειπε και ένα τσίφτικο το είχε. Μια στιγμή μόνο την ακούσαμε να μιλάει, όταν ο άντρας της δεν έβρισκε την άδεια κυκλοφορίας του αυτοκινήτου. Του έριξε ένα βρισιματάκι καλό λέμε. «Που έβαλες την άδεια μου; Εσύ το πήγες για service. Είσαι ηλίθιος, είσαι τρελός; Τι έκανες την άδεια μου ρεεεεε;». Για το δίπλωμα που επίσης είχε ξεχάσει σπίτι, κουβεντούλα η κυρία. Η μάλλον 2 1 3. Αφού τελειώσαμε με τα στοιχεία και λέμε να το διαλάμε από λίγο λίγο, έχουμε και δουλειές, λέμε θες γυρεύεις. Αυτή ούτε να σηκωθεί μπορούσε. Δεν την αδικώ. Θα άφηνε την εκτέλεση Opus Νο2 στη μέση. Είναι μεγάλο το έργο, τρίλιες, καντέντζες, σόλα. Για καλή μου τύχη, έχει ένα ιατρικό κέντρο κοντά. Τη φορτώνουμε στο στραπατσαρισμένο σε επιφάνεια όσο ένα σκοτωμένο κουνούπι σε ένα τζάμι ουρανοξύστη, αυτοκίνητο της και τη πάμε. Α ναι, ξέχασα. Δε περπάταγε πλέον. Ητονε το σοκ μεγάλο! Με τα πολλά ο παθολόγος της έριξε μια ενδοφλέβια stedon και lexotanil για τρεις μέρες, μου έδωσε και μια βεβαίωση ότι δεν έχει πρόβλημα και πάει και αυτό.

Χτες πάλι, φεύγοντας από ταβερνάκι, σε συνοικιακό δρόμο, διασταύρωση και σταματώ καθώς έρχεται κάποιος από τα δεξιά μου. Χωρίς Stop. Το σημειώνω αυτό, το διπλοτσεκάρω. Χωρίς Stop, λέμε. Ακούω τρελά κορναρίσματα. Η από πίσω κυρία διαμαρτύρεται γιατί αφήνω (άραγε γιατί;) τον εκ δεξιών να περάσει. Βγάζω alarm, πιάνω άκρη, κατεβάζω παράθυρο. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα μου λέει. Εσείς τι πρόβλημα έχετε μαζί μου, ανταπαντώ. Αν είδατε, το αυτοκίνητο ερχόταν από δεξιά. Τριάντα χρόνια, μου λέει, οδηγώ, ο δρόμος έχει Stop Η καλή μου. Που παρεμπιπτόντως έχει και παιδί στο μπροστινό κάθισμα. Χωρίς ζώνη, καρεκλάκι, αναπνευστήρα ξέρω ‘γω τι άλλο! Κοίτα να δεις που μετά από 30 χρόνια πήγαν και έβγαλαν το Stop! Μα κάτι μαλάκες αυτοί του Δήμου!

Σήμερα το πρωί οδηγώ στην Βουλιαγμένης, τρέχω, είμαι αριστερή λωρίδα, και δεξιά μου έχω ένα φορτηγό. Πλησιάζουμε σε πράσινο φανάρι, ώσπου καλή κυρία οδηγός που τόση ώρα κρυβόταν πίσω από το φορτηγό (από τη δεξιά του πλευρά δηλαδής) αποφασίζει να κάνει γνωστή τη παρουσία της σε εμάς τους αριστερούς, κάνοντας κίνηση ματ και από τέρμα δεξιά, περνάει στο αριστερό, και απλά επειδή έβγαλε φλας πρέπει φορτηγό και εγώ να πάρουμε τα οχήματα μας στα χέρια για να την αφήσουμε. Πλακωνόμαστε στα φρένα, ABS, BC, Master κτλ αλλά τελικά πέσαμε σε αναποφάσιστη. Είναι κακό στη πολιτική αυτό, είναι κακό και στο δρόμο. Αποφάσισε καλή μου. Δεξιά, αριστερά, κέντρο; Πήγαινε στη τελική με τους εξωκοινοβουλευτικούς και πάρε ποδήλατο. Άλλα αυτό το πήγαινε έλα, Μίκης Θεοδωράκης, είναι μαλακία, πώς να το κάνουμε! Αφού μας στέλνει στο χάρο και μας γυρνάει, πιάνει και πάλι τέρμα δεξιά και στρίβει! Α μας βρίζει κιόλας. Ε το χρειαζόμασταν. Η πολιτική είναι μαλακία.

Γύρισα σπίτι. Όταν γίνω Niki Lauda, μπορεί να ξαναβγώ.

Απορία(ς άξιον): Τυχαίο ότι οι οδηγοί που εμπλέκονται στις παραπάνω ιστορίες ανήκουν στο γυναικείο φύλο? Λέω εγώ τώρα.. (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, μη ξεχνιόμαστε)

Summer in the city.

2007-06-03T14:57:00.000+03:00

Περιμένω καλοκαίρι. Πήρα αντηλιακό. Έφτιαξα και γλαστρούλες στο μπαλκόνι. Μωβ, κίτρινες και ροζ πετούνιες. Η κηπουρική τελικά με ηρεμεί. Έβαψα τα νύχια των ποδιών μου σχεδόν φούξια. Φοράω πάλι τα ξύλινα βραχιόλια από το νησί. Και πολύχρωμα κολιέ. Πίνω μπύρες στα πεζοδρόμια. Ο deuced έπαιξε στο ράδιο ένα κομμάτι που λάτρευαν οι κολλητές μου στο λύκειο και όσο το τραγουδούσαν εγώ έκανα τη χαρακτηριστική κίνηση δάχτυλο στο στόμα, ξερνάω τώρα. Σήμερα χαμογέλασα. Χτες στεναχωρήθηκα λίγο που μια φίλη ακόμα δεν έχει συμφιλιωθεί με αυτό που είναι. Και ελπίζω η Α. να αισθάνεται καλύτερα από χθες. Μ’ αρέσει οι φίλοι μου να μένουν κοντά και όταν περνάω κάτω από το σπίτι τους αισθάνομαι ασφάλεια που είναι πάνω και κοιμούνται. Μου τη δίνει η έλλειψη χιούμορ κάποιων ανθρώπων που δε το βρίσκουν καθόλου αστείο που ακόμα δε ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. So fucking what?

Θα έρθει ποτέ το ισοπεδωτικό καλοκαίρι που θα ιδρώνω στην ξύλινη καρέκλα και η μπύρα θα είναι ζεστή? Νομίζω πως ο κόσμος γίνεται πιο ζεστός λόγω την υψηλής θερμοκρασίας. Περιμένω...

Spy F and the Zakulas

2007-05-10T20:44:00.000+03:00

Νά'ναι καλά ο 3legdonkey που ανέβασε το videaki στο blog του.
Το κομμάτι "Άφραγκο αγόρι" είναι από τα αγαπημένα μου, είναι παντελώς άγνωστο και οι στίχοι του γαμούν. Τους στίχοι τους βρίσκεις σε ένα παλιό μου post εδώ. Με σχέδιο η μουσική απογειώνει. Δες και πες.

Ακόμα ένα test.

2007-05-02T18:16:00.000+03:00

Ακόμα ένα παιχνίδι του νόου ας μπέτα. Φταίει ο Μοτοσκατός.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Μαζί του. Αλλά καλό είναι να έχει και ήλιο και να είναι καλοκαίρι.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
To τσάι ή το γάλα που μου έχει ετοιμάσει και με περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Με την τελευταία σουρεαλιστική ιστορία της μικρής που πέταξε ένα ψάρι σε ένα δελφίνι που το πήρε ένα ελάφι και ήρθε ένας σκαντζόχοιρος, μια υπερπαραγωγή τέλος πάντων.
4 .Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Προσαρμοστικότητα. Ίσως.
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Μεγεθύνω τα άγχη μου. Νομίζω.. Είναι και άλλα...
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Συνήθως σε κανένα.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Fuck! Δεν ήμουν ποτέ καλή στην ιστορία ούτε στις προσωπικότητες.
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Θαυμάζω πολλούς ανθρώπους αλλά πρόσφατα δε με εμπνέουν και πολλά.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αθήνα-Αβάνα χωρίς επιστροφή.
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Γι’αυτό υπάρχουν τα profile μη τα γράφω πάλι, Έλεος.
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να μη φοβάται τη γυναικεία πλευρά του.
12. ... και σε μια γυναίκα;
Το αντίστροφο.
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
J.S. Bach, Beethoven, Jeff Buckley, Nick Cave
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Lost Highway
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Στα 16 μου «Ο λύκος της Στέπας»
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Το Crying Game
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
O Hopper για ένα πίνακά του, η Kahlo για αρκετούς, σχεδόν όλοι των πλανόδιων πωλητών της Αβάνας.
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μωβ και γαλάζιο του οινοπνεύματος. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω.
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ειλικρινά θεωρώ τον εαυτό μου μια μεγάλη αποτυχία.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Ρούμι, σκέτο.
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όλα αυτά που δεν έχω τελειώσει λόγω αναβλητικότητας.
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τις ψεύτρες γκόμενες.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Δεν έχω ασχολίες. Προϋποθέτουν σταθερό πρόγραμμα και αφοσίωση, πράγματα που δεν έχω.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα πεθάνει μια μέρα ξαφνικά από ένα ηλίθιο πράγμα.
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν πρέπει πραγματικά να μη πάω στη δουλειά.
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Έλα, ξύπνα πια!
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Νέα, ξαφνικά και χωρίς πόνο, μαζί του.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Πως το έκανες αυτό ρε συ!
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Αγχώνομαι γαμώτο, αγχώνομαι.

Razz, Numb, Σκιές, Atg, Μικρή Ολλανδέζα εεε? Τι λέτε?

Αθήνα - Παρίσι (Το ταξίδι)

2007-04-29T12:56:00.000+03:00

Αθήνα
Μόνη μέσα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Όχι ακριβώς μόνη. Έχω και ένα Ιταλό (δωράκι από τον F. ) με απορίες του τύπου γιατί στα Βλάχικα έχει τόσες πολλές ταβέρνες αφού το μέρος είναι άσχημο και δεν έχει θάλασσα; Γιατί είναι ντυμένοι τσολιάδες; Γιατί έχει τόση κίνηση; Τι να του πω; Να του χαλάσωτο στερεότυπο Ήλιος-Θάλασσα-Ταβέρνα-Μουσακάς; Καλός άνθρωπος πάντως ο Ιταλός, πλήρωσε και το ταξί.
Στο Βενιζέλος έκοβα βόλτες πάνω κάτω σαν την άδικη κατάρα ( είναι επιβεβαιωμένο αυτό ότι οι κατάρες πάνω κάτω; και μόνο οι άδικες το κάνουν αυτό ή γενικά;) αφού από το άγχος μου είχα ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από ότι θα έπρεπε. Διαπίστωσα ότι το αεροδρόμιο σε περίοδο πενταήμερων δεν είναι καλό πράγμα. Παντού δεκαεξάχρονα να μιλάνε στο κινητό σε μια άγνωστη γλώσσα με πολλά φωνήεντα και πολλά ζζζζ. Δε βρίσκω να καθίσω πουθενά. Τα παπούτσια μου με πεθαίνουν. Ζεσταίνομαι. Αισθάνομαι ξένη μες τα ρούχα μου. Νομίζω ότι έχω μια κάμερα σταθερά πάνω από το κεφάλι μου. Ναι ξέχασα. Έχω.
Μετά από ώρα, περνάω από έλεγχο και μπαίνουμε στο σκάφος. Προσεύχομαι να μην έχω κανένα τέρας δίπλα μου, ο θεός με λυπάται και μου στέλνει μια γιαγιούλα αμερικάνα. Έχουμε καθυστέρηση. Ένας τύπος έκανε check in, έδωσε βαλίτσες και μετά έγινε άφαντος. Πρέπει να βρουν την βαλίτσα του και να την βγάλουν από το αεροπλάνο. Κοιτάω πάλι τις σημειώσεις μου και στην παρουσιάσή μου. Ο τύπος το μετάνιωσε, δε θα πετάξει. Ένας αεροσυνοδός μιλάει με την γιαγιά η οποία προτείνει να υπάρχει πρόστιμο για αυτούς που το μετανιώνουν και μας καθυστερούν. Θέλω να σηκωθώ όρθια και να φωνάξω ότι θέλω να κατέβω από ΤΩΡΑ! Τι θα γινόταν άραγε αν γύρναγα σπίτι μου; Θα με απέλυαν; Αποκλείεται. Με έχουν τρελή ανάγκη.

Παρίσι
Το Charles de Gaulle παραμένει άσχημο. Οι φροντιστές εδάφους έχουν απεργία. Μια ιδιότυπη απεργία. Θα είναι λέει λίγο πιο αργοί από άλλες φορές. Μετά από μια ώρα όρθιοι περιμένοντας να μάθουμε που σκατά θα βρούμε τις αποσκευές μας, τυχαία ένας επιβάτης μας λέει ότι είναι παρατημένες σε κάποια γωνια του terminal. Τις βρίσκουμε όντως παρατημένες, θα μπορούσαν άνετα να μας τις έχουν κλέψει. Φορτώνομαι και πάω να βρω τον οδηγό μου. Ένας χοντρούλης με μουστάκι κρατά την καρτέλα με το όνομά μου. Αν δεν ήταν ταξιτζής θα ήταν τυροκόμος. Δε μιλάει αγγλικά ή δεν είναι πρόθυμος. Πάντως είναι χαμογελαστός. To Chantilly είναι μισή ώρα δρόμος. Μένω σε ένα σατώ στη μέση ενός μικρού δάσους. Το Chantilly έχει να περηφανεύεται όχι για την σαντιγύ του αλλά για το μεγαλύτερο εκπαιδευτήριο αλόγων του κόσμου. Πλησιάζοντας διακρίνω στάβλους, πολλούς στάβλους και πόρτες από ιππικούς ομίλους. Έχει πέσει νύχτα. Χωνόμαστε σε ένα μικρό δρόμο μέσα στα δέντρα και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου εμφανίζονται εικόνες από αστυνομικό θρίλερ. "Πτώμα νεαρής ελληνίδας βρέθηκε ποδοπατημένο από άλογα στο μικρό χωριό Chantilly 180 χλμ έξω από το Παρίσι". Τελικά ό γάλλος τυροκόμος δεν ήταν ψυχάκιας και έφτασα σώα σε ένα μέρος αυτό. Φωτογραφίες δεν έβγαλα, ντρεπόμουν.
Πήγα στο δωματιό μου όμως και έβγαλά αυτή.

Κατέβηκα για φαγητό και πληροφορίες για την αυριανή ημέρα, όπου με υποδέχτηκε ο Jean-Louis και μου σύστησε την Marie-Christine. Μετά έρχεται ο Jean-Batiste! Έλεος! Τι μανία αυτή με τα δύο ονόματα! Έρχεται και με αγκαλιάζει ένας Robert. Είχε έρθει πριν 2 χρόνια στην Έλλαδα και με θυμόταν. Εγώ πάλι όχι. Τουλάχιστον έχει φυσιολογικό όνομα. Αργότερα μαθαίνω ότι είναι ερωτευμένος με την Ελλάδα και έρχεται κάθε χρόνο διακοπές. Έχει πλάσει αυτόν τον ιδανικό Έλληνα στο μυαλό του, τον φιλόξενο (ε?) τον ανοιχτόκαρδο (πώς;) με τα υψηλά ιδανικά (ελά;) και με συμπαθεί και μόνο που είμαι ελληνίδα. Πάω πάσο mister, ό,τι πεις. Τελικά δε τρώω τίποτα, πάω στο δωμάτιο μου και ξεραίνομαι στον ύπνο.

28 Μαρτίου 2007

2007-04-03T22:59:00.000+03:00

Την μέρα εκείνη, ούτε μια εβδομάδα πριν, πήγα στην Ελένη(βλ. διευθύντριά μου) και της είπα πως το σκέφτηκα καλά και τελικά θέλω να αλλάξω θέση. Η αλήθεια είναι πως δε το σκέφτηκα καθόλου καλά. Απλά ένιωσα πως πρέπει να πάρω μια απόφαση και πως όλες οι σπουδαίες αποφάσεις είναι συνήθως θέμα τύχης και πως αν έκανα ένα κάρο υπολογισμούς τότε σίγουρα δεν θα ήταν σωστό. Κάτι σαν το λόττο δηλαδή. Με συστήματα και μαλακίες δε βγαίνει τίποτα. Κάτι άσχετοι είναι που κερδίζουν, με δελτία των 20 ευρώ. Βέβαια η αλλαγή θέσης δεν είναι κάτι παίξε γέλασε. Και η συγκεκριμένη που διάλεξα εγώ σήμαινε ένα σωρό αλλαγές. Θα πρέπει να αλλάξω ρούχα, θα έχω 2 κινητά και δικό μου αυτοκίνητο, και εκεί που έχω απαλλαχτεί από το σύνδρομο της κασετίνας, να σου πάλι σβήστρες ξύστρες μολύβια και χαρτιά να κατρακυλάν στη τσάντα. Το καλύτερο όμως το έμαθα την Δευτέρα το πρωί.

Ε. -Θα έρθεις το σαββατοκύριακο στην εκδρομή που οργανώνουμε (μαλακίες για να νιώθουν το φιλικό πρόσωπο της εταιρίας οι υπάλληλοι).
(εγώ) – Εεεε όχι, έχει προκύψει κάποια υποχρέωση που δε μπορώ να αναβάλω.
Ε. – Κρίμα.. Είναι ελάχιστες οι στιγμές που περνάμε όλοι μαζί χωρίς άγχος δουλειάς.
(εγώ) – Ναι το ξέρω αλλά..
Ε. – Δεν πειράζει.

Μετά από μισή ώρα, στο γραφείο του γενικού υποδιευθυντή.

F. – Μπορείς να πας Τετάρτη με Παρασκευή Παρίσι?
(εγώ) – Ναι. Μάλλον. Δηλαδή, δεν έχω ούτε διαβατήριο καινούριο, ούτε καινούρια ταυτότητα.
F. – It’s ok. Μπορείς να πετάξεις και με τα παλιά. Σε τρεις μέρες φεύγεις, Θα πας σε ένα σεμινάριο που διοργανώνεται για τους διευθυντές τμημάτων και θα παρουσιάσεις τα αποτελέσματα της Ελλάδας. Θα σου στείλω το πρόγραμμα.
(εγώ) – Ok. Κανένα πρόβλημα.

Αρχικά χάρηκα. Yes! Ταξίδι, Παρίσι, τέλεια. Μετά αγχώθηκα. Τι είπα ο άνθρωπας; Κανένα πρόβλημα; Ψέμα. Μεγάλο ψέμα. Πινόκιο σε φάγαμε. Δεν είμαι διευθύντρια κανενός τμήματος. Δεν έχω κάνει καμία παρουσίαση σε κοινό στη ζωή μου. Τι σκατά θα πάω να κάνω; Που θα πάω; Δεν έχω ταξιδέψει μόνη μου ξανά. Μιλάω αγγλικά; Είμαι σίγουρη; Fuck! Πρέπει να φοράω τακούνια. Πρέπει να χαμογελάω και να είμαι φιλική. Μαλακία. Έκανα μαλακία που είπα ok. Έκανα μαλακία που ζήτησα αλλαγή. Τώρα βλάκα, σκάσε και τρώγε.

(συνεχίζεται)

(και με φωτογραφικό υλικό)

My short story.

2007-03-19T19:03:00.000+02:00

Προχθές είπα να γράψω την ιστορία με τις πέντε λέξεις που μου έδωσε η Bonnie. Στην δεύτερη πρόταση χτύπησε το τηλέφωνο. Η μαμά χτύπησε το χέρι της, στο νοσοκομείο έχει 450 άτομα αναμονή, ακόμα δεν ξέρουν πόσο σοβαρά είναι. Με κάλεσε η αδελφή μου, ο πατέρας μου ντρεπόταν γιατί έφταιγε αυτός που χτύπησε η μαμά. Τον πήρα πίσω να τον ηρεμήσω, να του πω πως αυτά συμβαίνουν και να μη νιώθει άσχημα. Ήταν μαύρα χάλια, δεν αντέχει τα νοσοκομεία, ούτε τις ουρές, πόσο μάλλον τον συνδυασμό τους. Με κάλεσε μετά από μιάμισυ ώρα, δεν ήταν σοβαρό, μόνο μια γερή θλάση.
Ανακουφίστηκα μόνο για λίγο αφού στο καπάκι με έπιασε ο φόβος του "είμαι μακρυά". Και πάλι μου ήρθαν όλα μαζεμένα, τι και αν και πως. Αν συμβεί κάτι χειρότερο? Τι θα γίνει αν με χρειάζονται? Φόβοι που σκάνε σαν φούσκες νερού που βράζει και σε πιτσιλάνε καίγοντας σου τα χέρια.
Η διάθεση για ιστορίες χάθηκε, όπως και έχει χαθεί το τελευταίο διάστημα κάθε όρεξη να γράψω. Τελικά φοβάμαι αρκετά να βλέπω τις σκέψεις μου τυπωμένες. Μοιάζει να μεγενθύνεται κάθε συναίσθημα και λίγες είναι οι φορές που γράφω όταν νιώθω καλά. Νομίζω πως αυτή η παρατεταμένη καλοκαιρία με έχει κουράσει. Ήμουν μαθημένη σε μέρες που η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει και ο ήλιος, όταν έβγαινε είχε μια κάποια σημασία. Τώρα τίποτα. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ή μάλλον κρυώνω αλλά με τέτοιο ήλιο μοιάζει ψεύτικο.
Τελικά βρήκα μια ιστορία με τις πέντε λέξεις. Είναι η εξής:

Το χειρότερο μάθημά του ήταν η γλώσσα. Θυμάται ακόμα εκείνες τις ηλίθιες ασκήσεις που τους έβαζε η δασκάλα μια χοντρή με μουστάκι, θεούσα που την έλεγαν Κερασία και την φώναζαν Σούλα.

Συμπληρώστε τα κενά με τις σωστές λέξεις
Τα σχολεία τελούν υπό .................
Σήκωσε το κουβά γεμάτο νερό από το .....................
Ο φαντάρος είναι υποχρεωμένος να φυλαει ...................
Τα ......................... είναι ωφέλιμα για τον οργανισμό μας
Βούτηξε την μπότα του σε ένα .........................

Οι λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν είναι: πηγάδι, νερόλακκος, σκοπιά, ζυμαρικά, κατάληψη.

Μα καλά για ηλίθιους τους περνούσε? Έγραψα "Το μυαλό μου είναι πηγάδι εμπνεύσεων που με τις ηλίθιες ασκήσεις σας θα καταλήξει νερόλακκος. Θα προτείνω κατάληψη. Και αν δεν πετύχει, δε πειράζει. Καλύτερα να φυλάω σκοπιά γερμανικό νούμερο και να τρώω ληγμένα ζυμαρικά για όλη μου τη ζωή παρά σπαταλήσω τη μύτη του μολυβιού μου σε αυτά τα κωλόχαρτα".

Δε θέλω να προτείνω κανένα άλλο για αυτό το παιχνίδι, sorry Βonnie, δεν είμαι στα καλύτερά μου τελευταία.

Γκομενοδουλειές χωρίς γκόμενους.

2007-03-03T13:21:00.000+02:00

Μια ιστορία για bar στο καινούριο blog

Γκρί βαρύ σύννεφο

2007-02-27T15:42:00.000+02:00

Από τα «μίκυ μάους» που έβλεπα μικρή, μου έχει μείνει μια εικόνα. Αυτή του καταραμένου σκίτσου που ό,τι και αν κάνει, πάντα τον συνοδεύει ένα γκρί βαρύ σύννεφο να τον καταβρέχει. Και αυτός το καημένο να τρέχει, σε υπόστεγα, μέσα σε σπίτια, ανοίγοντας ομπρέλες αλλά το σύννεφο να εξαφανίζεται μόνο για λίγο. Όταν χαλαρώνει, αυτό πάλι εκεί, τσούπ να τον κυνηγάει.
Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι υπάρχουν άνθρωποι με σύννεφα πάνω από τα κεφάλια τους. Που βρέχουν συνέχεια. Είναι άνθρωποι στενάχωροι με μάτια που γυαλίζουν και πρόσωπα φτιαγμένα από ελαστικό πλαστικό.
Το σύννεφό μου σήμερα είναι πολύ βαρύ. Και νομίζω ότι θα βρέχει για πολύ ώρα ακόμα.

Photo: Πίσω από τη Συγγρού 11.00 π.μ.

Take 5

2007-02-16T13:02:00.000+02:00

Αφού με έχωσε η Μανταλένα, ορίστε και εγώ

1. Δεν έχω κρατήσει κανένα από τα παιχνίδια που είχα όταν ήμουν μικρή. Τα κατέστρεψα όλα. Προτιμούσα ότι είχε να κάνει με κατασκευές ή είχε μηχανισμό. Αγαπημένη παιδική ασχολία να ανοίγω τις κούκλες που μιλάν για να δω πως δουλεύουν. Αργότερα έκλεβα τα μηχανήματα και τα εργαλεία του πατέρα μου και κλεινομουν στο δωμάτιο βιδώνοντας – ξεβιδώνοντας. Ο πατέρας μου με φωνάζει ακόμα κάποιες φορές «Δαίμων».
2. Μέχρι τα 17 μου μοιραζόμουν το ίδιο δωμάτιο με την αδελφή μου και το παππού μου. Κάθε πρωί μας ξύπναγε φέρνοντάς μας πρωινό στο κρεβάτι. Το βράδυ που πέθανε έβλεπα το χειρότερο όνειρο της ζωής μου. Ημουν 500χλμ μακριά και έμαθα τον θάνατό του την άλλη μέρα το πρωί. Τον βλέπω ακόμα στον ύπνο μου.
3. Τρομάζω στην σκέψη των εξετάσεων. Αρκεί να μου πεις ότι πρέπει να δώσω εξετάσεις για κάτι, και αυτόματα παθαίνω κολικούς στομάχου. Δεν έχω υπομονή και δεν μπορώ να λέω τα ίδια και τα ίδια συνέχεια. Τρέφω μεγάλη απέχθεια και επιφύλαξη προς κάθε είδους «δάσκαλο». Δεν μπορώ να μαλώνω.
4. Έκανα πολιτικό γάμο. Παντρεύτηκα φορώντας κιμονό και με πάντρεψε γυναίκα. Το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε στη μάζωξη after ήταν το «...σβηνεί το καντήλι μου..». Όχι επίτηδες. Είμαι ερωτευμένη με τον ίδιο άνθρωπο από τα τελευταία έξι χρόνια και θέλω να ξυπνάω μόνο δίπλα του.
5. Στη σχολή μου ήμουν η μόνη κοπέλα. Δεν έκανα σεξ με κανέναν από τους υπόλοιπους 25 συμμαθητές μου. Με γούσταραν φανερά τρεις. Εκτίμησα την αντρική φιλία όσο τίποτα. Η γνώμη που σχηματίζω για τις περισσότερες γυναίκες είναι η χείριστη. Η γνώμη που σχηματίζουν συνήθως οι άλλοι για μένα είναι αυτή που θέλω και απέχει από την πραγματικότητα έτη φωτός.

Και μετά δικό σας boys and girls
Divine Mitsakos, Motorcycle Boy, Razzmatazz, Mario, Xρίστος

Camera Obscura

2007-02-14T22:59:00.000+02:00

Είχε πολύ ζέστη εκείνη τη μέρα. Μπήκαμε στο κτίριο ιδρωμένοι και η κοπέλα με την γκρι μπλε φόρμα εργασίας μας οδήγησε μέσα όσο μιλούσε με την φίλη της, κουνώντας μια βεντάλια. Παλιό ασανσέρ, με σκαλιστά κάγκελα και χρυσαφί απλίκα. Κάθε μέτρο ψηλότερα, άπειροι τριγμοί από μια κρυμμένη μηχανή. Η υγρασία έκανε τα πόδια μου να κολλάνε και καταριόμουν την στιγμή που διάλεξα να φορέσω φούστα. Το μέτωπό σου είχε γίνει μια μικρή μονάδα παραγωγής νερού. Έφτιαξα και εγώ μια αυτοσχέδια βεντάλια με το διαφημιστικό έντυπο άλλα μου έπεσε από τα χέρια με το τράνταγμα του τελευταίου ορόφου. Περιμέναμε στην αίθουσα με τα λιωμένα υφάσματα στους καναπέδες και το ζευγάρι με τα πλεγμένα χέρια και το βλέμμα που μόνο έκει έχουν, απέναντί μας. Μετά μας κάλεσαν για την επίδειξη και είδα όλη την πόλη σε ένα πιάτο όσο μια αγκαλιά. Έναν άνθρωπο να καπνίζει στο μπαλκόνι. Μια γυναίκα να απλώνει τα ρούχα. Ένα νεαρό μαύρο να περπατά. Μια ταράτσα με δύο μικρά να παίζουν. Την αγάπησα αυτή τη πόλη που μυρίζει σκόνη.

Έπειτα βγήκαμε στο μπαλκόνι. Και κοίταξα κάτω στην πλατεία.

Απρίλιος 2005, Camera Obscura, Plaza Vieja, Havana.

Κυριακάτικες σκέψεις περί blogging

2007-02-11T13:40:00.000+02:00

Σπανίως γράφω για το blogging. Όταν το σκέφτομαι, οδηγούμαι σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και τελικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω.

Ξεκίνησα, όπως πολλοί άλλοι, σαν απλή αναγνώστρια, αφήνοντας comment χωρίς id. Ήμουν πολύ τυχερή που το πρώτο blog που διάβασα ήταν του Averel. Κάνοντας συχνά πυκνά αναζητήσεις με το όνομα του αγαπημένου μου έλληνα συγγραφέα έπεσα σε κάτι comment σχετικά, και σιγά σιγά κόλλησα με το blog του. Tότε ο motorcycle boy άνοιξε blog σε άλλη πλατφόρμα (πιο family type) με αποτέλεσμα σύντομα να γνωρίσω πολλούς άλλους blogger. Απέδειξα ακόμα μια φορά στον εαυτό μου ότι δεν είμαι πραγματική internet freak αφού με ενδιαφέρει περισσότερο το άτομο πίσω από το blog. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό η άποψη μου για το blog ήταν και η ίδια που σχημάτισα και για τον ιδιοκτήτη. Ελάχιστα ήταν τα άτομα που καταφέρνουν να βγάζουν τις πτυχές του χαρακτήρα τους με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, μέσω του blog. Η μεγαλύτερη μου ευχαρίστηση πάντως τόσο καιρό ήταν η ανακάλυψη διαμαντιών. To monitor, και κάθε είδους monitor, το σιχαίνομαι. Δεν αλλάζω σε καμία περίπτωση την αλίευση από comment σε comment blog που έχω κολλήσει, με οποιαδήποτε λίστα δημοφιλών ιστιολόγων. Άλλωστε τα γούστα μας δεν συμπίπτουν αφού κανένα από τα, κατα τη γνώμη μου, αξιόλογα blog δεν ανήκει σε τέτοιες λίστες. Τελικά αυτή η συνήθεια που να σερφάρω από comment σε post και από post σε blog αποδείχτηκε εκπληκτική, αποκαλύπτοντάς μου ανθρώπους beyond imagination.

Τελευταία το hobby μου αυτό έχει χάσει το ενδιαφέρον του. Ίσως έχασα εγώ το κουράγιο να ψάχνω. Με χαλάει να μπαίνω σε blog με πραγματικό ενδιαφέρον και να βλέπω comment που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα, αλλά γίνονται μόνο για "κοινωνικούς" λόγους π.χ. την ίδια μέρα που βλέπω σχόλιο σε φίλο μου από blogger που δεν γνωρίζω, μπαίνω στο blog του και σχολιάζω κάτι ξεκάρφωτο για να με κάνω γνωστή. Οι συγγραφείς τέτοιων σχολίων κάποιες φορές είναι τόσο θρασείς που ούτε καν ασχολούνται με το θέμα του post αλλά μόνο παραπονούνται πως ο ιδιοκτήτης ποτέ δεν τους τίμησε με την επισκεψή του στο δικό τους blog (να ορίστε εγώ ήρθα στο blog σου, ενώ εσύ τίποτα. Ούτε σχόλιο).
Anyway, my point is πως το blog μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο βαρετό. Από τη μια, με το κλείσιμο του monitor εμφανίστηκαν σαν τα μανιτάρια ένα σωρό aggregators, ή όπως αλλιώς στο διάολο τα λένε, με σκοπό την ενημέρωση μας για τα πιο δημοφιλή, πιο επιδραστικά, πιο wow blog*. Από την άλλη απίστευτες κατινιές που νόμιζα ότι υπήρχαν μόνο στα chat to 1999, όταν ένα ban έκανε τους chatters να διαδίδουν φήμες περί κλειστών κύκλων που οργανώνουν όργια (άλλη δουλειά δεν είχαμε). Ατέλειωτες συζητήσεις γιατί ο τάδε blogger δεν πήρε μέρος στην τάδε αντιπαράθεση. Όσο πάει γίνεται και χειρότερο.
Αυτό που θέλω να πω είναι don't count me in. Θα συνεχίσω να σερφάρω στα blog του 0-1 σχολίων και σε μετρημένα στα δάχτυλα των παραπάνω. Και άμα θέλετε να πιστεύετε πως πίσω από όλα αυτά βρίσκονται συνομωσίες, μίση και πάθη, δείτε καλύτερα το the "bold and the beautiful" σε επανάληψη.

* θα μου πείτε πως υπάρχουν λίστες που δεν "βαθμολογούν". Δε με ενδιαφέρει κανένας νέος ιστολόγος, που με το που ανοίγει blog κοιτά να το κάνει γνωστό βάζοντάς το σε λίστες, εκτός αν το θέμα του blog του δεν είναι προσωπικό αλλά πολιτικό.

Μπλε χελώνα, ροζ πισίνα.

2007-01-31T16:48:00.000+02:00

Οταν το φως του γραφείου κλείσει, η μπλε χελωνίτσα με το κουνιστό κεφάλι θα κάνει μια ζεστή βουτιά πηδώντας μέσα στο κουτάκι με την ροζ μαδριλένικη βαζελίνη. Θα μουλιάσει το ξύλο της και θα αφήσει τη κλωστή που συγκρατεί το κεφάλι της να χαλαρώσει κάνοντας μικρές κυκλικές ταλαντώσεις.
Η φωτογραφία των «δύο» θα γύρει ίσα 2 χιλιοστά προς το μέρος της, βλοσυρή, άγρυπνη, συνέχεια την μαλώνει. Τότε η μπλε χελωνίτσα θα βουλιάξει ολόκληρη στη φραουλένια γλίτσα, αφήνωντας μόνο μικρές ροζ μπουρμπουλήθρες να σκαν αργά στην επιφάνεια. Όταν η φωτογραφία γυρίσει την πλάτη της, η χελώνα θα αφήσει ακόμα μια φορά το κεφάλι της να κουνηθεί ανόητα πέρα δώθε.

Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία

2007-01-25T13:23:00.000+02:00

Αυτό το blog είναι σαν εξοχική κατοικία. Όχι από αυτές που αναγκάζουν τον ιδιοκτήτη να πηγαίνει εκεί συνέχεια και τα παιδιά του να γκρινιάζουν που θέλουν έστω ένα Σάββατο να μείνουν στην πόλη. Όχι. Είναι από αυτά που επισκέπτεσαι λίγο το καλοκαίρι, λίγο το χειμώνα, κάποιες φορές δεν είναι καν δικά σου, ανήκουν σε ένα φίλο ή μια ξαδέλφη και εσύ πας ,τα καθαρίζεις, τα αερίζεις, πίνεις καφέ στη βεράντα, ανάβεις το τζάκι τους το χειμώνα αλλά στο μπάνιο έχει πάντα μια αράχνη και οι ντουλάπες πάντα μυρίζουν κλεισούρα. Εσύ όμως το αγαπάς και το προσέχεις και όταν κοιμάσαι εκεί βλέπεις τα πιο όμορφα όνειρα.

Κάπως έτσι είναι αυτό το blog. Δεν το ανανεώνω συχνά αλλά πάντα φροντίζω να είναι καθαρό. Και αν ψάξω λίγο παραπάνω βρίσκω πράγματα που πότε φοβάμαι και πότε με κάνουν με μελαχγολώ. Αλλά κάθομαι λίγο, ίσα να θυμηθώ.

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι το πατρικό της μάνας μου δίπλα στο δάσος. Το κάτω μέρος, 2 μεγάλα δωμάτια είχε γίνει σαν αποθήκη. Ζητούσαμε το κλειδί με τη πράσινη μπίλια από τη γιαγιά και περνούσαμε ώρες εκεί. Το έγχρωμο άλλαζε σε ασπρόμαυρο με το γύρισμα του κλειδιού. Παλιές κούκλες μέσα στη σκόνη, πεταμένα πατσαβούρια, μια χαλασμένη τηλεόραση, η τεράστια δρύινη ντουλάπα, τα ξύλικα σεντούκια. Όλα γκρι. Οχι, δεν βρίσκαμε παλιά φορέματα, μόνο γράμματα από άγνωστους αποστολείς σε άγνωστους παραλήπτες. Δε θυμάμαι πια την εξήγηση. Θυμάμαι όμως το δέρμα φιδιού που είχε το σεντούκι και τη γιαγιά που άφηνε πάντα πιατάκια με φαγώσιμα για τα φίδια. Τρελόγρια! Εμείς στο πρώτο σκουλήκι που έκανε την εμφάνιση του εξαφανιζόμασταν.

Το σπίτι πια δεν υπάρχει. Και ο άσπρος μισότυφλός γάτος της γιαγιάς που τον φώναζε παρά τις παρακλήσεις όλων Haydi, πέθανε εδώ και χρόνια μαζί με την γιαγια. Η τεράστια συκιά που το κάλυπτε, ξηλώθηκε. Και εγώ μεγάλωσα. Δεν έχω παλιό πατρικό να χαντακώνω τα παλιοπράγματα, μόνο ένα παλιοκέφαλο που δε λέει να ξεχάσει.

(Για τη Ντίνα που βαρέθηκε να να βλέπει το ίδιο post συνέχεια)

Σίγουρη συνταγή για κατάθλιψη

2007-01-10T17:40:00.000+02:00

Κάθεσαι στο γραφείο αφού ο ήλιος έχει δύσει.
Έχεις αφιερώσει too much time διαβάζοντας διαμάχες μεταξύ blogger.
Έχεις φάει ομελέτα και σου έχει πέσει βαριά. Μη βιαστείς να πεις ότι αυτό λέγεται βαρυστομαχιά. Σε συνδυασμό με τα παραπάνω είναι σίγουρη κατάθλιψη.
Τα ρούχα σου είναι στενά. Αυτό δε σημαίνει να κόψεις τις ομελέτες, ούτε ότι πάχυνες. Αλλά είναι αρκετό για να σε κάνουν να νιώσεις τύψεις και για τις ομελέτες και για τα κιλά σου.
Λάμπες φθορίου. Ταχυχρονομεταφορά στην κουζίνα της θείας σου σε ηλικία 11 ετών (δικιάς σου, όχι της θείας σου). Εμπριμέ τραπεζομάντηλο, ψίχουλα από κουλουράκια, τίποτα να διαβάσεις (εκτός του TV Zapping) τίποτα να δεις (εκτός Ξανθόπουλου). Σκοτώστε με τώρα. Και όλα αυτά με μια λάμπα ε? Άτιμη τεχνολογία.
Ο γκόμενός σου αργεί να έρθει να σε πάρει. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάτσεις στο γραφείο χωρίς όμως να έχεις δουλειά να κάνεις. Και να σε χτυπάει η λάμπα φθορίου, να διαβάσεις ακόμα περισσότερα blog, o ήλιος να έχει δύσει και να αισθάνεται και ένα κενό στο στομάχι.
Μαλλιά που δε στρώνουν. Ναι το ξέρω, τα χαλιά στρώνουν, όχι τα μαλλιά, anyway καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Μίρλας ταξιτζής. Άντε καλά, αυτό μπορεί να μη σου φέρει κατάθλιψη αλλά πολλά νεύρα. Αλλά το γεγονός ότι έμεινες παραπάνω στο γραφείο χωρίς λόγο, τελικά ο γκόμενός σου δεν ήρθε, έφαγες παραπάνω, έβγαλες τα μάτια σου πια στα blog, σε στράβωσε η φθορίου και θες να πας και τουαλέτα είναι αρκετό.
Ο ταξιτζής ανοίγει ράδιο και έχει εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει έναν άλλο γκόμενο και όχι αυτόν που δεν ήρθε να σε πάρει με αποτέλεσμα να μη τα γράφω τώρα όλα πάλι από την αρχή.
Φτάνεις σπίτι, κάνει κρύο, η κοιλιά σου έχει γίνει τούμπανο από την ομελέτα που πια δεν είναι ομελέτα, ο ταξιτζής σε έχει κλέψει, στα αυτιά σου έχεις ακόμα εκείνο το τραγούδι, ξαπλώνεις στο καναπέ κουλουριασμένη στη κουβέρτα και φτάνει η ώρα αργάμισυ και δεν θέλεις να κάνεις τίποτα. Πας και ρίχνεις μια κατιά στα blog για κάτι comment που άφησες, κολλάς και στο τέλος βάζεις τα κλάμματα.

Επιχειρήσεις Δέγλερη, παρακαλώ?

2007-01-09T17:11:00.000+02:00

Γυρνούσα στο γραφείο μου όταν άκουσα το team μου* (εδώ οι γνώστες γελάνε) να μιλάει φανερά εκνευρισμένη με κάποιον κύριο αγνώστων λoιπών στοιχείων. Αφου βάζει το ηχείο στο mute μου λέει πως έχει κάποιον που ζητάει να συνεργαστεί με την εταιρία μας. Της λέω πως, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, πρέπει να κρατήσει τα στοιχεία του και θα τον καλέσουμε εμείς αργότερα. To team μου (ώρε γέλια), μου λέει πως ο συγκεκριμένος δεν είναι απλά έμπορος. Θέλει να μας ανοίξει συνεργασία με άλλα καταστήματα, έχει δικό του πελατολόγιο το όποιο θέλει να μας δώσει, με κάποιο αντάλλαγμα φυσικά. Επειδή τη μυρίζομαι τη δουλειά της λέω να μου περάσει τη γραμμή.

- Μπλα μπλα μπλα πως μπορώ να σας βοηθήσω?
- Κοίτα να δεις κοπέλα μου, ένα μήνα τώρα προσπαθώ να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο και με πασάρετε σε άλλα τηλέφωνα..
- Μιλάτε με το τμήμα μπλα μπλα μπλα. Δεν έχουμε μιλήσει ξανά. Πείτε μου για τι ακριβώς ενδιαφέρεστε.
- Θέλω να μιλήσω με τον ιδιοκτήτη της εταιρίας.
- Το όνομα σας?
- Ακου να σου πω κοπελιά.. Δε θα μου κάνεις ανάκριση εμένα..
- Δεν σας κάνω ανάκριση, αλλά για να προωθήσω όποιο τηλεφώνημα σας θα πρέπει να έχω ένα όνομα.
- Σημείωσε «Τάδε».
- Μάλιστα κύριε Τάδε. Η εταιρία μας είναι πολυεθνική και όπως καταλαβαίνετε οι μέτοχοι της είναι πολλοί. Θα μπορούσα να σας συνδέσω με την εμπορική διευθύντρια αλλά δυστυχώς βρίσκεται σε συνάντηση και δεν μπορώ να την διακόψω. Θα της προωθήσω όμως το μήνυμά σας.
- Meeting. Γιατί δε λέτε meeting τη συνάντηση και το λέτε με άλλα λόγια (+χαμογελάκι)?
- Γιατί είναι το ίδιο πράγμα. Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι άλλο?

Και τότε άρχισε η κατάδυση στην παράνοια. Ανήκω λέει με ομάδα υπαλλήλων που θέλουμε το κακό του, και δεν τον αφήνουμε να μιλήσει με τους ιδιοκτήτες γιατί όταν μιλήσει θα χάσουμε όλοι τις δουλειές μας. Γιατί αυτός έχει ένα πελατολόγιο 12.000 ατόμων και εγώ και οι συνάδελφοί μου θέλουμε από φόβο και μικροπρέπεια να μη τον στηρίξουμε. Όσο μου μιλούσε σκεφτόμουν ένα μικρό οικισμό με 12.000 κόσμο να φωνάζει το όνομα της εταιρίας που δουλεύω κρατώντας πλακάτ. Του είπα πως για να μην τον έχει καλέσει κάποιος ακόμα, πιθανόν και να μην ενδιαφέρει η πρότασή του (χε χε φυτίλια..) και μου είπε πως δεν τον καλέσαμε γιατί δεν είχε αφήσει τηλέφωνο. Είπα να κάνω τη συζήτηση πιο σουρεαλιστική και ρώτησα γιατί λέει πως προσπαθούμε να αποκρύψουμε τα στοιχεία του αφού ούτε ένα τηλέφωνο δεν άφησε.
Εκρηξη! Άρχισε να φωνάζει, δεν ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε, αυτός έχει γιγαντιαίο πελατολόγιο και το αφήνουμε να χαθεί μέσα από τα χέρια μας.

Σιγά ρε Γιάγκο Δράκο και εσύ και η Giant! Βαρέθηκα. Του είπα ένα θα σας καλέσουμε άμεσα, μου είπε «καλάαα... καλό ξημέρωμα..» και κλείσαμε.

Δεν θα ξανακαλέσει, είμαι σίγουρη. Τέτοια δε γίνονται 2 φορές. Αυτα τα τηλεφωνήματα μοιάζει να έχουν βγει από άλλο χωροχρόνο, να έρχονται από ένα παράλληλο σύμπαν όπου χοντροί ιδρωμένοι διευθυντάδες μιλάνε φτύνωντας και 12.000 νάνοι φωνάζουν για πίστωση. Για κάποιο άγνωστο λόγο χαλάστηκα με τη τρέλα που κουβαλάει ο κόσμος εκεί έξω.

* στο team γελάμε, αφού είμαι team leader σε ένα team που απαρτίζεται από 1 άτομο. Καλό ε?

Τρίχες

2007-01-04T23:34:00.000+02:00

Σήμερα έκοψα τα μαλλιά μου. Είχαν φτάσει στο μακρύτερο τους. Το προσπάθησα πολύ, αλήθεια. Αλλά τελικά δεν άντεξα, υπέκυψα. Δε ξέρω αν τα καινούρια είναι καλά. Ίσως με μεγαλώνουν, ή με κάνουν χοντρομαγουλού. Ίσως είμαι πολύ γκρινιάρα.

Το πρώτο κούρεμα κομμωτηρίου που θυμάμαι, είναι σε ένα κεντρικό κομμωτήριο της Θεσσαλονίκης. Μέχρι τότε, τα μαλλιά ήταν μακριά, και την επιμέλειά τους την είχε η μαμά, η θεία, η γειτόνισσα. Στα 13 μου λοιπόν ήρθα σε επαφή με τους τριχοκαλλιτέχνες(μη χέσω). Γυναίκες έτρεχαν παντού, άλλες ήταν σαν ρομπότ με ασημένια φύλλα στο κεφάλι τους, άλλες τυλιγμένες στις πετσέτες και εγώ ένιωθα το πιο άσχημο πλάσμα του κόσμου. Πιθανόν και να ήμουν. Έφυγα με ένα κοντό καρέ, που άφηνε το λαιμό μου ακάλυπτο. Πέρασα το σχολικό χειμώνα με ένα κασκόλ ως μόνιμο αξεσουάρ.

Τα μαλλιά μάκρυναν και στα 15 μου είπα ότι θα διαλέξω εγώ το κομμωτήριο που θα με κουρέψει. Ατυχής η επιλογή, αφού η άσχετη που με έπιασε στα χέρια της, μια χοντρή με το όνομα Ντίνα με άφησε με ένα καρέ κοντύτερο από το προηγούμενο και με το μισό κρανίο ξυρισμένο. Όταν γύρισα σπίτι, οι γονείς μου τα ‘παιξαν. Εγώ πάλι πήγα στη μαύρη αγορά, πήρα τη πρώτη στρατιωτική μου τσάντα και άλλαξα το χρωματολόγιο της ντουλάπας μου σε μαύρο. Το κομμωτήριο «Ντίνα» έκλεισε κανά εξάμηνο μετά.

Ως τα 20, τα μαλλιά ήταν πάντα μέχρι τους ώμους. Στα 20 ή 21 γνώρισα τον Ν. μετά κάποιους μήνες τον σιχάθηκα και έφτασε η ώρα που θα έριχνα λίγο χρώμα στα μαλλιά, μπας και πάει και παραμέσα. Πήγα για ανταύγειες και βγήκα με μες. Μπήκα για μαλλί και βγήκα κουρεμένη. Το μαυροτσούκαλο που έγινε Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το μαύρο φρύδι της Μαντόνας μπήκε στη ζωή μου. Κυρίες άνω των 60 μου έλεγαν ότι μου δίνει φως το νέο look. Φως νερό τηλέφωνο. Άντεξα 3-4 μήνες.

Βρήκα την Σοφία που μου χάρισε ένα κατάμαυρο μαλλί με μωβ τούφες και βρήκα τον εαυτό μου. Η Σοφία κάθε μήνα έχει διαφορετικά μαλλιά. Και ότι έπιανε στα χέρια της το έκανε θαύμα. Μετά όμως εγώ έφυγα και αυτή έπεσε στη Θεσσαλονικιώτικη λούμπα. Το ξύνεις, το φουσκώνεις, έτοιμο το κράνος σας.

Από τότε, δεν με νοιάζει το μαγαζί. Ούτε το μαλλί. Πάω όπου λάχει. Και είμαι σίγουρη πως το νέο μου κούρεμα και με μεγαλώνει και με κάνει χοντρομαγουλού. Και με κάνει και γκρινιάρα, σας το'πα?

Marlboro, Prince και ο εθισμός που ποτέ δεν απέκτησα

2007-01-02T23:31:00.000+02:00

Κάποιοι νομίζουν ότι καπνίζω. Όπως πολλοί νομίζουν ότι ήμουν καλή μαθήτρια. Και έτσι με ρωτάνε «Μα καλά δε καπνίζεις;» Η απάντηση πάντα είναι «Έχω πολλές φορές προσπαθήσει να το αρχίσω, αλλά δε τα καταφέρνω ρε γαμώτο!»
Δεν το λέω για να το παίξω έξυπνη. Το λέω ειλικρινά. Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές αλλά τίποτα.

Το πρώτο τσιγάρο που δοκίμασα ήταν ένα Marlboro μαλακό. Από ένα πακέτο που είχε ξεχάσει ένας πελάτης στο μαγαζί. Marlboro κάπνιζε ο Τάσος ο τρομπετίστας που του είχα μια τρελή αδυναμία στα 16 μου, αφού ή ήταν παντελώς ηλίθιος ή απλά είχε το ζεν όλων των πνευστών. Μια φορά είχαμε βγει για καφέ και του έδωσα να γράψει κάτι στη στρατιωτική μου τσάντα και αυτός πήγε και έγραψε «J.S.Bach 1685-1750». Τώρα που το σκέφτομαι για παντελώς ηλίθιος μου κάνει. Σκληρό κάπνιζε ο Τάσος αλλά σιγά μην αγόραζα πακέτο για να δω τι καπνό φουμάρει ο λεγάμενος (ωραία κάθισε αυτό το τελευταίο). Με τα πολλά, κάθισα στο Town Μate του πατέρα μου, βρήκα ένα αναπτήρα και άναψα. Φυσικά και δε πνίγηκα. Κατέβασα τον καπνό σαν ρουφήχτρα 4 πακέτων την ημέρα. Στη τρίτη ρουφηξιά το πέταξα.

Ξανακάπνισα μαζί με τη Μ. Εγώ στα 20 και αυτή στα 21. Το είχα πάρει κατάκαρδα το θέμα. Δε μπορεί, έλεγα. Να κατεβάζω ξέρω, να ανάβω ξέρω, να σβήνω ξέρω, να κρατάω με στυλ ξέρω, ε τι στο διάολο μόνο να καπνίζω δε ξέρω. Ήμουν σίγουρη ότι έφταιγε η μάρκα. Μάλλον μου έπεφταν ελαφριά τα Marlboro. Η Μ. κάπνιζε Prince. Εδώ είμαστε είπα. Όμως οι καπνιστικές μου ημέρες έληξαν άδοξα. Σε τρεις μήνες άντε να είχα κάνει ένα πακέτο. Το πηγαινοέφερνα στην τσάντα σαν ξεχασμένες τσίχλες μέχρι που στραπατσαρίστηκε. Τελικά το έδωσα σε κάποιον περαστικό που έκανε τράκα.

Δε θυμάμαι πότε προσπάθησα και πάλι. Ίσως στην περίοδο Θεσσαλονίκη – Αθήνα, αφού στο τρένο οι ώρες δεν περνούσαν ούτε με βιβλία του King και για να βγεις στο διάδρομο πρέπει να έχεις μια δικαιολογία. Μπούρδες.

Με τον Θ. έμαθα και να στρίβω τσιγάρα. Το κάνω αλήθεια πολύ καλά. Αλλά και πάλι δεν μπορώ να κολλήσω.

Θα είμαι ειλικρινής. Αυτό που μου λείπει είναι η ανάγκη. Δε νιώθω την ανάγκη να καπνίσω. Δε μου λέει τίποτα. Δε με ενοχλεί, ούτε με φτιάχνει.

Μόνο που τα τελευταία χρόνια συμβαίνει κάτι περίεργο. Ξαφνικά κάτι με σπρώχνει στο να ανάψω ένα τσιγάρο και να νιώσω τη πίκρα. Και πάντα τυχαίνει όταν περνάω πολύ καλά. Στιγμές που νιώθω πάρα πολύ ανεβασμένη.

Την 1η Γενάρη, εκεί γύρω στις 3 το πρωί με τσίμπησε πάλι. Ήμουν στο τσακ να πάρω το τσιγάρο από τα χέρια του Θ. αλλά τελευταία στιγμή δεν το έκανα. Δε ξέρω γιατί. Δε σημαίνει ότι δεν ήμουν αρκετά καλά. Ίσα ίσα αυτή η πρωτοχρονιά είχε κάτι το περίεργα αισιόδοξο.

Αυτό το post δεν σημαίνει τίποτα. Απλά ήθελα να το γράψω.

Κούραση

2006-12-20T21:57:00.000+02:00

Κάτι λείπει. Ο αέρας, η μυρωδιά, η εισπνοή.

Λείπει η ηρεμία ή το απόλυτο ξεσάλωμα.

Κουράζομαι.

Δεν έχω δύναμη.

Και φωνάζω με νεύρο.

Ή χορεύω αφήνοντας όλο μου το βάρος πότε στο ένα πόδι και πότε στο άλλο. Cumbia.

Λείπει η έμπνευση. Η δημιουργία. Η θέληση.

Τρεις μέρες προσπαθώ να ξεκινήσω να βρω τη κάρτα που έχασα.

Πρέπει να φτιάξω βιογραφικό. Ξεκίνησα. Word. File. Close.

Πρέπει να κάνω ένα ντους.

Σήμερα. Αύριο. Θα κάνω.

Δε θέλω άλλο.

Χα!

2006-12-04T20:00:00.000+02:00

Πάτα play

Δουλεύω. Τρέχω. Πέφτω. Σηκώνομαι. Κλαίω.
Κλείνω μάτι. Βγάζω γλώσσα. Περνάω καλά. Πίνω. Ξερνάω. Γράφω.

Τέσσερις το πρωί τσεκάρω mail. Πονάω και χαμογελάω.

Οδηγούσα κάποτε με τη Μ. στο δίπλα κάθισμα και πειράζαμε τα αγόρια στο δρόμο.
Τρείς το βράδυ στην Τσιμισκή. Τραγουδούσαμε με βραχνή φωνή. Καμιά φορά χορωδιακά την Κανέλα και εισπράτταμε και χειροκροτήματα στη Βενιζέλου.
Τι κοιτάς ρε βλάκα? Δεν έχεις ξαναδεί γκόμενες να σε κοροϊδεύουν?

Πονάω από τα γέλια. Μεθάω, φιλάω, φτύνω, φεύγω. Σου γυρνάω την πλάτη, σου δείχνω κωλοδάχτυλο και συνεχίζω.

Κάποτε ήταν και η Κ. μαζί μας. Η Κ. που δεν έχυνε. Αλλά έβριζε σαν νταλικιέρης
Σκηνάκι και φοιτητικό camping. Σκηνάκι το βράδυ, το πρωί αποστακτήριον.

Χορεύω. Τρελά. Το διασκεδάζω. Περνάω καλά.

Φίλοι

2006-11-24T10:21:00.000+02:00

Όταν έχεις φίλους αφήνουν τη ζέστη του σπιτιού τους για να έρθουν να σε δουν.
Χάνουν τον αγώνα της ομάδας τους για καθίσουν μαζί σου.
Είναι άυπνοι και προτιμούν να είναι μαζί σου από το να ξεκουραστούν.
Αναλαμβάνουν το ξεπαρκάρισμα όταν εσύ δεν τα καταφέρνεις.
Βρέχονται μαζί σου βρίζοντας το μαλάκα που έκλεισε το δρόμο.
Χτυπάν τα κουδούνια των πολυκατοικιών μπας και βρουν το μαλάκα και καταστρώνουν σατανικά σχέδια εξόντωσης του.
Σου προσφέρουν ένα ζεστό σπίτι να κοιμηθείς όταν το δικό σου είναι μακρυά.
Σου δίνουν το κρεβάτι τους και κοιμούνται στο καναπέ.
Ξυπνούν πριν από εσένα για να σου φτιάξουν καφέ.
Σε παίρνουν τηλέφωνο για να δουν ότι ο μαλάκας έφυγε και πήγες κανονικά στη δουλειά σου.
Θέλεις τίποτα παραπάνω?

υγ σας ευχαριστώ για χθες. ελπίζω να ανταποδώσω

No title

2006-11-22T21:10:00.000+02:00

Πάτα το play

Διανύω την πέμπτη εβδομάδα τρελής δουλειάς. Το καλό είναι πως ο αφεντικός πληρώνει υπερωρίες και ο Νοέμβριος θα αποδειχθεί λίαν επικερδής μήνας. Η νέα συνάδελφος είναι υπό εκπαίδευση (αγώνας δρόμου με σκοπό την πνευματική μου κατάρρευση), ένα καλό κορίτσι που παρακολουθεί Παπακαλιάτη και ζει το όνειρο της μοιραίας γυναίκας μέσα από εβδομαδιαία serial του Mega. Τουλάχιστον δεν είναι σκάρτη σαν την προηγούμενη miss είμαι-καλύτερη-από-εσένα-αλλά-έχω μπλέξει-σε-σκατοδουλειά-αγνοώ-το-λόγο.

Κρυώνω συνέχεια. Μπαίνει χειμώνας και αρχίζει η περίοδος «κυκλοφορώ στο σπίτι τυλιγμένη με την καρό κουβέρτα». Duck season/Rabbit season. Χτυπάω τα κουμπιά στο πληκτρολόγια με το πανί ριγμένο στους ώμους σαν μπέρτα. Ο Θ. με κοροϊδεύει συνέχεια. Γριούλα.

Ήταν Φεβρουάριος και πήγαινα λύκειο τότε που φορούσα μόνο μια ψευτοπλεκτή μπλούζα, χωρίς μπουφάν και αγνοούσα τις κλιματολογικές συνθήκες. Το τελευταίο πράγμα που περνούσε από το μυαλό μου ήταν ο καιρός. Λεπτομέρεια. Άνευ σημασίας.

Τσέκαρα και πάλι τις τιμές των εισιτηρίων. Iberia 1200 ευρώ, Air France 996 ευρώ. Για το γνωστό προορισμό. Πρέπει να γράψω ένα mail στη Diana. Το αφήνω για αργότερα, που θα ξέρω λίγα παραπάνω español. Προς το παρόν μόνο τα mi familia και τα mi casa ξέρω να περιγράφω. Τους βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου. Την Malecon γεμάτη νερά, τον ουρανό, τα στενά του centro Havana. Πρέπει να γράψω και στη Leysi. Το σπίτι της δεν έχει κουφώματα και οι τοίχοι είναι μόνο τούβλα. Το χαμόγελο της είναι μόνιμο.

Έμαθα πως η μάνα μου έπαθε γαστρεντερίτιδα. Το έμαθα από κάποιον τρίτο. Δεν ήθελε να μου το πει. Δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι λέει. Άλλωστε πέρασε. Το Σάββατο έκανε μπάνιο. Το νερό ήταν παγωμένο και κόντεψε να χάσει την αναπνοή της. Χαζή. Αλλά γελάω κιόλας. Πήγαν λέει για ψάρεμα και είπε να βουτήξει. Τελευταίο μπάνιο. Από άνοιξη πάλι. Την Κυριακή έφαγαν κακαβιά. Εγώ θα είμαι τόσο δραστήρια όταν φτάσω στην ηλικία της. Μπα.

Προς το παρόν πάω για μπάνιο στην μπανιέρα. Να ξυστώ με το scrub με άρωμα καρύδας και μπανάνας μπας και πάρω άρωμα τροπικού. Και μου περάσει η νοσταλγία.

Καληνύχτα

2006-11-19T21:25:00.000+02:00

Είμαι και πάλι κρυωμένη.

Θα περάσω πάλι μια βδομάδα με ένα χαρτομάντιλο σαν προέκταση της μύτης μου.

Πάλι θα υποφέρω με το air condition στη δουλειά.

Το κεφάλι μου πάλι θα με πονάει και τα χείλια μου θα ξεραίνονται συνέχεια αφού θα αναπνέω μόνο από το στόμα.

Μετά από μερικές ώρες πάλι θα κλείσει η φωνή μου.

Θα κρυώνουν μέχρι και τα κόκαλά μου.

Εξαντλημένη θα γυρίσω σπίτι, για να ξαπλώσω στο καναπέ τυλιγμένη σαν μούμια στη κουβέρτα.

Θα ανοίξω την τηλεόραση για να την ξανακλείσω αμέσως.

Θα νιώθω πολύ κουρασμένη για να κάνω μπάνιο.

Το μπάνιο θα είναι κρύο, το νερό γυρισμένο στο καυτό και δε θα παίρνω την απόφαση να κλείσω τη βρύση.

Ακόμα μια τούφα μαλλιά θα καταλήξει στην αποχέτευση.

Τρέμοντας θα βάλω πυτζάμες.

Καληνύχτα.

Εφιάλτης Χ 2

2006-11-14T17:45:00.000+02:00

Όταν με κυνηγάει είναι πάντα βράδυ στην παλιά πολυκατοικία μας. Κατεβαίνω τα σκαλιά γρήγορα, σχεδόν πετώντας και ακουμπάω κάθε δέκα λίγο τις μύτες των ποδιών. Λαχανιάζω, κόβεται η αναπνοή μου αλλά συνεχίζω. Θα ξεφύγω από το παράθυρο του πρώτου. Αφού πετάω στα σκαλοπάτια, δε θα χτυπήσω αν πέσω από τον πρώτο. Δε το διακινδυνεύω να βγω από την εξώπορτα, μπορεί να είναι κλειδωμένη και να χάσω χρόνο ψάχνοντας το κλειδί. Ακούω κλάμμα. Φλας. Είναι η αδελφή μου 3 ετών. Φοράει τη λευκή φανέλα με το βρακάκι και τα δάκρυα τρέχουν στα μάγουλά της, μουλιάζουν το ρούχο. Φλας. Συνεχίζω το κατέβασμα της σκάλας πετώντας. Πόσο κρατάει το φως; Πρέπει να προλάβω πριν σβήσει. Θα είναι δύσκολο στα τυφλά να βρω το κόκκινο στρογγυλό κουμπί. Όταν το φως σβήνει το κυνήγι σταματά. Αλλά κανείς δεν εγγυάται πως όταν ανοίξει αυτός δεν θα είναι δίπλα μου. Παράθυρο. Βγαίνω. Τσιμέντο. Πάρκο. Τη γλύτωσα. Game over.

Πάλι είναι πίσω μου. Φλας. Είμαι μέσα στο σπίτι. Πως σκατά βρέθηκα μέσα στο σπίτι; Από εδώ δεν μπορώ να του ξεφύγω. Χτυπάει την εξώπορτα. Ματάκι. Είναι εκείνος. Μπάνιο. Το παράθυρο έχει μπάνιο. Και μετά, από εκεί που? Μπαλκόνι. Η πόρτα έχει σπάσει σε 2 κομμάτια. Αυτός ξέρει και σπάει πράγματα. Περνάω από την έξω πλευρά των κάγκέλων. Γονατίζω, στερεώνω τα χέρια μου στο πεζούλι και τα πόδια μου τώρα κρέμονται στο κάτω μπαλκόνι. Πέφτω. Το ίδιο. Τρία μπαλκόνια κατέβασμα. Ψάχνει. Αλλά δε με βρίσκει. Τα γατιά νιαουρίζουν. Τρέχω. Τα σεντόνια ανεμίζουν. Τα γόνατα μου έχουν αγκάθια. Τα μαλλιά του ανεμίζουν επίσης. Είναι ξανθά μέχρι τη μέση ίσια. Τα μάτια του είναι σαν στάχυα. Σαν φίδια. Τρέχω. Μ’ακουμπά στη πλάτη. Μ’αγαπάει αλλά με μισεί. Χωράω στο χέρι του. Πρέπει να ξεφύγω. Φλας.